Η Μουμούρη έκλεισε το Ριφιφί του Τσαφούλια χωρίς λέξη, στον σπαρακτικό επίλογο μάνας χωρίς παιδί
Ριφιφί Φινάλε: Η Ευαγγελία Μουμούρη συγκλονίζει στο πιο σπαρακτικό φινάλε του Σωτήρη Τσαφούλια και το κοινό αποθεώνει τον σκηνοθέτη και την πρωταγωνίστρια με επικά σχόλια.
Το φινάλε του «Ριφιφί» δεν στηρίζεται σε ανατροπές, ούτε σε εξηγήσεις, δεν φέρνει καν τηνν χαρά που θα φανταζόσουν μετά τη ληστεία του αιώνα από τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας που τα έβαλαν με το σύστημα και κέρδισαν.
Το φινάλε του Σωτήρη Τσαφούλια στο Ριφιφί, στηρίζεται σε μια μάνα που χάνει το παιδί της και μένει όρθια, που παίρνει εκδίκηση αλλά ούτε αυτή μπορεί να είναι ποτέ αρκετή όταν έχεις βιώσει την υπέρτατη απώλεια. Η Ευαγγελία Μουμούρη παραδίδει ρεσιτάλ ερμηνείας σε μία από τις πιο σπαρακτικές στιγμές της ελληνικής τηλεόρασης.
Το τελευταίο επεισόδιο του «Ριφιφί» στην COSMOTE TV δεν ήταν ένα φινάλε ληστείας, της ληστείας του αιώνα, είναι ένα φινάλε της απώλειας.
Λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους, μια κάρτα μάς επαναφέρει στη σκληρή πραγματικότητα: τα χρήματα που προορίζονταν για τη σωτηρία του μικρού Ιάσονα, αναφερόμενα στην πραγματική ιστορία του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη, παραμένουν μέχρι σήμερα δεσμευμένα από την τράπεζα. Οι ληστές του «ριφιφί του αιώνα» δεν βρέθηκαν ποτέ. Η αδικία αποκαταστάθηκε αλλά εν μέρει.
Η ληστεία τελειώνει, ο πόνος όχι
Σε επίπεδο πλοκής, όλα μοιάζουν να κλείνουν. Οι έρευνες της αστυνομίας αρχίζουν να «δένουν», μέχρι που η εξουσία παρεμβαίνει. Ο εκβιασμός των ληστών, με έγγραφα και φωτογραφίες που καίνε την κυβέρνηση, οδηγεί τον υπουργό στο να παγώσει κάθε έρευνα για τη ληστεία στην Τράπεζα Ανάπτυξης, η υπόθεση θάβεται, το σύστημα σώζεται.
Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες στη ληστεία βρίσκουν ένα είδος happy end, μια νέα αρχή. Όλοι, εκτός από την Όλγα.
Γιατί η Όλγα δεν μπήκε ποτέ σε αυτή τη ληστεία για τα χρήματα, μπήκε για το παιδί της που έχασε, για τον σύζυγό της που δεν άντεξε την αδικία.
Η μάνα που μένει πίσω
Η Ευαγγελία Μουμούρη, στην ερμηνεία της ζωής της, κουβαλά στις πλάτες της όλο το βάρος του φινάλε. Η Όλγα δεν είναι απλώς ο εγκέφαλος της ληστείας, είναι μια μάνα που είδε το παιδί της να χάνεται μπροστά στα μάτια της δέκα χρόνια πριν το ριφιφί.
Οι σκηνές στο νοσοκομείο είναι από εκείνες που δεν ξεχνιούνται. Σε ένα παγωμένο δωμάτιο, ο μικρός Ιάσονας ξεψυχά στα χέρια της. Δίπλα της, ο σύζυγός της καταρρέει σε λυγμούς. Εκείνη μένει όρθια, όχι από δύναμη, αλλά από σοκ. Το παιδί ψελλίζει πως θέλει «να κάνει νάνι», σκηνή που είδε όλη η Ελλάδα εν έτει 2000 από τους τηλεοπτικούς της δέκτες.
