Backstreet’s back, alright: Οι Millennials ταξιδεύουν στο Düsseldorf για να γίνουν ξανά 16

Αν απορείς γιατί η μέση Millennial αυτές τις ημέρες έχει βρεθεί στο Düsseldorf της Γερμανίας, να σε ενημερώσουμε πως το Las Vegas μάς πέφτει λίγο μακριά. Γιατί, ναι, κι εκεί θα είχαμε βρεθεί για τους Backstreet Boys.

H Mαριέττα Χρουσαλά έβγαλε (;) φωτογραφία με τους Backstreet Boys και καταλαβαίνουμε τη χαρά της

Γιατί μπορεί να μεγαλώσαμε, να κάναμε δουλειές, να αποκτήσαμε παιδιά και deadlines, να έχουμε μπροστά μας απλήρωτους λογαριασμούς και μια μέση που πλέον διαμαρτύρεται μετά από δύο ώρες ορθοστασία, αλλά υπάρχουν πέντε άντρες που αρκεί να τραγουδήσουν τις πρώτες νότες του «I Want It That Way» για να γίνουμε ξανά 16.

Backstreet’s back, alright και κάπως μαζί τους επιστρέψαμε κι εμείς

Οι Backstreet Boys επέστρεψαν στην Ευρώπη με το Into The Millennium – Homecoming: Live in Germany, μια σειρά δέκα συναυλιών στη Merkur Spiel-Arena του Düsseldorf μς περισσότερα από 450.000 εισιτήρια να έχουν πουληθεί για τα shows, που ολοκληρώνονται στις 7 Οκτωβρίου.

Το Düsseldorf δεν επιλέχθηκε τυχαία μιας και η Γερμανία ήταν μία από τις χώρες όπου οι Backstreet Boys έκαναν χαμό πριν από περίπου 30 χρόνια. Εκεί γέμισαν αρχικά μικρά venues πριν αρχίσουν να γεμίζουν στάδια και εκεί το «I’ll Never Break Your Heart» τους χάρισε το πρώτο τους πλατινένιο άλμπουμ.

Όπως το έθεσε ο Brian Littrell, η Γερμανία ήταν το μέρος όπου το όνειρό τους σταμάτησε να είναι υποθετικό και έγινε πραγματικότητα.

Show me the meaning of being... Millennial

Υπάρχουν τραγούδια που θυμάσαι και υπάρχουν τραγούδια που θυμούνται εσένα.

Το «Show Me the Meaning of Being Lonely» δεν είναι απλώς ένα τραγούδι του 1999. Είναι εκείνο το ανεξήγητα τεράστιο εφηβικό δράμα που ζούσαμε ακούγοντάς το, ακόμη κι αν το μεγαλύτερο heartbreak μας ήταν ότι δεν μας κοίταξε στο διάλειμμα αυτός που θέλαμε.

Το «As Long As You Love Me» είναι οι πρώτοι μας έρωτες, οι αφίσες στο δωμάτιό μας, το Αφισόραμα και η Κατερίνα, εβδομαδαία αλλά και Super, είναι η πολύ σοβαρή συζήτηση με τις φίλες μας για το αν είμαστε team Nick ή Brian, μια πληροφορία που τότε θεωρούσαμε απολύτως καθοριστική για την προσωπικότητά μας.

Το «Everybody (Backstreet’s Back)» είναι εκείνη η χορογραφία που κάναμε ξανά και ξανά μπροστά στον καθρέφτη μας, το «Get Down» θυμίζει τα σχολικά πάρτι άκα χοροεσπερίδες και το As Long As you love me έπαιζε non stop στο CD player ή στη μισοφαγωμένη κασέτα που μας είχε γράψει η κολλητή.

Και μετά υπάρχει το «I Want It That Way». Πέντε λέξεις αρκούν. You are my fire και μπουμ, ξαφνικά δεν είσαι στο 2026, δεν κοιτάς το κινητό σου για mail, δεν σκέφτεσαι τι δραστηριότητα έχει αύριο το παιδί, δεν θυμάσαι αν έβαλες πλυντήριο ή τι εκκρεμότητα άφησες στο γραφείο. Είσαι πάλι στο παιδικό σου δωμάτιο.

Ίσως γι' αυτό το comeback των Backstreet Boys έχει κάτι περισσότερο από τη συνηθισμένη νοσταλγία των '90s.

Η Sphere στο Las Vegas, το πρώτο comeback των Backstreet Boys έχει ήδη προσελκύσει εκατοντάδες χιλιάδες θεατές, ενώ τώρα 450.000 εισιτήρια για δέκα βραδιές στη Γερμανία αποδεικνύουν ότι αυτό το boy band δεν αποτελεί απλώς μια γλυκιά ανάμνηση που ξεθάψαμε από κάποιο παλιό συρτάρι.

Οι γυναίκες που κάποτε περίμεναν να παίξει το videoclip τους στο MTV, τώρα κλείνουν πτήσεις, ξενοδοχεία και εισιτήρια συναυλιών. Εκείνες που μάζευαν αποκόμματα από περιοδικά μπορούν πια να ταξιδέψουν σε άλλη χώρα για να τους δουν.

Ίσως αυτό να είναι ένα από τα ωραιότερα πράγματα του να μεγαλώνεις. Κάποια στιγμή αποκτάς τη δυνατότητα να χαρίσεις στον νεότερο εαυτό σου πράγματα που τότε μπορούσε μόνο να ονειρευτεί.

Backstreet’s back κι εμείς είμαστε πολύ alright

Λίγο η νοσταλγία. Λίγο τα τραγούδια που έχουν την περίεργη ικανότητα να ανοίγουν μια πόρτα στο παρελθόν και να σε επιστρέφουν κατευθείαν στην εφηβεία, λίγο το γεγονός ότι οι AJ McLean, Howie Dorough, Nick Carter, Kevin Richardson και Brian Littrell είναι ακόμη εκεί, μαζί, τραγουδώντας τα ίδια κομμάτια που ακούγαμε κι εμείς πριν μάθουμε τι σημαίνει ενήλικη ζωή.

Ίσως τελικά δεν ταξιδεύουν 450.000 άνθρωποι στη Γερμανία μόνο για να δουν τους Backstreet Boys, ταξιδεύουν για εκείνα τα τρία λεπτά που θα ακουστεί το τραγούδι τους, για μια εποχή στην οποία δεν μπορούν να επιστρέψουν, εκτός ίσως από τη στιγμή που θα σβήσουν τα φώτα και θα ακουστεί: Everybody!

Backstreet’s back, alright. Μόνο που αυτή τη φορά γύρισαν για να μας θυμίσουν ποιες ήμασταν εμείς όταν τους πρωτογνωρίσαμε.