Έβελυν Ασουάντ: «Όταν μία γυναίκα έχει την εξουσία, δε σημαίνει πως είναι ελεύθερη»

Κατερίνα Μπούσιου
Έβελυν Ασουάντ: «Όταν μία γυναίκα έχει την εξουσία, δε σημαίνει πως είναι ελεύθερη»

Η πρώτη αποκλειστική της συνέντευξη για τον νέο της ρόλο ως Κανακαρά στο Mega και όσα μας είπε η Έβελυν Ασουάντ για τη γυναίκα που καλείται να υποδυθεί, την εξουσία, την ελευθερία, τα προνόμια. 

Υπήρξε η αντισυμβατική Ασπασία και ετοιμάζεται να γίνει η Ερινιά στην Κανακαρά, τη νέα σειρά του Mega. Η Έβελυν Ασουάντ είναι ξανά μία διαφορετική για την εποχή της γυναίκα, που γεννιέται με ένα προνόμιο που σπάνια είχαν γυναίκες της εποχής, ένα έθιμο που πιστά κληρονομείται από γενιά σε γενιά.

Μαζί της μιλάμε για την εξουσία, τον δυναμισμό που γίνεται «φυλακή» και για τα νέα στερεότυπα που δημιουργούνται για τις γυναίκες, με την πρόφαση πως θα αντικαταστήσουν τα παλιά.

Με τον γάμο της Έβελυν Ασουάντ με τον Νίκο Λεκάκη ξεκινά η Κανακαρά: Η υπόθεση της πρωτότυπης σειράς

It's official και για την Κανακαρά: Ξεκίνησαν τα γυρίσματα για την πιο διαφορετική σειρά εποχής

«Δεν με ενδιαφέρει τόσο αν ένας χαρακτήρας είναι καλός ή κακός, αλλά αν μπορώ να αναγνωρίσω μέσα του κάτι αληθινό»

Η Ασπασία στο Σπίτι Δίπλα στο Ποτάμι πήγε κόντρα στα πρότυπα της εποχής, για να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα. Μία μαμά, μία γυναίκα που ζει μακριά από την οικογένειά της για να γίνει τραγουδίστρια, για να μην χαθεί το σπουδαίο ταλέντο της. Αγάπησες την αυτονομία της;

Η Ασπασία έκανε κάτι πολύ επαναστατικό για τα δεδομένα της εποχής της και αυτό είναι κάτι που θαυμάζω πολύ σε εκείνη. Πήρε τη ζωή στα χέρια της. Έκλεισε τα αυτιά στις φωνές που της έλεγαν να παραμείνει στον δρόμο της ασφάλειας και της αποδοχής και τόλμησε να ακολουθήσει αυτό που επιθυμούσε. Παρά τις δυσκολίες και τις απώλειες που συνάντησε, κατάφερε να ζήσει ένα κομμάτι του ονείρου της. Αυτό που με συγκινεί ιδιαίτερα στην Ασπασία είναι ότι διεκδικεί την ελευθερία της χωρίς απαραίτητα να γνωρίζει πού θα την οδηγήσει. Και νομίζω πως αυτό είναι κάτι πολύ ανθρώπινο. Πολλές φορές ξέρουμε ότι κάτι μέσα μας ασφυκτιά, αλλά δεν έχουμε ακόμη το θάρρος να το ακολουθήσουμε. Γι' αυτό και ένιωσα μια ιδιαίτερη έλξη προς αυτόν τον ρόλο. Γιατί, ακόμη και σήμερα, η ελευθερία μιας γυναίκας να επιλέξει τη ζωή της, να βρει τη δική της φωνή και να χαράξει τον προσωπικό της δρόμο δεν είναι πάντα αυτονόητη. Κουβαλάμε μέσα μας πολλές φορές φόβους, απαγορεύσεις και αντιλήψεις προηγούμενων γενεών, που χωρίς να το καταλαβαίνουμε μπορεί να καθορίζουν τις επιλογές μας.

https://www.instagram.com/p/DVjx_DkDEUq/

Από τη άλλη πλευρά η Ερινιά που σύντομα θα γνωρίσουμε στη νέα σειρά του Mega «Κανακαρά», είναι μια γυναίκα που γεννιέται με ένα προνόμιο, αλλά και με μια τεράστια ευθύνη: ως πρωτότοκη κόρη κληρονομεί την περιουσία και ουσιαστικά την εξουσία της οικογένειας. Πώς προσέγγισες έναν χαρακτήρα που έχει τόση δύναμη σε μια εποχή όπου οι γυναίκες δεν είχαν συνήθως αυτόν τον ρόλο;

Η ιστορία της «Κανακαράς» μπορεί να είναι μυθοπλασία, όμως η παράδοση στην οποία βασίζεται είναι υπαρκτή και παραμένει ζωντανή. Αυτό που βρίσκω πολύ ενδιαφέρον στην περίπτωση της Ερινιάς είναι ότι, σε αντίθεση με την Ασπασία, εδώ η δύναμη δεν αποτελεί απαραίτητα δρόμο προς την ελευθερία. Μπορεί να γίνει η ίδια μια φυλακή, όταν σου δίνεται χωρίς να την έχεις επιλέξει.

