Ο Αντώνης Ρέμος, το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μια συναυλία που κρίθηκε πριν καν γίνει

«Απόδειξέ το αν μ’ αγαπάς». Ένα από τα τραγούδια που έχουν ταυτιστεί με τον Αντώνη Ρέμο μπορεί, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά να γίνει η πιο ταιριαστή αφορμή για να μιλήσουμε για τη σχέση του με τη Θεσσαλονίκη.

Γιατί κανείς δεν αμφισβητεί εύκολα αυτή τη σχέση μιας και η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη όπου ο Ρέμος μεγάλωσε, η πόλη των βιωμάτων και των αναμνήσεών του, όπως την περιγράφει και ο ίδιος. Γι' αυτό άλλωστε την επέλεξε για να γιορτάσει τα 30 χρόνια της καριέρας του με τη μεγαλύτερη συναυλία που, όπως έχει ανακοινώσει, έχει δώσει ποτέ κι εκείνο το πρόμο βίντεο μπροστά στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και πάλι το ξεκίνησε.

Μόνο που λίγες ημέρες πριν από αυτή τη γιορτή, η εικόνα της σκηνής γύρω από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου προκάλεσε αντιδράσεις και κάπως έτσι το «Απόδειξέ το» απέκτησε άθελά του μια δεύτερη ανάγνωση. Όχι ως κατηγορία προς τον Αντώνη Ρέμο αλλά περισσότερο ως μια ευκαιρία να αποδειχθεί στην πράξη ότι μια μεγάλη παραγωγή μπορεί να αγαπήσει, να σεβαστεί και τελικά να αναδείξει την πόλη που τη φιλοξενεί.

Τι ακριβώς συνέβη;

Η συναυλία για τα 30 χρόνια πορείας του Αντώνη Ρέμου στη Θεσσαλονίη είχε προαναγγελθεί από το ξεκίνημα του καλοκαιριού.

«ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΝΕΣΑΙ 30!
Σε προσκαλώ να το γιορτάσουμε μαζί, το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου, στις 21:00, στην Παραλία της Θεσσαλονίκης.

30 χρόνια, μέσα από το τραγούδι έχουμε μοιραστεί τους έρωτες και τους χωρισμούς μας, τις χαρές και τις μοναξιές μας, τις στιγμές μας που είναι οι ζωές μας.
Όλα αυτά τα συναισθήματα θα έρθουν και θα γίνουν η μεγαλύτερη συναυλία που έχω δώσει ποτέ.
Με ελεύθερη είσοδο, σαν μία μικρή ανταπόδοση του μεγάλου δώρου που μου χαρίζετε τραγουδώντας μαζί μου 30 χρόνια τώρα.

Ο τόπος δε θα μπορούσε να είναι άλλος. Η πόλη που μεγάλωσα, τα βιώματα, οι μνήμες. Να κάνουμε τη Θεσσαλονίκη επίκεντρο της γιορτής!
Μαζί, φίλοι καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, που γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια στο ταξίδι της μουσικής. Θα τραγουδήσω λοιπόν με φίλους για φίλους.

Στην Παραλία της Θεσσαλονίκης θα στηθεί η μεγαλύτερη παραγωγή που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα, με τις πλέον σύγχρονες διεθνείς τεχνικές προδιαγραφές με την αρωγή της ΔΕΗ.
Και με τη σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Νανούρη.

Ένα υπερθέαμα ήχου και φωτός που το ζει κανείς μόνο μια φορά - γι’ αυτό δουλεύουμε εδώ και μήνες. Όμως στο τέλος, πάντα αυτό που μας ενώνει θα είναι η συγκίνηση ενός τραγουδιού που νιώθω ότι γράφτηκε μόνο για σένα και για μένα και θέλω να σου το ξαναπώ.

Γι’ αυτό σε καλώ προσωπικά στη μεγάλη μου γιορτή.
ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΝΕΣΑΙ 30», είχε γράψει χαρακτηριστικά ο Αντώνης Ρέμος. Τις τελευταίες ημέρες ξεκίνησε να στήνεται η εξέδρα για τη σκηνή που θα φιλοξενούσε τον ερμηνευτή.

