Οι μεγάλες πρωταγωνίστριες της Μεγάλης Εβδομάδας

Σε μια εποχή όπου οι αφηγήσεις ανανεώνονται και επαναπροσδιορίζονται, οι γυναικείοι χαρακτήρες των έργων της Μεγάλης Βδομάδας συνεχίζουν να συγκινούν και να εμπνέουν.

Γιατί, τελικά, η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι μόνο η ιστορία της θυσίας, αλλά και η ιστορία εκείνων που στάθηκαν σιωπηλά δίπλα της και την έκαναν βαθιά ανθρώπινη.

Από τις κλασικές, σχεδόν αγιογραφικές ερμηνείες μέχρι τις πιο σύγχρονες, εσωτερικές προσεγγίσεις, οι γυναίκες της Μεγάλης Εβδομάδας δεν είναι απλώς “δευτερεύοντες ρόλοι”, αλλά η συναισθηματική ραχοκοκαλιά των ιστοριών.

Μετά από τόσες πολλές ταινίες και μίνι σειρές με κύριο θέμα τη Βίβλο, είναι βέβαιο πως για κάθε Robert Powell (Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ), υπάρχει και μία Claudia Cardinale ή Monica Bellucci που έχουμε συνηθίσει να εμφανίζεται στο τηλεοπτικό πρόγραμμα κάθε Μεγάλης Εβδομάδας.

Ο Robert Powell, ο τηλεοπτικός Ιησούς από τη Ναζαρέτ έκανε μια σπάνια εμφάνιση στο κοινό στα 81 του

Claudia Cardinale ως Μοιχαλίδα (Jesus of Nazareth)

Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι ίσως η πιο διάσημη μίνι σειρά του Πάσχα, και για αυτό οφείλεται το All Star Cast του Φράνκο Τζεφιρέλι. Μέσα σε όλα αυτά τα ονόματα, βρίσκεται και η Claudia Cardinale, με μια ερμηνεία σύντομα μεν, αλλά σίγουρα καθόλου απαρατήρητη. Στη σκηνή της μοιχαλίδας, το βλέμμα της κουβαλάει φόβο, ντροπή, αλλά και μια σχεδόν ανεξήγητη αξιοπρέπεια, σε μια ανθρώπινη στιγμή, παγωμένη στον χρόνο, λίγο πριν την κρίση.

Χωρίς υπερβολές, χωρίς θεατρικότητα, η Cardinale καταφέρνει να κάνει τη σιωπή της να ακούγεται. Από τις ερμηνείες εκείνες που δεν χρειάζονται διάρκεια για να μείνουν, παρά μόνο ένταση. Και τέτοια ένταση, μόνο μια Κυρία, όπως η Claudia μπορούσε να πετύχει.

Olivia Hussey ως Παρθένος Μαρία (Jesus of Nazareth)

Η Hussey δίνει στην Παναγία μια διάσταση σχεδόν υπερβατική. Δεν είναι μόνο η μητέρα, αλλά μια μορφή που κινείται ανάμεσα στον πόνο και την αποδοχή, χωρίς ποτέ να γίνεται μελοδραματική. Ενδεχομένως τα χαρακτηριστικά του προσώπου της να είναι πιο δυνατά και από την ερμηνεία της, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν απασχολεί και πολύ κόσμο.

Δεν προσπαθεί να επιβληθεί, απλώς υπάρχει και αυτή η “ήσυχη” παρουσία είναι που τελικά σε κερδίζει. Μια Παναγία ανθρώπινη, αλλά ταυτόχρονα απρόσιτη.

Rooney Mara ως Μαρία Μαγδαληνή (Mary Magdalene)

Η προσέγγιση της Rooney Mara είναι εντελώς διαφορετική από ό,τι έχουμε συνηθίσει. Εδώ δεν υπάρχει δραματική υπερβολή. Η δικιά της Μαγδαληνή είναι μια γυναίκα που ψάχνει, αμφισβητεί, απομακρύνεται από όσα της επιβάλλονται, μια ερμηνεία που βασίζεται στις λεπτομέρειες.

Στο βλέμμα, στην παύση, στην αίσθηση ότι κάτι αλλάζει μέσα της. Και όσο να είναι, είναι πιο σύγχρονη, πιο υπαρξιακή εκδοχή της Μαρίας Μαγδαληνής και ίσως για αυτό, πιο προσιτή από οποιαδήποτε άλλη. Ακόμα και από εκείνη που ακολουθεί.

Γιατί βλέπουμε με τόση συγκίνηση τον Ιησού από τη Ναζαρέτ κάθε χρόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα;

Monica Bellucci ως Μαρία Μαγδαληνή (The Passion of the Christ)

Η Bellucci δεν χρειάζεται πολλά για να τραβήξει την προσοχή, αν και στο φιλμ “Τα Πάθη του Χριστού” οι σκληρές σκηνές είναι πραγματικά τόσο ωμές και απόκοσμες, που η γεμάτη είναι ένταση και συναίσθημα παρουσία της, ως Μαγδαληνή περνάει σε δεύτερη μοίρα.

Αυτό όμως που μπορούμε να αναγνωρίσουμε είναι ότι σε κάθε της σκηνή απέναντι στον Ιησού Χριστό του Jim Caviesel κουβαλάει πόνο, ενοχή, αλλά και μια βαθιά αφοσίωση. Δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τίποτα και αυτό την κάνει να ξεχωρίζει. Είναι μια μορφή που πονάει αληθινά, και το δείχνει χωρίς φίλτρο.

Elizabeth Hurley ως Δαλιδά (Samson and Delilah)

Η Δαλιδά της Hurley είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις και κάτι παραπάνω. Σαγηνευτική, επικίνδυνη, με μια αυτοπεποίθηση που γεμίζει την οθόνη. Δεν είναι απλώς μια femme fatale, αλλά η υναίκα που ξέρει ακριβώς τι θέλει και πώς να το πάρει.

Αλλά πέρα από την επιφάνεια υπάρχει και μια δεύτερη ανάγνωση. Δεν είναι μόνο χειριστική, αλλά και παγιδευμένη μέσα στις ίδιες της τις επιλογές. Και εκεί είναι που η Hurley δίνει βάθος σε έναν ρόλο που εύκολα θα μπορούσε να μείνει μονοδιάστατος. Παίρνει και μπόνους επειδή είναι η Liz, και όχι οποιαδήποτε άλλη.

Michelle Pfeiffer ως φωνή της Σεπφώρας (The Prince of Egypt)

Ακόμα και χωρίς φυσική παρουσία, η Pfeiffer καταφέρνει να αφήσει το αποτύπωμά της. Στο “Prince of Egypt”, η φωνή της δίνει στη Σεπφώρα μια ζεστασιά και μια δύναμη που λειτουργεί σχεδόν υπόγεια.

Δεν είναι ο ρόλος που θα φωνάξει για προσοχή, αλλά από εκείνους που στηρίζουν την ιστορία χωρίς να το καταλαβαίνεις αμέσως. Και ίσως αυτό να είναι και το πιο δυνατό στοιχείο της. Η διακριτική μεν, αλλά ουσιαστική παρουσία σε ένα φιλμ, που αν ήταν live motion και όχι animation θα έπαιρνε βραβείο για το cast (και όχι μόνο).