Μπέσσυ Μάλφα: «Αντιδρώ και υποστηρίζω το δίκιο μου όταν βλέπω ακραίες συμπεριφορές»

Η «Astoria» είναι η μουσική θεατρική παράσταση που αναβιώνει μία άγνωστη στους περισσότερους της νέας γενιάς εποχή, αναφερόμενη στη δεκαετία του '20 και στο πρώτο μεγάλο μεταναστευτικό κύμα προς την Αμερική. Για τους συμπατριώτες μας που αναζήτησαν μία καλύτερη ζωή και κράτησαν τη συνοχή τους και τα πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά.

Από τον τίτλο καταλαβαίνεις, πως αναφερόμαστε στη μεγαλύτερη μέχρι και σήμερα ελληνική κοινόητητα της Νέας Υόρκης, στην Αστόρια.

Η Μπέσσυ Μάλφα, παράλληλα με τα γυρίσματα για τη σειρά «Έχω παιδιά» και τη νέα σειρά του Mega «Κάμπινγκ», αποτελεί βασικό πυρήνα του έργου, στο δίπλο έρωτας και επιβίωση. Λίγο πριν την πρεμιέρα στις 19 Μαρτίου, μας μίλησε στο Queen.gr για το έργο και κάναμε μία αντιπαραβολή συνθηκών για τις γυναίκες εκείνης της εποχής και του σήμερα.

Reunion από τον Σασμό & από το Κάτω Παρτάλι στο Κάμπινγκ: Η υπόθεση της σουρεάλ νέας κωμωδίας

«Υπάρχει η ανάγκη να αντιμετωπιστεί η γυναίκα, καταρχάς ως άνθρωπος και όχι σύμφωνα με το φύλο της»

Η ηθοποιός μας εξηγεί αρχικά πώς εμπιστεύτηκε με κλειστά μάτια τους συντελεστές της παράστασης, δίχως καν να έχει διαβάσει την υπόθεση και μας εξηγεί τον ρόλο της ως Ρίτα

«Αρχικά δεν διάβασα το έργο. Αποφάσισα να δουλέψω με τον σκηνοθέτη Βασίλη Μαυρογεωργίου και τον Κωνσταντίνο Σαμαρά (που υπογράφει το σενάριο) γιατί είχαμε δουλέψει μαζί στην παράσταση «Τα πήρες όλα και έφυγες» για τη ζωή του Στράτου Διονυσίου. Κάναμε επιτυχία με αυτή την παράσταση, δημιουργήθηκε αγάπη και φιλίες μεταξύ μας, οπότε για να είμαι ειλικρινής ήταν μία πρόταση στην οποία είπα αμέσως το «ναι» χωρίς να διαβάσω το έργο, γιατί είχα εμπιστοσύνη στους συντελεστές της.

Με την πάροδο των χρόνων, μετρά για εσάς περισσότερο το θέμα εμπιστοσύνης και χημείας στις συνεργασίες σας; Μετρά η ποιότητα των ανθρώπων κάποιες φορές ανεξάρτητα από το ταλέντο;

Για να είμαι ειλικρινής, κάθε δουλειά είναι κάτι διαφορετικό για εμένα. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος κανόνας. Είναι όμως σημαντικό το θέμα της χημείας που έχεις με τους συναδέλφους σου και τους συνεργάτες σου, χωρίς όμως να είναι και το κίνητρο. Για να μην είμαι άδικη σε αυτό, ακόμη και με ανθρώπους με τους οποίους ενδεχομένως δεν έχω χημεία, αλλά τους θαυμάζω, είναι επαγγελματίες και είναι καλοί στη δουλειά τους, δουλεύω εξίσου καλά. Πάντα η δουλειά για εμένα είναι ξεκούραστη όταν δουλεύω με ταλαντούχους ανθρώπους.

Πώς αντιδράτε όταν συνεργάζεστε με έναν ταλαντούχο μεν στη δουλειά του συνάδελφο ή σκηνοθέτη, που έχει όμως περίεργη ή δύστροπη συμπεριφορά;

Με στωικότητα και δυναμισμό, ανάλογα την περίπτωση. Είναι μία δύσκολη υπόθεση και δουλειά η υποκριτική και το θέατρο, γιατί οι άνθρωποι καλούνται να παίξουν με το νευρικό τους σύστημα και κάποιες φορές είμαστε πιο ανεκτικοί σε κάποιες συμπεριφορές, γιατί οφείλονται στην ένταση της στιγμής ή λόγω της ενέργειας που έχει κάποιος πάνω στη σκηνή. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μιλώ για ακραίες ή παραβατικές συμπεριφορές. Εκεί αντιδρώ και υποστηρίζω το δίκιο μου.