Το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία της Θεσσαλονίκης, έμοιαζε να βρίσκεται εγκλωβισμένο μέσα σε μια τεράστια μεταλλική κατασκευή και ναι, η εικόνα ξένισε. Και ναι, ήταν απολύτως αναμενόμενο ότι θα προκαλούσε αντιδράσεις.

Ας μην προσποιηθούμε ότι δεν υπήρχαν άλλες επιλογές. Η Θεσσαλονίκη έχει φιλοξενήσει τεράστιες συναυλίες, συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις. Η ίδια η Παραλία έχει χώρους στους οποίους θα μπορούσε ενδεχομένως να στηθεί μια τόσο μεγάλη παραγωγή χωρίς ένα μνημείο να βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης.

Κι αν υπάρχει μια πόλη στην Ελλάδα που γνωρίζει καλά πόσο φορτισμένος μπορεί να γίνει ο δημόσιος χώρος γύρω από τον Μέγα Αλέξανδρο, αυτή είναι η Θεσσαλονίκη. Στην ευρύτερη περιοχή έχουν πραγματοποιηθεί στο παρελθόν ακόμη και μαζικές συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια για το Μακεδονικό και προφανώς δεν πρόκειται, απλώς για «ένα άγαλμα στην Παραλία». Είναι ένα σημείο με ιδιαίτερο συμβολικό βάρος για ένα σημαντικό κομμάτι της πόλης.

Από την άλλη, όμως, υπάρχει ένα ερώτημα που αξίζει επίσης να κάνουμε: μήπως πρέπει να δούμε πρώτα τι πραγματικά σχεδιάζεται εκεί;

Η εταιρεία παραγωγής υποστηρίζει ότι έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, ότι το άγαλμα δεν πρόκειται να κρυφτεί αλλά, αντίθετα, θα αναδειχθεί με ειδικό φωτισμό και σύγχρονα οπτικά συστήματα, μιλά για μια σκηνογραφία στην οποία η εικόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, της Παραλίας και της Θεσσαλονίκης θα ταξιδέψει μέσα από τη συναυλία σε όλον τον κόσμο.

Αν αυτό πράγματι συμβεί, τότε η εικόνα της 12ης Σεπτεμβρίου μπορεί να είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που είδαμε στις φωτογραφίες ενός εργοταξίου αρκετές ημέρες πριν από τη συναυλία.

Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα μέρος του προβλήματος: κρίνουμε το σκηνικό πριν γίνει σκηνικό.

Δεν σημαίνει ότι οι αντιδράσεις είναι υπερβολικές ούτε ότι τα ερωτήματα για τις άδειες, την παραχώρηση του χώρου και την προστασία του μνημείου δεν πρέπει να απαντηθούν. Το αντίθετο. Αυτά είναι συγκεκριμένα διοικητικά ζητήματα και οι αρμόδιοι οφείλουν να δώσουν συγκεκριμένες απαντήσεις. Δεν είναι όμως το ίδιο πράγμα με το να αποδίδουμε εξαρχής στον ίδιο τον καλλιτέχνη πρόθεση ασέβειας απέναντι στην πόλη ή στην ιστορία της.

Ο Ρέμος δεν επέλεξε τυχαία τη Θεσσαλονίκη

Υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν θα βγάζαμε έτσι απλά από την εξίσωση. Ο Αντώνης Ρέμος δεν επέλεξε τη Θεσσαλονίκη ως ένα εντυπωσιακό background για μια συναυλία: είναι η πόλη στην οποία μεγάλωσε και με την οποία έχει συνδέσει ένα μεγάλο μέρος της προσωπικής και καλλιτεχνικής του διαδρομής και ο ίδιος, ανακοινώνοντας τη συναυλία για τα 30 χρόνια της καριέρας του, το είπε ξεκάθαρα: «Ο τόπος δε θα μπορούσε να είναι άλλος. Η πόλη που μεγάλωσα, τα βιώματα, οι μνήμες».

Δεν είναι απόδειξη ότι κάθε επιλογή της παραγωγής είναι αυτομάτως σωστή, είναι όμως ένα στοιχείο που έχει σημασία όταν συζητάμε για προθέσεις.

