Χωρίς σεβασμό, χωρίς ντροπή στη μνήμη του Γιώργου Παπαδάκη: Από το ιατρικό απόρρητο στη διαφήμιση ΑΙ
Ένα καφέ έκανε διαφήμιση τον Γιώργο Παπαδάκη στον Παράδεισο, ενώ μάθαμε και όλα τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε. Γιατί; Που σταματά η λογική και που η ανοησία για έναν άνθρωπο που μόλις έχει «φύγει» από τη ζωή;
Η απώλεια του Γιώργου Παπαδάκη ήταν το θέμα των ημερών όχι μόνο για τον δημοσιογραφικό κόσμο, αλλά και για τους τηλεθεατές του, όλων των γενεών. Για αυτούς που μεγαλώσαμε μαζί του και για εκείνους που παρέμενειναν μέχρι τέλους οι πιστοί τηλεθεατές του.
Πέρα από το αυτονόητο ρητό πως ο ο νεκρός δεδικαίωται, τα έργα του Γιώργου Παπαδάκη και η πορεία του, απαιτούν τον σεβασμό όλων μας. Όχι μόνο για το επαγγελματικό του εύρος, αλλά κυρίως ως πρόσωπο, όπως πρέπει να σεβόμαστε τον καθένα μετά την "απώλειά" του.
Εδώ και μέρες όμως συνεχίζουν χωρίς ντροπή κάποιοι να βεβηλώνουν τη μνήμη του και να φέρνουν σε δύσκολη θέση ακόμη και τους οικείους του, που προσπαθούν ακόμη να επουλώσουν την πληγή της απώλειας.
«Γιωργάρα στο καλό»: Ο σπαρακτικός επικήδειος για τον Γιώργο Παπαδάκη από τον Στρατή Λιαρέλη
Η επιστροφή του Φοίβου Παπαδάκη στο Instagram έγινε με ένα «ευχαριστώ» για τον πατέρα του
Η ανοησία που βαφτίστηκε χιούμορ και το ιατρικό απόρρητο που πρωτίστως καταπάτησαν οι γιατροί
Απώλεια κοινής λογικής για να μην πούμε ανοησία, ήταν η κίνηση ιδιοκτήτη καφέ στη Μεσσηνία που λίγα 24ωρα μετά τον θάνατο του Γιώργου Παπαδάκη, τον έκανε διαφήμιση με χρήση ΑΙ από τον Παράδεισο να προσφέρει τον καφέ του, με το σκεπτικό ότι ο δικός τους ο καφές φτάνει τόσο μακριά μέχρι τον Παράδεισο.
Ο ιδιοκτήτης βγήκε μάλιστα στο Πρωινό για να μας πει ότι αυτό ήταν χιούμορ, γιατί στο κάτω - κάτω, στον Παράδεισο τον έβαλε τον δημοσιογράφο και όχι στην κόλαση. Αλήθεια τώρα; Καμία αίσθηση σεβασμού ή κοινής λογικής;
Αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα καταπάτησης κάθε έννοια ηθικής. Η χρήση του ΑΙ, της τεχνητής Νοημοσύνης (Artificial Intelligence – AI) δεν θα πρέπει να είναι ένα συλλογικό προνόμιο, δυστυχώς.
Και ενώ η οικογένειά του δημοσιογράφου έχει αποφύγει κάθε δημοσιότητα προσπαθώντας να διαχειριστεί το πένθος της, ήρθε και ο γιατρός του Σωτήρης Αδαμίδης, όσο και η Ματίνα Παγώνη να μας ενημερώσουν χθες και σήμερα πως ο εκλιπών έπασχε από ΧΑΠ (χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια) που μπορεί και να συντέλεσε στην επιβάρυνση της καρδιάς του.
Επειδή μάλιστα υπήρξε καπνιστής και δεν σταμάτησε το τσιγάρο παρά τη βεβαρυμένη υγεία του, το θέμα ήταν πιο σοβαρό. Από την κυρία Παγώνη είχαμε ακούσε και πριν από λίγες μέρες ότι ο δημοσιογράφος είχε και ψυχολογικά επιβαρυνθεί μετά το τέλος του από την τηλεόραση.
Όμως, αυτό το ζήτημα - αντιδεοντολογικό για έναν γιατρό και διωκόμενο νομικά- είναι και ηθικό.
Όταν κάποιος φεύγει από τη ζωή, το μόνο που θα έπρεπε να μένει πίσω του είναι η μνήμη του. Όχι οι ιατρικοί του φάκελοι. Όχι οι εικασίες για την ψυχολογική του κατάσταση. Όχι τα σενάρια γύρω από το σώμα του και τις αντοχές του.
Η υγεία ενός ανθρώπου, ακόμα και μετά τον θάνατό του, δεν μετατρέπεται σε δημόσια πληροφορία. Ο σεβασμός δεν χρειάζεται λεπτομέρειες. Χρειάζεται όρια. Και το πιο καθαρό όριο είναι αυτό: η ζωή ενός ανθρώπου μάς ανήκει όσο εκείνος επιλέγει να τη μοιραστεί. Μετά, μας ανήκει μόνο η μνήμη του. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στην οικογένειά του η οποία πενθεί την ξαφνική του απώλεια τόσο απλά. Γιατί τελικά, ο τρόπος που μιλάμε για κάποιον όταν δεν μπορεί πια να απαντήσει, είναι ο καθρέφτης της δικής μας (απαν) ανθρωπιάς.
Bloggers
