Διονύσης Σχοινάς: «Δεν έχασα στιγμή από το μεγάλωμα του Δημήτρη, ήμουν εκεί από την πρώτη του ανάσα»

Υπάρχουν καλλιτέχνες που συνοδεύουν τη ζωή σου σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις. Είναι εκεί στα πρώτα σου ξενύχτια, στις διαδρομές με το αυτοκίνητο, στα καλοκαίρια, στους έρωτες, ακόμα και στις πιο αγχωτικές στιγμές.

Για μένα, ο Διονύσης Σχοινάς ήταν πάντα ένας από αυτούς.

Έδινα Πανελλήνιες ακούγοντας τα «Συγκοινωνούντα Δοχεία», τον είδα να γεμίζει πίστες, να μετατρέπει κάθε εμφάνιση σε γιορτή και να παραμένει αναλλοίωτος σε έναν χώρο που αλλάζει διαρκώς.

Τρεις δεκαετίες μετά, ο Διονύσης Σχοινάς συνεχίζει να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από όλους: να ανεβαίνει στη σκηνή και να ενώνει διαφορετικές γενιές μέσα από τη μουσική.

Λίγο πριν από τη Γιορτή του Πατέρα, μιλήσαμε για τη διαδρομή του, τα τραγούδια που αγάπησε περισσότερο, τον γιο του Δημήτρη, την Καίτη Γαρμπή, τον αδερφό που του έβαλε πρώτη φορά μια κιθάρα στα χέρια και τις απώλειες που τελικά δεν ξεπερνάς ποτέ, αλλά μαθαίνεις να κουβαλάς μαζί σου.

Από το Διογένης Παλλάς, στη Γέφυρα με το μπαγλαμαδάκι στο χέρι, μέχρι και τα sold out live στην Αυτοκίνηση και σε όλη την Ελλάδα, πού νιώθεις ότι βρίσκεται ο πιο αληθινός Διονύσης Σχοινάς;

Παντού! Κάθε φορά είναι η ανάγκη μου να εκφράζομαι διαφορετικά αλλά κρατάω τα τελευταία 15 χρόνια σταθερό τον πυρήνα του προγράμματός μου, το non stop party σε club.

Αν μπορούσες να μπεις για ένα βράδυ σε μια χρονομηχανή και να ξαναζήσεις μία μόνο εμφάνιση της καριέρας σου, όχι για να αλλάξεις κάτι αλλά μόνο για να τη ζήσεις ξανά, ποια θα διάλεγες;

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που δεν γνώρισε ποτέ την επιτυχία που του άξιζε αλλά για σένα παραμένει ξεχωριστό; Προσωπικά θα διάλεγα τις «Παλιές Αγάπες» και δεν μπορώ να μη σκεφτώ και εκείνη την προσπάθεια για τη Eurovision. Όταν κοιτάζεις πίσω, υπάρχουν τραγούδια ή στιγμές που θεωρείς ότι αδικήθηκαν από την εποχή τους;

Ναι υπάρχουν και ίσως να φταίω κι εγώ γιατί το πρόγραμμα που έχουμε κάνει με τον Κώστα Λαϊνά είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει ένταση και να είναι σαν party κι έτσι πολλά εξαιρετικά τραγούδια, κυρίως ατμοσφαιρικές μπαλάντες, να μην ταιριάζουν στο ύφος και να μένουν εκτός.

«Η καρδιά μου συνεχίζει να χτυπάει για το λαϊκό τραγούδι»

Το «Δεν Είναι Σπίτι Σου» φέρνει πιο έντονα λαϊκά στοιχεία και έχεις πει ότι ξεκίνησες τραγουδώντας λαϊκά και νησιώτικα τραγούδια. Είναι αυτή μια πλευρά που θεωρείς ότι δεν εξερεύνησες όσο θα ήθελες τα προηγούμενα χρόνια;

Από 14 χρονών τραγουδούσα σε μια ταβέρνα στη Νίκαια και έπαιζα κιθάρα και μπουζούκι. Πρόγραμμα ταβέρνας τώρα καταλαβαίνετε. Έλεγα κι έπαιζα τα πάντα, από Καζαντζίδη μέχρι ρεμπέτικα και πολιτικά και έντεχνα. Αυτό ήταν ένα σπουδαίο σχολείο για μένα.