Δεν υπάρχουν μεγάλοι διάλογοι στο Φινάλε του Ριφιφί κι όμως, λέγονται τα πάντα. Το κοινό το ένιωσε. Το X/Twitter γέμισε με φράσεις όπως:
«Δεν είπε λέξη και όμως τα είπε όλα».
«Υπάρχει άνθρωπος που να είδε την τελευταία σκηνή του #Ριφιφι και να μην πήγε μετά να φιλήσει τα παιδιά του που κοιμούνται»΄.
Η εκδίκηση δεν φέρνει πίσω τα παιδιά
Στην τελευταία σκηνή, η Όλγα είναι μόνη. Τρώει ολόκληρη την πάστα, το γλυκάκι που ζήτησε το παιδί της λίγο πριν φύγει από τη ζωή. Μια απλή κίνηση που γίνεται τελετουργία πένθους. Σαν να προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή την τελευταία του επιθυμία.
Την ίδια στιγμή, η ταμπέλα της Τράπεζας Ανάπτυξης κατεβαίνει από τον τοίχο, η τράπεζα κλείνει, η ληστεία του αιώνα έχει πετύχει. Το σύστημα έχει πληγεί, η εκδίκηση φαινομενικά έχει ολοκληρωθεί αλλά τίποτα δεν έχει διορθωθεί.
Γιατί ο πόνος μιας μάνας δεν τελειώνει ποτέ, δεν εξαγοράζεται και σίγουρα δεν συμψηφίζεται με καμία πτώση, με καμία νίκη. Η Όλγα κέρδισε τη μάχη απέναντι στην τράπεζα αλλά η μάχη για να προχωρήσει μετά την απώλεια της οικογένειάς της θα συνεχιστεί όσο αναπνέει.
«Θα έχουμε αυτή την αίσθηση και θα αναρωτηθούμε για το πόση αδικία μπορεί να υπάρχει δίπλα μας και να μη τη βλέπουμε. Στο φινάλε του Ριφιφί θα δούμε την αδικία που υπερβαίνει τον άνθρωπο», είχε πει η Ευαγγελία Μουμούρη στο Queen μια εβδομάδα νωρίτερα και την αδικία τη νιώσαμε στο πετσί μας.
Ευαγγελία Μουμούρη: «Στο φινάλε του Ριφιφί, θα νιώσουμε πως η αδικία υπερβαίνει τον άνθρωπο»
Τσαφούλιας: ιστορίες για όσους αντέχουν να βιώσουν την απώλεια
Όπως και στο «Έτερος Εγώ» και στις «17 Κλωστές», ο Σωτήρης Τσαφούλιας δεν ενδιαφέρεται απλώς να αφηγηθεί μια ιστορία, θέλει να μιλήσει για την αδικία, την απώλεια, τη σιωπή που ακολουθεί τον θάνατο.
Το «Ριφιφί» δεν είναι μια σειρά για μια ληστεία που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ, είναι μια σειρά για ένα παιδί που δεν σώθηκε ποτέ και για μια μάνα που θα κουβαλά για πάντα αυτό το κενό.
Και κάπως έτσι στο φινάλε, του «Ριφιφί», τελεία δεν μπορεί να μπει, το γιατί θα επιμένει να έρχεται ξανά και ξανά στη γλώσσα σου.
Ο Σωτήρης Τσαφούλιας, πιστός στη διαδρομή του, μας θύμισε για ακόμη μία φορά ότι η τηλεόραση μπορεί να είναι πολιτική, σκληρή και βαθιά ανθρώπινη ταυτόχρονα και ότι κάποιες ιστορίες δεν γράφονται για να προσφέρουν κάθαρση αλλά για να μην ξεχαστούν.
Η Όλγα πήρε την εκδίκησή της. Δεν πήρε ποτέ πίσω το παιδί της και ίσως αυτό να είναι το πιο τίμιο, το πιο οδυνηρό και το πιο αληθινό φινάλε που θα μπορούσε να έχει αυτή η ιστορία στα έξι της επεισόδια.
Βλαδίμηρος Κυριακίδης: «Δεν κάνω αυτή τη δουλειά για να βγάζω χρήματα ή για την υστεροφημία μου»
Bloggers