Η Ερινιά γεννιέται με έναν ρόλο που έχει ήδη αποφασιστεί για εκείνη. Καλείται να υπηρετήσει μια παράδοση, ένα όνομα, μια οικογενειακή ευθύνη, προτού καν προλάβει να αναρωτηθεί τι πραγματικά θέλει η ίδια. Και μέσα σε όλα αυτά προσπαθεί να ανακαλύψει ποια είναι, πέρα από όσα οι άλλοι περιμένουν από εκείνη.

asouantapokleistikigiaqueengr.jpg

Αποκλειστική φωτογραφία από τα γυρίσματα της Κανακαρά. Η σειρά θα κάνει πρεμιέρα στην αρχή της νέας χρονιάς.

Αυτό που με ενδιαφέρει πολύ στον χαρακτήρα της είναι ότι φοβάται την ίδια της την επιθυμία, την πιθανότητα να θελήσει κάτι διαφορετικό από αυτό που της έχει οριστεί. Όσο περισσότερο προσπαθεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των άλλων και να προστατεύσει την τιμή και το όνομα της οικογένειας, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από τον εαυτό της. Θα τη δούμε να οδηγείται σε πολύ σκοτεινά μονοπάτια, μέσα από την απελπισμένη προσπάθειά της να υπηρετήσει έναν ρόλο που δεν επέλεξε ποτέ.

Η «Κανακαρά» μάς μεταφέρει σε μια καθαρά μητριαρχική κοινωνία. Οι γυναίκες καθορίζουν τις ισορροπίες. Μπορεί μια γυναίκα να είναι πραγματικά ελεύθερη όταν η δύναμή της προκύπτει από έναν άγραφο νόμο που ταυτόχρονα περιορίζει τις υπόλοιπες γυναίκες;

Νομίζω πως εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση.

Το γεγονός ότι οι γυναίκες έχουν την εξουσία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και ελεύθερες. Όταν η θέση και η δύναμή σου καθορίζονται από έναν άγραφο νόμο, τον οποίο δεν έχεις επιλέξει, εξακολουθείς να είσαι δέσμια ενός συστήματος. Και ίσως το πιο δύσκολο είναι ότι μπορεί να φτάσεις στο σημείο να υπερασπίζεσαι τους ίδιους κανόνες που κάποτε σε περιόρισαν, διαιωνίζοντας έτσι έναν κύκλο που εγκλωβίζει και τις επόμενες γενιές γυναικών.

Για μένα, η πραγματική ελευθερία δεν έχει να κάνει με το ποιος βρίσκεται στην εξουσία, αλλά με το αν μπορείς να επιλέξεις ελεύθερα τη ζωή σου.

Η εξουσία μπορεί να γίνει «δηλητήριο» και σε πιο βαθμό;

Η εξουσία μπορεί να γίνει εθιστική, γιατί αγγίζει πολύ βαθιές, ναρκισσιστικές πλευρές μας. Μπορεί να αρχίσεις να ταυτίζεις την αξία σου με τη δύναμη που έχεις πάνω στους άλλους και να φοβάσαι όλο και περισσότερο μήπως τη χάσεις. Εκεί νομίζω πως αρχίζει και γίνεται επικίνδυνη. Όταν παύεις να βλέπεις τους άλλους ως ισότιμους ανθρώπους και αρχίζεις να τους αντιμετωπίζεις ως μέσα για να διατηρήσεις τη θέση σου. Και αυτό δεν αφορά μόνο την εξουσία με την κοινωνική ή πολιτική έννοια. Μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ανθρώπινη σχέση.

https://www.instagram.com/p/DDehSQZIMpv/

Στον έρωτα αυτή η εξουσία έχει αρνητικό πρόσημο, μπορεί να γίνει μία «φυλακή»;

Φυσικά. Νομίζω πως όταν ο έρωτας αρχίζει να συνδέεται με την ανάγκη να ελέγξεις τον άλλον ή να τον κάνεις να ανταποκρίνεται στις δικές σου ανάγκες και προσδοκίες, χάνει κάτι πολύ ουσιαστικό από την ίδια του τη φύση. Μπορεί να μπερδέψουμε την αγάπη με την κτητικότητα, την ασφάλεια με τον έλεγχο, την αφοσίωση με την εξάρτηση. Και τότε, αντί να συναντιούνται δύο άνθρωποι ελεύθερα, αρχίζουν να εγκλωβίζονται ο ένας μέσα στις ανάγκες του άλλου. Για μένα, ο έρωτας χρειάζεται χώρο. Χώρο για να υπάρχεις ως ο εαυτός σου και να επιτρέπεις και στον άλλον να υπάρχει ως ο δικός του.