Η παράσταση αναφέρεται σε μία άγνωστη στους περισσότερους εποχή και συνθήκη για χιλιάδες μετανάστες από τη χώρα μας που αναζήτησαν μία καλύτερη ζωή, που έψαχναν τρόπους για να επιβιώσουν μακριά από την Ελλάδα.

Το έργο διαδραματίζεται το 1930 την εποχή που αρκετοί Έλληνες πήγαιναν στην Αμερική για να καταφέρουν να ζήσουν μία καλύτερη ζωή. Δεν ξέρω αν ήταν ουσιαστικά το πρώτο κύμα μεταναστών, γιατί ήδη κάποιοι Έλληνες είχαν πάει στον Καναδά στις αρχές του αιώνα. Η ιστορία μας αφορά σε μία νεαρή κοπέλα, την Τασούλα, η οποία έχει κάνει προξενιό δια αλληλογραφίας με έναν Έλληνα μετανάστη που ήδη βρισκόταν στην Αμερική. Φτάνει λοιπόν η Τασούλα στη νέα χώρα και θα τη δούμε πώς θα αντιμετωπίσει τη νέα της πραγματικότητα. Με τη σκληρή ζωή που αντιμετώπιζαν οι μετανάστες, με όλες τις δουλειές που έκαναν για να επιβιώσουν, αλλά και με τις συχνές συναντήσεις που έκαναν με τους συμπατριώτες τους στα καφενεία, νοσταλγώντας την πατρίδα. Βλέπουμε διαδοχικά όλα τους τα προβλήματα αλλά και όλες τις χαρές τους που μοιράζονται στην Αστόρια, (την πρώτη μεγάλη ελληνική κοινότητα στην περιοχή της Νέας Υόρκης) και τον τρόπο που βοηθούσαν ο ένας τον άλλον. Ή και το ανάποδο.

Γιατί υπήρχαν προφανώς και περιστατικά που κάποιοι επιδίωκαν το κακό των άλλων ή ήταν μπλεγμένοι σε παρανομίες;

Βλέπουμε για παράδειγμα στην αρχή, τον αρραβωνιαστικό της Τασούλας, τον Νώντα, που αναγκάζεται να δουλεύει με τη μαφία. Ιστορικά, είμαστε στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης και κάποιοι για να βγάλουν αρκετά χρήματα κάνουν μπίζνες με τη μαφία. Κάποια στιγμή θα πει σε εκείνη πως «Οι Αμερικάνοι μας βλέπουν σαν αρουραίους, εμάς τους ξένους. Τους δίνεις το χέρι σου και μετά αυτοί το πλένουν». Βέβαια της λέει και το ακραίο, πως θα ζήσει ως συντροφιά με μία πλούσια χήρα για έναν χρόνο και μετά θα είναι έτοιμος να παντρευτούν.

Τι χαρακτήρας είναι η Ρίτα που υποδύεστε; Πώς κατάφερε εκείνη να επιβιώσει μέσα σε αυτή τη δύσκολη εποχή μία γυναίκα;

Η Ρίτα είναι η ιδιοκτήτρια ενός μουσικού καφέ, η οποία θα γνωρίσει στη συνέχεια την Τασούλα η οποία δουλεύει σε ένα άλλο καφέ, όταν αποφασίσει να χωρίσει από τον αρραβωνιαστικό της. Στην ουσία το σκάει από εκείνον. Αλλαγή στη ζωή της θα έχει και η Ρίτα γιατί οι δικές της δουλειές με τη μαφία δεν πήγαν καλά και κατέληξε φτωχή, στην ουσία τη βλέπουμε άνεργη. Οι δυο τους θα γίνουν φίλες, θα συμμαχήσουν για να καταφέρουν να επιβιώσουν.

