Το τροχαίο των φιλάθλων του ΠΑΟΚ και η απώλεια που παίζει σε λούπα σε ένα βίντεο χωρίς σεβασμό

Η χώρα έχει βυθιστεί στο πένθος μετά την τραγική είδηση του θανάτου επτά Ελλήνων φιλάθλων του ΠΑΟΚ, που έχασαν τη ζωή τους σε φρικτό τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία, ενώ ταξίδευαν οδικώς προς τη Γαλλία για να παρακολουθήσουν αγώνα της ομάδας τους. Επτά νέοι άνθρωποι. Επτά ζωές που κόπηκαν βίαια και μαζί τους, οικογένειες που από τη μία στιγμή στην άλλη έμειναν να μετρούν απώλειες.

Το δυστύχημα φαίνεται να σημειώθηκε όταν ο οδηγός του μίνι βαν, κατά τη διάρκεια προσπέρασης, έχασε τον έλεγχο του οχήματος και συγκρούστηκε με νταλίκα που κινούνταν στο αντίθετο ρεύμα, στον αυτοκινητόδρομο DN6–E70, στην περιοχή Τιμισοάρα της Ρουμανίας. Από τη σφοδρή σύγκρουση, επτά άτομα έχασαν τη ζωή τους, ενώ τρεις τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της πόλης.

Κι όμως, πριν προλάβουμε να πενθήσουμε, πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη, ένα βίντεο αρχίζει να παίζει παντού. Ξανά και ξανά. Σε sites, σε social media, σε stories, σε reels, χωρίς φίλτρο, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς συναίνεση.

Είναι πράγματι «σοκαριστικό» το βίντεο από το τροχαίο; Ή μήπως έχουμε πάψει να μας σοκάρει ο θάνατος;

Αναρωτιέμαι ειλικρινά: αν κάποιος είχε πλήρη επίγνωση ότι αυτό που βλέπει να εκρήγνυται στον αέρα μαζί με τα θραύσματα μετάλλου, είναι κορμιά νέων παιδιών, θα το ανέβαζε τόσο απλά; Θα το αναπαρήγαγε; Θα το έκανε περιεχόμενο;

Κάποτε, η γιαγιά μας έκλεινε την τηλεόραση την ώρα των ειδήσεων. Υπήρχε ένας άγραφος κανόνας: τα παιδιά δεν βλέπουν.

Το 2026, όμως, η φρίκη δεν ζητά άδεια. Έρχεται απρόσκλητη στο feed μας και παίζει σε λούπα non stop. Και μην μου πεις πως «πρέπει να τα βλέπουμε αυτά για να μάθουμε τι θα συμβεί αν παραβιάσουμε τον ΚΟΚ». Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ενημέρωση. Μιλάμε για έλλειψη σεβασμού στον νεκρό.

Και το τσιτάτο «επιλέξαμε να μην το παίξουμε μέχρι τέλους», γίνεται πιο υποκριτικό από ποτέ όπως ακούστηκε στις τηλεοπτικές εκπομπές. Όχι, δεν είναι όλα ρεπορτάζ. Δεν είναι ρεπορτάζ να αναλύουμε το βίντεο βήμα - βήμα, στο Τικ Τοκ και το Youtube και να εξηγούμε το πώς κόλλησε το τιμόνι. Δεν είναι ρεπορτάζ, οι ερωτήσεις σε συγγενείς για το αν είδαν, αν ξέρουν, αν, αν.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Τα περισσότερα από αυτά τα βίντεο δεν ανεβαίνουν για λόγους παιδείας ή ευαισθητοποίησης, ανεβαίνουν για το κλικ, για τη θέαση, για την τέρψη του φιλοθεάμονος κοινού.

Βάρδια που δεν τελείωσε ποτέ: Εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους από τη φωτιά στο εργοστάσιο στα Τρίκαλα

Την ίδια λούπα είδαμε το 2023, όταν έπεσε το Canadair στην Κάρυστο, κατά τη διάρκεια κατάσβεσης φωτιάς στην Εύβοια. Την ίδια λούπα είδαμε τις τελευταίες στιγμές ανθρώπων που χάθηκαν εν ώρα καθήκοντος. Την ίδια λούπα είδαμε την έκρηξη σε εργοστάσιο στα Τρίκαλα που στέρησε τη ζωή σε πέντε γυναίκες.

Tην ίδια ώρα, η οικογένεια του ΠΑΟΚ ζητά να ακυρωθούν οι εκδρομές φιλάθλων και οπαδών, να μείνει κλειστή εξέδρα σε έναν αγώνα που θα έπρεπε να μην γίνει.

«Συναισθανόμενοι τη θλίψη και την οδύνη όλης της οικογένειας του ΠΑΟΚ μετά το τραγικό δυστύχημα και ακολουθώντας την απόφαση των οργανωμένων οπαδών να ακυρώσουν όλες τις εκδρομές τους και να παραμείνει κλειστή η κερκίδα των φιλοξενούμενων σε ένδειξη πένθους, σε συνεννόηση με τις γαλλικές αρχές και Λυών, η συγκεκριμένη κερκίδα δεν θα ανοίξει.

Όσοι δεν ξεκίνησαν ακόμη το ταξίδι για τη Λυών, αλλά και όσοι βρίσκονται ήδη στη Γαλλία, παρακαλούμε να σεβαστούν την απόφαση της οικογένειας του ΠΑΟΚ», έγραφε η ανακοίνωση.

Το βίντεο πάνω απ’ όλα. Και πίσω από κάθε βίντεο, άνθρωποι. Μάνες. Πατέρες. Αδέλφια.

Οικογένειες που πενθούν και που, μέσα στον μεγαλύτερο πόνο της ζωής τους, θα δουν ξανά και ξανά τη στιγμή του τέλους. Τη στιγμή που αυτό που σκορπίζεται στον αέρα δεν είναι «εικόνα», αλλά κομμάτι από τους ίδιους τους ανθρώπους τους.

Η χώρα παρακολουθεί σοκαρισμένη τις εξελίξεις, όχι μόνο για το τι συνέβη στον δρόμο, αλλά και για το πώς το διαχειριζόμαστε μετά. Γιατί η ενημέρωση δεν χρειάζεται ωμότητα και το πένθος δεν αντέχει επαναλήψεις.

Ίσως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε τι κερδίζουμε όταν πατάμε play. Γιατί αν ο θάνατος δεν μας σοκάρει πια, αυτό δεν είναι συνήθεια. Είναι απώλεια.