Δύσκολα μπορούμε να πιστέψουμε ότι ένας Μακεδόνας καλλιτέχνης που επιλέγει τη Θεσσαλονίκη για τη μεγαλύτερη επετειακή συναυλία της καριέρας του, με ελεύθερη είσοδο μάλιστα, έχει ως στόχο να προσβάλει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολά της. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει ένα λάθος στον σχεδιασμό, σημαίνει απλώς ότι άλλο το «αυτό το στήσιμο δεν μου αρέσει» και άλλο το «αυτός ο άνθρωπος δεν σέβεται την πόλη του».

Και αυτή η διάκριση χάθηκε κάπως μέσα στην ταχύτητα των social media. Ναι, ίσως θα μπορούσαν να είχαν επιλέξει διαφορετικά τον τρόπο που το άγαλμα θα μπει ή όχι ως μέρος του σκηνικού.

Προφανώς, θα προτιμούσαμε το άγαλμα να είχε μείνει εξαρχής εντελώς ελεύθερο. Όχι επειδή ως μνημείο δεν μπορεί ποτέ να συνυπάρξει με μια σύγχρονη πολιτιστική εκδήλωση. Το αντίθετο: οι πόλεις πρέπει να είναι ζωντανές και τα μνημεία τους κομμάτι της ζωής τους, όχι εκθέματα πίσω από ένα νοητό σχοινί αλλά ακριβώς επειδή το συγκεκριμένο άγαλμα έχει τόσο ισχυρό συμβολισμό, ίσως η παραγωγή θα μπορούσε να είχε προβλέψει ότι ακόμη και η προσωρινή εικόνα του μέσα στις σκαλωσιές θα προκαλούσε όσα προκάλεσε.

Αυτό είναι μια αστοχία που μπορείς να αναγνωρίσεις χωρίς να ακυρώνεις ολόκληρη τη συναυλία και προφανέστατα ο Μέγας Αλέξανδρος δεν έχει καμία ανάγκη να ακουστεί παγκόσμια: είναι απόλυτα γνωστός.

Άλλωστε, μετά τις αντιδράσεις, φαίνεται πως το στήσιμο επανεξετάζεται ώστε το μνημείο να παραμείνει ελεύθερο και ορατό κι αν τελικά η παραγωγή προσαρμοστεί, αυτό δεν είναι ήττα κανενός. Είναι ακριβώς αυτό που θα έπρεπε να συμβαίνει σε μια πόλη: κάποιος αντιδρά, κάποιος ακούει και μια επιλογή διορθώνεται.

Στις 12 Σεπτεμβρίου θα έχουμε ολόκληρη την εικόνα Μέχρι τότε, μπορούμε να κρατήσουμε δύο σκέψεις ταυτόχρονα.

Ναι, ένα μνημείο και ο συμβολισμός του χρειάζονται σεβασμό. Ναι, οι άδειες και οι διαδικασίες πρέπει να είναι απολύτως ξεκάθαρες.

Αλλά μπορούμε επίσης να δεχτούμε ότι μια μεγάλη μουσική παραγωγή μπορεί να συνυπάρξει με την ιστορία μιας πόλης χωρίς να την προσβάλλει: μπορεί ακόμη και να την αναδείξει, αρκεί να το κάνει σωστά.

Η συναυλία του Αντώνη Ρέμου δεν έχει γίνει ακόμη. Η σκηνή που προκάλεσε τόση συζήτηση δεν είναι ακόμη η τελική εικόνα της βραδιάς. Αντί να αποφασίσουμε από τώρα αν ο Μέγας Αλέξανδρος «κρύφτηκε» ή «προσβλήθηκε», αξίζει να περιμένουμε μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου.

Να δούμε αν πράγματι θα είναι ορατός. Αν θα προστατευτεί. Αν θα αναδειχθεί όπως υπόσχεται η παραγωγή. Αν η Θεσσαλονίκη θα λειτουργήσει ως απλό φόντο ή ως πραγματική πρωταγωνίστρια της βραδιάς.

Και τότε να κρίνουμε. Γιατί η κριτική είναι απαραίτητη. Αλλά για να είναι δίκαιη, χρειάζεται και ολόκληρη την εικόνα κι εκεί το αποδειξέ το αν μ' αγαπάς», θα γίνει πράξη.