«Δεν υπάρχει εξιλέωση όταν σκέφτομαι το παιδί μου να κλαίει μέσα στη θερμοκοιτίδα...»

Μια αναγνώστρια θέλησε να μοιραστεί μαζί μας και μαζί σας, τον πόνο της, τις τύψεις της, αλλά και την αγάπη που έχει για τα μικρά της δίδυμα αγόρια.
Μια ιστορία, ειλικρινής, συγκινητική μα πάνω απ' όλα αληθινή από μια μαμά που είχε το ένα της αγόρι στη ΜΕΝΝ. Διαβάστε τη!
«Ήταν 17 Αυγούστου, δύο μέρες μετά τη γιορτή της Παναγίας, που ξύπνησα το πρωί με άγχος. Στις επτά παρά τέταρτο έκανα τη συνηθισμένη επίσκεψη μου στο μπάνιο γιατί η συχνοουρία με ταλαιπωρούσε από την αρχή της δίδυμης, υψηλού κινδύνου, εγκυμοσύνης μου. Τα μωρά μου ήταν σχετικά καλά, αν εξαιρέσεις ότι ο ένας εδώ και λίγες μέρες είχε σταματήσει να τρέφεται για να πάρει ο βάρος ο αδερφός του και είχα αρχίσει να ανησυχώ ότι για έµβρυο-εµβρυική μετάγγιση...
Ξημέρωνε 33η βδομάδα. Η διαίσθησή μου ήταν έντονη. Πήρα τη γιατρό μου και της είπα να ξεκινήσει. Ήρεμα και χωρίς κανένα πανικό, ετοίμασα τα τελευταία μου πράγματα. Πήγα στο μαιευτήριο και μπήκα από την Υποδοχή Επισκεπτών. Μέχρι να ολοκληρώσω τη φράση 'Νομίζω ότι γεννάω', η ρήξη του αμνιακού σάκου ήταν γεγονός. Μπροστά στην Υποδοχή. Οι επόμενες ώρες ήταν σκηνές από ταινία. Οι καρδιολόγοι να ψάχνουν τους παλμούς των μωρών, οι νοσηλευτές να ψάχνουν την Γυναικολόγο μου, μια κοπέλα με κάτι έγγραφα να με ρωτάει αν θα κρατήσω βλαστοκύτταρα...

Διαβάστε περισσότερα στο: mothersblog.gr