Συχνά λέμε πως υπάρχει η ανάγκη για να σπάσουν τα γυναικεία στερεότυπα. Έχουμε προχωρήσει ως κοινωνία σ’ αυτό;

Νομίζω πως έχουμε προχωρήσει σε αρκετά πράγματα, αλλά δεν είμαι βέβαιη ότι έχουμε απαλλαγεί πραγματικά από τα στερεότυπα. Πολλές φορές απλώς αλλάζουν μορφή. Μπορεί σήμερα μια γυναίκα να έχει περισσότερες επιλογές, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει μια προσδοκία για το πώς πρέπει να είναι, πώς πρέπει να συμπεριφέρεται, πώς πρέπει να αγαπά, να μεγαλώνει τα παιδιά της, να εξελίσσεται επαγγελματικά, ακόμη και να μεγαλώνει. Και ίσως κάποιες φορές δημιουργούμε νέα στερεότυπα στην προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από τα παλιά.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένα καινούργιο, σωστό πρότυπο γυναίκας που πρέπει να αντικαταστήσει το προηγούμενο. Θα ήθελα περισσότερο να μπορούμε να αποδεχτούμε ότι κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να είναι διαφορετική, να αλλάζει, να αντιφάσκει, να κάνει λάθη και να επιλέγει τη ζωή της χωρίς να χρειάζεται διαρκώς να απολογείται γι' αυτό.

Έχουν αλλάξει και τα πρότυπα των γυναικείων ρόλων στη μυθοπλασία; Πλέον παρουσιάζονται πιο ρεαλιστικές, πιο τρωτές οι τηλεοπτικές ηρωίδες;

Δεν έχω παρακολουθήσει αρκετά την ελληνική τηλεόραση τα τελευταία χρόνια για να έχω μια ολοκληρωμένη εικόνα. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι εμένα με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να βλέπω ολοκληρωμένους χαρακτήρες, με αντιφάσεις, αδυναμίες και πολλές διαφορετικές πλευρές, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην πραγματική ζωή.

Δεν με ενδιαφέρει τόσο αν ένας χαρακτήρας είναι καλός ή κακός, αλλά αν μπορώ να αναγνωρίσω μέσα του κάτι αληθινό. Θεωρώ πολύ πιο ενδιαφέρον να παρακολουθείς έναν άνθρωπο που μπορεί να σε γοητεύει και ταυτόχρονα να σε δυσκολεύει, να σε συγκινεί αλλά και να σε προβληματίζει. Όταν οι χαρακτήρες είναι απόλυτα προβλέψιμοι, χάνεται για μένα ένα μεγάλο μέρος της γοητείας της μυθοπλασίας. Νομίζω πως και το κοινό έχει πλέον ανάγκη από τέτοιες πιο σύνθετες ιστορίες, που μπορούν να το κρατήσουν πραγματικά κοντά τους.

screenshot-2026-11-19-150852.png

Με τη σεναριογράφο της σειράς, Σοφία Καζαντζιάν

Ας κλείσουμε με έναν γυναικείο ρόλο – τηλεοπτικό ή κινηματογραφικό - που θαύμασες για την αντισυμβατικότητά του και το μήνυμα που περνούσε στις γυναίκες.

Ένας γυναικείος ρόλος που μου έχει μείνει πολύ έντονα είναι εκείνος της Gena Rowlands στην ταινία «Μια γυναίκα εξομολογείται» του John Cassavetes. Με γοήτευσε η τρέλα του χαρακτήρα, η αντισυμβατικότητά του, αλλά κυρίως ο τρόπος με τον οποίο τον προσέγγισε η ηθοποιός. Δεν προσπαθεί να κάνει τον χαρακτήρα της συμπαθή ούτε να εξηγήσει τη συμπεριφορά του στον θεατή.

Τον αφήνει να εκτεθεί σε όλη του την πολυπλοκότητα. Είναι μια ερμηνεία χωρίς δίχτυ ασφαλείας, όπου το σώμα προηγείται της σκέψης και κουβαλά όλο το βάρος μιας γυναίκας που ασφυκτιά μέσα στους κοινωνικούς και οικογενειακούς ρόλους της. Αυτό το ακατέργαστο, το αφιλτράριστο στοιχείο της ερμηνείας της το λάτρεψα. Θα ήθελα πολύ να συναντήσω κάποια στιγμή έναν αντίστοιχο ρόλο.

Αν τώρα μιλήσουμε για ελληνική τηλεόραση, μία από τις σειρές που έχω παρακολουθήσει όταν πήγαινα σχολείο και μου έχει μείνει είναι το «Είσαι το ταίρι μου». Θυμάμαι πολύ έντονα τον χαρακτήρα που υποδυόταν η Βίκυ Σταυροπούλου, με τον οποίο είχα ταυτιστεί.

Μου άρεσε πολύ το γεγονός ότι μέσα από αυτή την ιστορία έβλεπες πως ο έρωτας δεν υπακούει απαραίτητα στα τυποποιημένα και επίπλαστα πρότυπα εξωτερικής εμφάνισης. Δεν χρειάζεται να είσαι η τέλεια πριγκίπισσα για να ζήσεις έναν μεγάλο έρωτα. Η σύνδεση και η χημεία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους είναι κάτι πολύ βαθύτερο από την εικόνα τους. Κάτι μαγικό, που δεν εξηγείται πάντα με τη λογική.

DPG Network
© 2012-2026 Queen.gr - All rights reserved