Το τέλος της Zendaya & πολλοί οδυνηροί θάνατοι: Το φινάλε του Euphoria ήταν ένα προκλητικό έπος

Η τρίτη σεζόν του Euphoria μάς έδωσε σχεδόν τα πάντα: βία, υπερβολή, θανάτους, ναρκωτικά, εμμονή με τη δημοσιότητα και χαρακτήρες που έμοιαζαν να φτάνουν συνεχώς στα άκρα. Όταν λοιπόν ξεκίνησε το τελευταίο επεισόδιο διάρκειας 88 λεπτών, περιμέναμε ένα χαοτικό φινάλε.

Από τη στιγμή που η τρίτη σεζόν της δραματικής σειράς του HBO μεταφέρθηκε πέντε χρόνια μετά την αποφοίτηση των ηρώων από το λύκειο, το δημιούργημα του Sam Levinson έχει κάνει τις ακραίες σκηνές σήμα κατατεθέν του.

Αυτό που δεν περιμέναμε ήταν ότι θα προσπαθούσε ταυτόχρονα να γίνει το φινάλε αυτό και μια ιστορία για την ηθική, την πίστη και το αμερικανικό όνειρο.

Από τις πρώτες κιόλας σκηνές το επεισόδιο ανεβάζει την ένταση. Η Laurie (Martha Kelly), η πιο ψυχρή και τρομακτική φιγούρα της σειράς, επιλέγει να βάλει τέλος στη ζωή της όταν οι αρχές φτάνουν κοντά της και λίγο αργότερα έρχεται η στιγμή που αλλάζει τα πάντα:

η Rue (Zendaya) πεθαίνει από υπερβολική δόση φαιντανύλης.

Ένα τέλος που μπορεί να πονάει, αλλά μοιάζει απόλυτα ταιριαστό με την πορεία της ηρωίδας από την πρώτη στιγμή που τη γνωρίσαμε, κάτι που παραδέχτηκαν και όλοι οι fans της σειράς στα social media.

Το πιο παράξενο όμως είναι ότι ο θάνατός της συμβαίνει περίπου στη μέση του επεισοδίου. Ξαφνικά το Euphoria μένει χωρίς την πρωταγωνίστρια και αφηγήτριά του και το βάρος περνά στον Ali (Colman Domingo), μέντορας και υποστηρικτής της Rue στην απεξάρτηση. Μια επιλογή που μας ξένισε, γιατί μέχρι τώρα ήταν ένας σημαντικός αλλά ξεκάθαρα δευτερεύων χαρακτήρας.

Αντίθετα, η Jules, ο άνθρωπος που συνδέθηκε περισσότερο από οποιονδήποτε με τη Rue, σχεδόν αγνοείται, εκτός από μια σκηνή όπου ζωγραφίζει σιωπηλά το πορτρέτο της. Αντίστοιχα, και η Cassie, της οποίας η σεξουαλικοποιημένη αναζήτηση διαδικτυακής επιρροής κυριάρχησε σε μεγάλο μέρος της σεζόν, περνά σε δεύτερο πλάνο.

Όσο εντυπωσιακή κι αν ήταν η ερμηνεία του Domingo, θα προτιμούσαμε να μάθουμε πώς βίωσε η Jules τον θάνατο της Rue ή να δούμε λίγο παραπάνω τη Maddy και την Cassie. Για μια σειρά που χτίστηκε πάνω στις σχέσεις νεαρών γυναικών, αυτό το ανδροκρατούμενο φινάλε ήταν απογοητευτικό.

Κάπου εκεί φαίνεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα της τρίτης σεζόν. Δεν ήμασταν ποτέ σίγουροι τι ακριβώς ήθελε να είναι. Μια ιστορία ενηλικίωσης; Ένα σχόλιο για τα social media και τη νέα γενιά; Ένα δράμα για τον εθισμό; Ή μια γκανγκστερική ιστορία με καρτέλ ναρκωτικών και ανταλλαγές πυροβολισμών;

Όσο περισσότερο η σειρά βυθιζόταν στον πόλεμο μεταξύ της Laurie και του Alamo (Adewale Akinnuoye-Agbaje), τόσο περισσότερο απομακρυνόταν από τους χαρακτήρες που αγαπήσαμε και κάπως έτσι, η Jules και η Cassie, δύο από τα πιο σημαντικά πρόσωπα της σειράς, βρέθηκαν στο περιθώριο ακριβώς τη στιγμή που περιμέναμε να μάθουμε περισσότερα για εκείνες.

Σε έναν από τους πιο δυνατούς μονολόγους του φινάλε, ο Ali λέει ουσιαστικά ότι για την τραγωδία της Rue δεν φταίει μόνο ένα άτομο. Φταίει ένα ολόκληρο σύστημα και ίσως εκεί να βρίσκεται τελικά το πραγματικό μήνυμα της σειράς. Ο Ali υποστηρίζει ότι «όλοι» φέρουν ευθύνη για την υπερβολική δόση της Rue: η κυβέρνηση, οι ναυτιλιακές εταιρείες, οι εργάτες στα λιμάνια, τα καρτέλ, οι παραγωγοί ναρκωτικών, οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί, οι γραφειοκράτες, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι δικηγόροι και οι πολιτικοί.

Το Euphoria δεν τελειώνει δίνοντάς μας απαντήσεις, τελειώνει δείχνοντάς μας έναν κόσμο που όλοι έχουν χάσει το βήμα του, έναν κόσμο όπου όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν, να γίνουν viral ή να βγάλουν χρήματα, ακόμη κι αν χρειαστεί να πατήσουν επί πτωμάτων για να το πετύχουν.

Έναν κόσμο όπου τα social media, το OnlyFans, οι αλγόριθμοι και η συνεχής ανάγκη για περισσότερα views επηρεάζουν τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.

Καθώς η σειρά κλείνει με την αμερικανική σημαία να κυματίζει στον άνεμο, έρχεται στο μυαλό το βιβλίο Trick Mirror της Jia Tolentino, το οποίο υποστηρίζει ότι η εκμετάλλευση των άλλων έχει γίνει βασικό στοιχείο της αμερικανικής ζωής.

01

03

Το Euphoria έκλεισε με τη φράση: «Ο Θεός να μας ευλογεί όλους».

Αυτή η ξαφνική στροφή προς μια νοσταλγική, πατριωτική ηθικολογία αποκαλύπτει μια σειρά που μέχρι το τέλος δεν είχε αποφασίσει ακριβώς τι ήθελε να πει. Ως μάθημα ηθικής αποτυγχάνει. Αν όμως κοιτάξει κανείς βαθύτερα, διακρίνει κάτι πιο σύνθετο.

Ίσως τελικά αυτό να ήταν πάντα το θέμα του Euphoria. Όχι τα ναρκωτικά, οι πυροβολισμοί ή τα σοκ αλλά το πόσο εύκολα μπορούμε να χαθούμε σε έναν κόσμο που μας ζητά συνεχώς να είμαστε κάτι περισσότερο, πιο ακραίο και πιο θορυβώδες από αυτό που πραγματικά είμαστε.

Είναι απλώς κρίμα που, όπως συνέβη και με ολόκληρη την τρίτη σεζόν, χρειάζεται να κοιτάξεις πολύ προσεκτικά πίσω από τις σφαίρες, τη βία και τις παράλληλες ιστορίες για να καταλάβεις τι πραγματικά προσπαθεί να πει.

Ο Jacob Elordi χαρακτήρισε τη σκηνή θανάτου του στο Euphoria «nice» και κάτι δεν πάει καλά