Το λαϊκό τραγούδι είναι δύσκολο, απαιτεί ερμηνεία από την καρδιά, θέλει «γυρίσματα», εξασκεί τη φωνή και απαιτεί ρυθμική ακρίβεια, σαν να έχεις έναν εσωτερικό μετρονόμο. Μελέτησα πολύ αυτό το είδος, ενώ παράλληλα άκουγα και μάθαινα όλα τα ξένα της εποχής.

Μπήκα στη δισκογραφία ως pop τραγουδιστής, γιατί αυτό μου πρότεινε η τότε εταιρεία μου, η Sony, και φυσικά είμαι ευγνώμων για όλα τα υπέροχα τραγούδια που είπα και που με έφτασαν εδώ. Η καρδιά, όμως, συνεχίζει να χτυπάει για το λαϊκό και το «Δεν Είναι Σπίτι Σου» είναι το βήμα για να περπατήσω σε αυτόν τον δρόμο.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι σου που σήμερα θα το ερμήνευες εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι όταν το ηχογράφησες;

Όλοι οι τραγουδιστές νομίζω. Άλλη φωνή έχουμε στα 25 κι άλλη 25 χρόνια μετά που κουβαλάει πείρα και ωριμότητα.

Παρατηρώντας την πορεία σου, βλέπει κανείς έναν άνθρωπο που σπάνια αλλάζει τους ανθρώπους του. Τι είναι αυτό που σε κάνει να επενδύεις τόσο πολύ στις μακροχρόνιες σχέσεις και συνεργασίες;

Από τα «Συγκοινωνούντα Δοχεία» στη Gen Alpha

Έδινα Πανελλήνιες ακούγοντας τα «Συγκοινωνούντα Δοχεία», υπήρξαν άλλωστε το προσωπικό μου γούρι. Σήμερα τα παιδιά ανακαλύπτουν μουσική μέσα από playlists και αλγόριθμους. Αν ένα παιδί της Gen Alpha ανακάλυπτε για πρώτη φορά τον Διονύση Σχοινά, ποιο τραγούδι θα ήθελες να ακούσει πρώτο για να σε γνωρίσει πραγματικά;

Ήσουν από τους πρώτους Έλληνες καλλιτέχνες που επένδυσαν στο διαδίκτυο και δημιούργησαν online κοινότητα πολύ πριν από τα social media με το sxoinas.com. Πόση σημασία έχει για εσένα η επαφή με τον κόσμο ακόμα και μέσω των social και πόσο απέχει ο Διονύσης των social από τον Διονύση στην πραγματική ζωή;

Είναι πλεονέκτημα ότι με ξέρει ο κόσμος και θεωρώ πως δεν χρειάζεται να πουλήσω την προσωπική μου ζωή στις πλατφόρμες για να ακουστώ. Ανεβάζω σπάνια στα social media και το ξέρω πως δεν είναι και το καλύτερο για τη δουλειά μου, αλλά δεν θέλω να είναι για μένα ένα καθημερινό άγχος.

Αν ξεκινούσες σήμερα στα 20 σου, στην εποχή του Spotify, του TikTok και των playlists, θα μπορούσε να υπάρξει ο Διονύσης Σχοινάς όπως τον γνωρίσαμε εμείς στα '90s;

Θα ξεκινούσα ως ανεξάρτητος δημιουργός και θα έχτιζα το κοινό μου σε TikTok και Instagram. Θα πείραζα τον ήχο μου, θα χρησιμοποιούσα λιγότερα φυσικά όργανα και περισσότερα ψηφιακά εφέ και θα ανέβαζα τη δουλειά μου απευθείας σε Spotify και YouTube. Επίσης θα έπαιζα μόνο σε κλαμπ νωρίς, τύπου 22:00-01:00.

