Μια ανατριχιαστική σύμπτωση από τον Νονό: όταν ο Paccino - Michael Corleone μένει πραγματικά μόνος

Ο κινηματογράφος συχνά μιμείται τη ζωή όμως καμιά φορά μοιάζει και να την προβλέπει. Με αφορμή την είδηση του θανάτου του Robert Duvall σε ηλικία 95 ετών, οι θαυμαστές του κλασικού Νονού (The Godfather) στράφηκαν ξανά σε μία εμβληματική σκηνή που αποκτά μια απρόσμενα συγκινητική διάσταση.

Ο Robert Duvall, ο οποίος ενσάρκωσε τον πιστό δικηγόρο και consigliere της οικογένειας Corleone, τον Tom Hagen, υπήρξε μία από τις πιο σταθερές και ήρεμες παρουσίες της θρυλικής ταινίας. Με το διακριτικό του ύφος και τη χαρακτηριστική του σοβαρότητα, αποτέλεσε το ηθικό και λογικό αντίβαρο στον κόσμο εξουσίας και βίας που περιέβαλλε τον Michael Corleone.

Μετά την ανακοίνωση του θανάτου του, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χιλιάδες θεατές αναδημοσίευσαν μια παλιά σκηνή: γύρω από ένα τραπέζι βρίσκονται οι Michael Corleone (Al Pacino), Sonny (James Caan), Fredo (John Cazale) και ο Tom Hagen (Robert Duvall). Στην οθόνη είναι όλοι μαζί όμως ο χρόνος ακολούθησε μια διαφορετική αφήγηση.

Ο John Cazale, ο αξέχαστος Fredo, έφυγε πρώτος το 1978, ακολούθησε ο James Caan το 2022 και τώρα ο Robert Duvall. Έτσι, ο Al Pacino, ο κινηματογραφικός Michael Corleone, παραμένει ο μοναδικός εν ζωή ηθοποιός από εκείνη τη σκηνή.

Η σύμπτωση συγκίνησε βαθιά τους θαυμαστές της ταινίας. Για πολλούς, η εικόνα μοιάζει σχεδόν συμβολική: ο Michael, ο άνθρωπος που στο φινάλε της ταινίας καταλήγει απομονωμένος μέσα στη δύναμη που κατέκτησε, μένει τελικά μόνος, όχι μόνο μέσα στην ιστορία, αλλά και στην πραγματικότητα.

Ο ίδιος ο Al Pacino ήταν ανάμεσα στους ανθρώπους που απέτισαν φόρο τιμής στον παλιό του συνεργάτη. Η σύζυγος του ηθοποιού, Luciana Duvall, ανακοίνωσε την απώλειά του, προκαλώντας ένα κύμα συγκίνησης σε συναδέλφους και κοινό.

Η σκηνή που έγινε ξανά viral δεν είναι απλώς ένα κινηματογραφικό στιγμιότυπο είναι μια υπενθύμιση του γιατί Ο Νονός, η θρυλική τριλογία του Francis Ford Coppola, παραμένει διαχρονικός: γιατί μιλά για την οικογένεια, την πίστη, τη φιλοδοξία και τελικά για τη μοναξιά που συχνά συνοδεύει την εξουσία.

51 χρόνια μετά, η πιο δυνατή σκηνή του The Godfather Part II παραμένει ένα μάθημα για τη μοναξιά της δύναμης

Στο τέλος της ταινίας βλέπουμε τον Michael Corleone (Al Pacino) πλέον πανίσχυρο. Έχει επιβιώσει από απόπειρες δολοφονίας, ο γάμος του με την Kay έχει διαλυθεί και η προδοσία του αδελφού του Fredo τον έχει οδηγήσει σε μια απόφαση που θα τον στοιχειώνει για πάντα.

Αμέσως μετά τη δολοφονία του Fredo, η εικόνα αλλάζει. Ο θεατής μεταφέρεται σε ένα flashback: ένα οικογενειακό δείπνο χρόνια πριν. Όλοι είναι εκεί — Sonny, Fredo, Tom Hagen, Connie — και γελούν περιμένοντας τον Vito Corleone να επιστρέψει σπίτι για τα γενέθλιά του.

Τότε ο Michael αποκαλύπτει ότι εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο και κατατάχθηκε στον στρατό. Ο Sonny εξοργίζεται. Για εκείνον η οικογένεια είναι πάνω απ’ όλα. Η χώρα σου δεν είναι το αίμα σου, του λέει με νόημα και η ένταση κορυφώνεται, οι υπόλοιποι φεύγουν από το τραπέζι και ο Michael μένει μόνος. Οι άλλοι τραγουδούν «Happy Birthday» στο διπλανό δωμάτιο. Εκείνος δεν σηκώνεται.

Η σκηνή επιστρέφει στο παρόν: ο Michael κάθεται μόνος στον κήπο και ξαφνικά καταλαβαίνουμε πως δεν είναι απλώς μια ανάμνηση, είναι προφητεία. Η άνοδος ενός άντρα που δεν ήθελε ποτέ την εξουσία. Στην αρχή της ιστορίας, ο Michael δεν ήθελε καμία σχέση με τη μαφία. Ήταν βετεράνος πολέμου και ο πιο «κανονικός» από τα παιδιά του Vito Corleone, δεν συμφωνούσε με τη ζωή του πατέρα του και ήθελε να ζήσει τίμια.

Όμως η επίθεση εναντίον του Vito και ο θάνατος του Sonny τον έσπρωξαν στον ρόλο του διαδόχου. Σταδιακά έγινε Don Corleone, πιο ψυχρός, πιο υπολογιστικός και τελικά πιο μόνος από όλους. Στο τραπέζι του flashback όλοι είναι ζωντανοί. Στο παρόν δεν του έχει απομείνει κανείς.

Ο Νονός συχνά θεωρείται τριλογία για τη μαφία. Στην πραγματικότητα είναι μια ιστορία για τη δύναμη και κυρίως για το κόστος της.

Ο Michael κερδίζει τον έλεγχο μιας αυτοκρατορίας, αλλά χάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό: την ικανότητα να αγαπά χωρίς φόβο. Η εξουσία τον κάνει ασφαλή, αλλά όχι ευτυχισμένο, προστατευμένο, αλλά απολύτως μόνο. Γι’ αυτό η τελευταία εικόνα λειτουργεί τόσο έντονα:
ο πιο ισχυρός άνθρωπος της ιστορίας κάθεται σιωπηλός σε μια καρέκλα, χωρίς οικογένεια γύρω του.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η διαχρονικότητα της ταινίας: δεν μιλά μόνο για εγκληματίες, μιλά και για τις επιλογές μας. Και τελικά, όπως ο Michael Corleone, μένουμε με όσα κερδίσαμε αλλά χωρίς εκείνους για τους οποίους τα θέλαμε.