Ρένια Λουιζίδου: «Το θέατρο έχει διατηρήσει τον παρηγορητικό του χαρακτήρα προς τον θεατή»

Το πολυβραβευμένο διεθνώς θεατρικό έργο «Το όνομα» των Matthieu Delaporte και Alexandre de La Patellière, σε μετάφραση της Ελεονώρας Μελέτη και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, είναι η sold out κωμωδία της χρονιάς στο Θέατρο Αθηνά.

Και παράλληλα αυτή η παράσταση, ήταν μία ευτυχής συγκυρία για την Ρένια Λουιζίδου, που υποδύεται τη Γαλλίδα καθηγήτρια Ελιζαμπέτ με τα καλά κρυμμένα μυστικά να συνεργαστεί με συναδέλφους της με τους οποίους εκτός από χημεία κατάφεραν έναν μοναδικό συγχρονισμό στην ένταση και στον ρυθμό που έχει ως χαρακτηριστικά η παράσταση. Σε ένα έργο με υποδόρια νοήματα και μία διαρκή κορύφωση.

Με την ηθοποιό μιλάμε σήμερα στο Queen.gr με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου και η συζήτησή μας ξεκινά από το μοναδικό συναίσθημα που ένιωσε, όταν πάτησε για πρώτη φορά στη σκηνή. Και εκτός από μία εξαίρεση τη χρονιά που γεννήθηκε ο γιος της Βίκτωρας, δεν έλειψε ούτε μία σεζόν από τη θεατρική σκηνή.

Η Ρένια Λουιζίδου είπε αυτό που πολλοί δεν τολμούν να πουν για το Σόι σου και την τυποποίηση

«Στην αρχή της πορείας μας όλοι οι ηθοποιοί έχουμε νιώσει το σύνδρομο του απατεώνα»

«Η πρώτη μου εμπειρία ως ηθοποιός στο θέατρο, ήταν όταν ήμουν φοιτήτρια στη σχολή του ΚΒΘΕ στην παράσταση «Πανθεσίλια» και σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά. Τότε μας χρησιμοποιούσαν εμάς τους σπουδαστές, ως βοηθητικούς ηθοποιούς ως φιγκυράν όπως μας έλεγαν (σ.σ κομπάρσους). Θυμάμαι ακόμη αυτό το δέος του όταν βρέθηκα πάνω στη σκηνή του θεάτρου Μακεδονικών Σπουδών στη Θεσσαλονίκη. Όταν πια αποφοίτησα από τη δραματική σχολή ο πρώτος μου ρόλος ήταν σε παιδική παράσταση και μετά στον «Φιάκα».

Είναι δύσκολο κοινό τα παιδιά;

Δεν είναι εύκολο για έναν ηθοποιό να παίζει σε μία παιδική παράσταση. Όσο «ανοιχτά» είναι τα παιδιά ως κοινό για να δεχθούν αυτό που τους προσφέρεις, αλλά τόσο σκληροί κριτές μπορούν να γίνουν. Έως και ανελέητοι κριτές, όταν χάσουν τον ενδιαφέρον τους.

01

04

Το αίσθημα της ευθύνης ενός ηθοποιού απέναντι στο κοινό του, με τα χρόνια εμπειρίας μετριάζεται ως άγχος;

Νομίζω πως όσο περνούν τα χρόνια, αυξάνεται, παρά μειώνεται αυτή η ευθύνη. Όταν βρίσκεσαι στην αρχή της πορείας σου και είσαι ακόμη νέος, ανασφάλεια είναι αυτό που αισθάνεσαι περισσότερο, το λεγόμενο και ως «σύνδρομο του απατεώνα» που αρκετοί ηθοποιοί έχουμε νιώσει και έχουμε υποφέρει από αυτό. Αυτό το συναίσθημα πώς «τώρα θα με πάρουν χαμπάρι πως δεν κάνω για αυτή τη δουλειά, πως δεν έχω ταλέντο».

Η ευθύνη που αισθάνεσαι ακόμη και όταν έχεις αποκτήσει εμπειρία ως ηθοποιός, προκύπτει και από την προσδοκία του κόσμου που έρχεται για να σε δει. Η υποχρέωση που έχεις να είσαι κάθε μέρα σε ένα υψηλό επίπεδο απόδοσης και αυτό είναι ασφυκτικό για έναν ηθοποιό που παίζει στο θέατρο. Γιατί είμαστε πάνω απ' όλα άνθρωποι, θα πάμε να παίξουμε ακόμη και αν είμαστε άρρωστοι, ή σε κακή ψυχολογική κατάσταση.

Αυτό όμως αποτελεί μέρος του επαγγέλματός μας και μαθαίνουμε να ζούμε με αυτό, μπορεί να είναι σκληρό για εμάς, είναι όμως δίκαιο για τον θεατή. Γιατί ο θεατής μία φορά έρχεται να σε δει στο θέατρο, τον ενδιαφέρει εκείνη τη στιγμή να δει το καλύτερο σου. Δεν τον ενδιαφέρει αν εσύ εσύ ήσουν καλύτερη ως ηθοποιός στη χθεσινή παράσταση. Αυτή η προσδοκία όμως του κοινού μπορεί να λειτουργήσει προς όφελός σου, να σε απελευθερώσει και εσένα, για να αφήσεις για δύο ώρες που διαρκεί η παράσταση, εκτός, την έξω σου ζωή.