«Δεν έχασα καμία στιγμή από το μεγάλωμα του Δημήτρη»

Ως πατέρας πέρασες από όλες τις φάσεις: από το να κρατάς τον Δημήτρη αγκαλιά μέχρι να τον βλέπεις να χαράζει τη δική του πορεία. Ποια στιγμή σε έκανε να συνειδητοποιήσεις ότι τελικά τα παιδιά δεν μας ανήκουν, απλώς μας εμπιστεύονται για ένα κομμάτι της διαδρομής τους;

Αυτό δεν πιστεύω πως συμβαίνει μια συγκεκριμένη στιγμή, αλλά έρχεται βήμα βήμα. Εγώ ποτέ δεν σκέφτηκα πως το παιδί μού ανήκει και πάντα από το δημοτικό κάναμε πράγματα μαζί και του έλεγα πως είναι ο μικρός μου αδερφός και φίλος μου.

Τώρα μένει σε δικό του χώρο - δέκα σκαλιά κάτω από μας (γέλια) και μας λείπει, αλλά σέβομαι τη ζωή του και δεν τον πιέζω ποτέ για τίποτα.

Αν ο Δημήτρης περιέγραφε σήμερα τον πατέρα του με τρεις λέξεις, ποιες θα ήθελες να είναι αυτές;

Με δύο: Καλός πατέρας.

Έχουμε ακούσει πολλούς καλλιτέχνες να λένε ότι μετάνιωσαν για τον χρόνο που έχασαν από το μεγάλωμα των παιδιών τους. Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να είχες κάνει διαφορετικά με τον Δημήτρη;

Ο άνθρωπος που του έβαλε πρώτη φορά μια κιθάρα στα χέρια

Έχεις πει πως ο αδερφός σου ήταν ο άνθρωπος που σου έβαλε πρώτος μια κιθάρα στα χέρια και υπήρξε ο πρώτος σου δάσκαλος. Υπάρχει κάτι που κάνεις ακόμη πάνω στη σκηνή ή στη ζωή σου και ξέρεις ότι το κάνεις εξαιτίας του;

Στον αδερφό μου οφείλω το ότι σπούδασα μουσική, έμαθα κιθάρα και έγινα τραγουδιστής. Εκείνος με πήρε από το χέρι και με πήγε στο ωδείο του Κώστα Κλάβα όταν ήμουν 14 χρονών.

Από τις μουσικές επιλογές του αδερφού μου διάλεξα τι τραγούδια και τι είδος μουσικής μου αρέσει. Θα τον ευγνωμονώ για πάντα.

Φέτος έχασα τον πατέρα μου και ανακαλύπτω καθημερινά ότι το πένθος δεν μοιάζει με τίποτα απ' όσα φανταζόμουν. Εσύ που έχεις βιώσει βαθιές προσωπικές απώλειες, υπάρχει κάτι που θα ήθελες να σου είχε πει κάποιος τότε και το κατάλαβες μόνος σου αργότερα;

Η διαδικασία του πένθους αλλάζει μορφή με το πέρασμα του χρόνου.

«Η Καίτη είναι η γεννήτρια της οικογένειάς μας»

Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που θαυμάζουν την Καίτη Γαρμπή ως τραγουδίστρια. Εσύ, ως ο άνθρωπος που τη γνωρίζει καλύτερα από όλους, για ποιο πράγμα τη θαυμάζεις περισσότερο σήμερα απ' ό,τι όταν τη γνώρισες;

Αν μπορούσες να κρατήσεις μόνο μία εικόνα από όλα τα χρόνια που έχετε ζήσει μαζί με την Καίτη, ποια θα ήταν; Όχι απαραίτητα η πιο σημαντική, αλλά εκείνη που έρχεται πρώτη στο μυαλό σου;

Φυσικά, η πρόταση γάμου!

Αν συναντούσες σήμερα έναν άνθρωπο που δεν ξέρει τίποτα για τον Διονύση Σχοινά και μπορούσες να σε περιγράψεις με ένα τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό;

Κλείνοντας τη συζήτησή μας, συνειδητοποίησα ότι ίσως το μυστικό του Διονύση Σχοινά να είναι ακριβώς αυτό: ότι δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει κάποιος άλλος, παραμένει ο άνθρωπος που θυμάται με ευγνωμοσύνη τον αδερφό που τον έσπρωξε προς τη μουσική, που μιλά με περηφάνια για τον γιο του, που αναγνωρίζει την Καίτη Γαρμπή ως τη δύναμη της οικογένειάς του και που, ύστερα από περισσότερα από 30 χρόνια πορείας, εξακολουθεί να ανεβαίνει στη σκηνή με την ίδια αγάπη για το τραγούδι.