01

04

Μιλάμε ακόμη για δύσκολες εποχές. Μία γυναίκα, είτε ήταν μετανάστρια, είτε Αμερικανίδα, μπορούσε να είναι ανεξάρτητη ή να ζήσει τη ζωή που θέλει, ενώ η κοινωνία δεν της αναγνώριζε λόγω φύλου κανένα της δικαίωμα;

Όλες οι γυναίκες ζούσαν υπό τη σκιά των αντρών. Όμως θα δούμε στο έργο πως η Τασούλα θα βρει τον τρόπο να τα καταφέρει, να «μπει» στη νύχτα με τη βοήθεια του θείου Τεντ και της κόρης του που τη βοήθησαν. Παράνομα αρχικά πωλούσε ποτά μέσα στο μαγαζί, αλλά κατάφερε να φτάσει πολύ ψηλά. Τότε όμως ανακαλύπτει πως όλα σε αυτή τη ζωή, έχουν και το κόστος τους.

Ποια είναι η ιδιαιτερότητα στα τραγούδια – εποχής που θα ακούσουμε στην παράσταση;

Θα ακούσουμε πάρα πολλά τραγούδια εκείνης της εποχής, από το 1930 έως το 1950, θα ακούσετε ρεμπέτικα αλλά και λαϊκά τραγούδια, του Μουζάκη, του Γιαννίδη, υπάρχει μία μεγάλη ποικιλία. Η ορχήστρα θα είναι υπό τη διεύθυνση του Νίκου Στρατηγού που έχει την ενορχήστρωση και την πρωτότυπη μουσική για τραγούδια που γράφτηκαν ειδικά για την παράσταση. Δεν θα χαρακτήριζα την παράσταση όμως ως μιούζικαλ, αλλά ως μία μουσικό - θεατρική παράσταση.

Οι φωνές των γυναικών που παλεύουν να εισακουστούν είναι ακόμη πιο ηχηρές τα τελευταία χρόνια. Παρόλα αυτά, σε πολλά παραμένουμε το ασθενές φύλο. Ποια ανάγκη, πιο ζήτημα της σύγχρονης γυναίκας είναι το μείζον στις μέρες μας;

Ισονομία και ισότητα υπάρχουν στον καλλιτεχνικό χώρο;

Θα έλεγα πως προσπαθούμε ακόμη να τις κερδίσουμε. Προσπαθούμε όλοι για αυτό. Θεωρώ πως είμαστε λίγο καλύτερα από κάποιους άλλες χώρες. Βοήθησε και το #Metoo.

Στην εποχή στην οποία αναφέρεται η παράσταση, υπήρχαν τα προξενιά, στη σύγχρονη εποχή υπάρχουν οι εφαρμογές μέσω των οποίων οι νέοι γνωρίζονται και φλερτάρουν. Σας φαίνεται παράδοξο ή διαφορετικό;

Δεν το έχω βιώσει με τα παιδιά μου και πάντα προσπαθώ να μιλώ μέσω της προσωπικής μου εμπειρίας. Από την άλλη πλευρά, εδώ και 29 χρόνια δε φλερτάρω γιατί έχω το αγόρι μου (γελάει). Όμως οι εποχές αλλάζουν, κάθε εποχή έχει τον δικό της χαρακτήρα. Δεν το κρίνω. Κάποτε ζούσαμε πιο ρομαντικά και οι ερωτευμένοι αλληλογραφούσαν. Τώρα χρησιμοποιούν τις εφαρμογές. Είναι απλά ένας άλλος τρόπος έκφρασης.

Οι συντελεστές της παράστασης:

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Κείμενο: Κωνσταντίνος Σαμαράς
Πρωτοτυπη μουσική - Μουσικές διασκευές: Νίκος Στρατηγός
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Kοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη
Video art: Παντελής Μάκκας
Χορογραφία: Πάρης Μαντόπουλος

Πρωταγωνιστούν:
Έβελυν Ασουάντ/ Θεοδoσία Σαββάκη (εναλλάξ στις παραστάσεις), Χρήστος Στέργιογλου, Μπέσσυ Μάλφα, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μιχάλης Αλικάκος, Γιάννης Τσουμαράκης, Αριάδνη Καβαλιέρου, Φωτεινή Παπαθεοδώρου, Δημήτρης Μαχαίρας, Δημήτρης Γαλανάκης, Θεανώ Κλάδη, Γιάννης Μπισμπικόπουλος, Νίκος Δερτιλής, Μιχάλης Κουτσκούδης, Λεωνίδας Μπακάλης, Ανατολή Τσελαρίδου, Ελένη Τσιναρέλη