Όταν συνάντησα ένα τζίνι…

Περπατούσα μια ημέρα ξέγνοιαστα όταν το μάτι μου έπεσε σε μία γωνιά του δρόμου όπου κάτι λαμπύριζε στον ήλιο… Μα τι είναι; Πήγα κοντά. Έδιωξα λίγα φύλλα από πάνω του... Καλέ, ένα λυχνάρι! Πώς βρέθηκε εδώ; Ποιος το πέταξε; Λες να είναι αληθινό; Λες να μπορώ να κάνω 3 ευχές;

To έπιασα στα χέρια μου προσεκτικά -σαν να ήταν από πορσελάνη- και το κράτησα στην αγκαλιά μου. Να το αγγίξω απαλά; Να του μιλήσω;

Και εκεί που σκέφτομαι την επόμενη κίνησή μου, ένας μπλε καπνός ξεκινάει να βγαίνει αργα αργά από το λυχνάρι και να δημιουργεί ένα μεγάλο σύννεφο ακαθόριστης μορφής. Δεν φοβήθηκα, ήταν υπέροχο! Ο μπλε καπνός παίρνει ανθρωπόμορφο σχήμα και ξαφνικά ένα Τζίνι, σαν αυτά που βλέπουμε στο σινεμά, εμφανίζεται χαμογελαστό μπροστά μου! «Θα σου πραγματοποιήσω 3 ευχές. Σκέψου και πες μου...» είπε.

Σταύρωσε τα χέρια του και με κοιτούσε με ηρεμία. Χωρίς καμία σκέψη, ξεκίνησα με φόρα, λέγοντάς του ότι θέλω να κάνω 100 δώρα σε 100 φίλους μου και να αποκτήσω όλη τη wishlist από ένα site με ρούχα που έχω εδώ και καιρό αποθηκεύσει.

Ξεσταύρωσε τα χέρια του, ήρθε πιο κοντά μου και μου είπε: Εγώ είμαι Τζίνι, από εμένα ζητάνε απίθανες ευχές! Αυτές τις καθημερινές ευχές μπορεί να στις πραγματοποιήσει κάποιος άλλος! Μα ποιον λέει, κοίταξα γύρω μου, δεν ήταν κανείς. Μέχρι να γυρίσω το βλέμμα μου είχε εξαφανιστεί!

Συνέχισα τον δρόμο μου σκεπτόμενη ότι λυχνάρι μαγικό και Τζίνι μπορεί να μην συναντήσω ποτέ, όμως ξέρω ότι τις μικρές και καθημερινές ευχές μου μπορώ να τις πραγματοποιήσω με άλλο τρόπο! Με λίγη τύχη και κοιτώντας πάντα προσεκτικά γύρω μου στα σωστά σημεία! «Λυχνάρια» υπάρχουν παντού... ανακαλύψτε τα!