Αυτή η επικοινωνία με το κοινό στο θέατρο, αυτή η μαγική διεργασία, νομίζω πως για εσάς τους ηθοποιούς, διαγράφει την κούραση, σωματική ή ψυχολογική.

Είναι μοναδική αυτή η σχέση που έχεις με το κοινό σου στο θέατρο. Παρόλο που ως ηθοποιός μπορεί να ζήσεις χαρές και να έχεις επαφή με το κοινό και από τους τηλεοπτικούς σου ρόλους, τίποτε μα τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτή την επαφή που έχεις στο θέατρο. Με αυτή τη συναίνεση, αυτή την απόφαση που παίρνει ο θεατής ένα βράδυ να φορέσει τα καλά του, να ντυθεί, να οδηγήσει, να έρθει στο θέατρο για να δει αποκλειστικά εσένα, για να ζήσουμε μαζί από κοινού κάτι μοναδικό.

Είναι ευλογία η συνεργασία με ηθοποιούς με τους οποίους μπορείτε να συντονιστείτε πολύ καλά πάνω στη σκηνή; Ειδικά στη δική σας παράσταση «Το όνομα» στο θέατρο Αθηνά, γιατί αφορά ένα δύσκολο έργο στην πρακτική του υλοποίηση, με μεγάλες υποκριτικές απαιτήσεις.

Όλο αυτό ξεκίνησε απ' αυτό που ζητούσε από εμάς ο σκηνοθέτης μας Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και στο οποίο όλοι μας συντονιστήκαμε. H κωμωδία ως θεατρικό είδος, παρόλο που για αυτόν που τη βλέπει θα πρέπει να μοιάζει αυθόρμητη και αυτοσχεδιαστική, για τον ηθοποιό είναι ακριβώς το αντίθετο. Έχει εντάσεις, ρυθμό, ταχύτητα, ενέργεια, δεν εφησυχάζεις λεπτό και αυτή είναι η ομορφιά του.

Απαιτεί απόλυτο συντονισμό από εμάς τους ηθοποιούς, λειτουργεί ως μία ορχήστρα και όχι ως σόλο όργανα. «Το όνομα» είναι επίσης ένα πολύ ιδιαίτερο έργο, καταρχάς γιατί κορυφώνεται σταδιακά, με το πρώτο 20λεπτο να λειτουργεί ως μία μικρή σύσταση των ρόλων και της παρέας που βλέπεις πάνω στη σκηνή. Είναι επίσης και ένα υποδόριο έργο, με πολλά δεύτερα και τρίτα νοήματα και επίπεδα, αυτά τα στοιχεία επίσης το καθιστούν ως μοναδικό.

«Σκέφτομαι να δώσω μία σεζόν ρεπό στον εαυτό μου, η δική μας δουλειά έχει σχεδόν αθλητικές απαιτήσεις»

Στην εποχή που ζούμε εκτός από τον ψυχαγωγικό χαρακτήρα, το θέατρο διατηρεί τον «θεραπευτικό« του χαρακτήρα;

Δεν θα έλεγα ακριβώς θεραπευτικό, αλλά πώς το θέατρο διατηρεί στην εποχή μας τον παρηγορητικό του χαρακτήρα. Αλλά το σημαντικότερο για εμένα είναι πως το θέατρο είναι εκείνο που μπορεί να μας «μετακινήσει» τις σκέψεις, τα συναισθήματά, τις αντιλήψεις μας. Ενεργοποιεί πνεύμα και ψυχή.

Δεν έχετε λείψει σεζόν από το θέατρο. Σκεφτήκατε ποτέ να κάνετε ένα μικρό διάλειμμα;

Η αλήθεια είναι πως αυτό το σκέφτομαι να το κάνω την επόμενη χρονιά, να δώσω στον εαυτό μου, μία σεζόν ως ρεπό (γελάει). Δεν είναι μόνο θέμα ηλικίας, αλλά και συσσωρευμένης κούρασης. Με εξαντλεί σε απίστευτο βαθμό να κάνω παράλληλα και τα τηλεοπτικά γυρίσματα για το Σόι σου και να είμαι και στο θέατρο. Στην κυριολεξία δεν έχω ούτε μία μέρα για ρεπό. Όταν ήμουν σε νεότερη ηλικία μπορούσα καλύτερα να το αντιμετωπίσω, αλλά τώρα όχι, γιατί η δική μας δουλειά έχει σχεδόν αθλητικές απαιτήσεις, πρέπει το σώμα σου να είναι ξεκούραστο. Δεν μου αρέσει καθόλου ο εαυτός μου όταν αισθάνομαι κουρασμένη και πρέπει να πάω να παίξω στο θέατρο. Αν και όταν ανεβαίνω στη σκηνή, όλα ξεχνιούνται.

Δεν σας αρέσει, γιατί είναι σα να αισθάνεστε τύψεις;

Ακριβώς. Από την άλλη πλευρά, όσο μεγαλώνεις, σου φαίνονται τα χρόνια που σου απομένουν πολύτιμα, θέλεις να έχεις χρόνο για εσένα. Πρέπει να δείξεις και ένα σεβασμό προς την ίδια τη ζωή. Είμαστε πια ευάλωτοι. Ειδικά μετά την πανδημία, όλοι μας νομίζω πως σκεφτόμαστε διαφορετικά.