Γιατί τα αγόρια δένονται πιο πολύ με τη μητέρα και τα κορίτσια με τον πατέρα; Η ψυχολογία εξηγεί

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί γιατί, τα αγόρια - τα περισσότερα τουλάχιστον - έχουν μεγάλη αδυναμία στη μητέρα και τα κορίτσια στον πατέρα τους; Δεν πρόκειται για έναν άγραφο κανόνα, ούτε για κάτι τόσο απλό όσο μια «προτίμηση». Πίσω από αυτή τη συχνή δυναμική κρύβεται ένας πολύ πιο σύνθετος συνδυασμός συναισθηματικού δεσμού, πρώιμων εμπειριών και του τρόπου που τα παιδιά μαθαίνουν να νιώθουν ασφάλεια μέσα στην οικογένεια.

Τα παιδιά δεν «επιλέγουν» συνειδητά τον έναν γονιό έναντι του άλλου, ανταποκρίνονται σε εκείνον που τα κάνει να νιώθουν ότι τα καταλαβαίνουν, τα βλέπουν και τα κάνουν να αισθάνονται ασφάλεια. Με τον καιρό, αυτές οι επαναλαμβανόμενες συναισθηματικές αλληλεπιδράσεις δημιουργούν μια αίσθηση εγγύτητας που μπορεί να μοιάζει με προτίμηση, αλλά στην πραγματικότητα είναι συχνά εμπιστοσύνη που παίρνει τη φυσική της μορφή.

Οι γονείς που μεγαλώνουν ψυχικά δυνατά παιδιά κάνουν αυτό το ένα πράγμα

Ο πρώτος συναισθηματικός δεσμός

Για τα παιδιά, η μητέρα είναι ο πρώτος συναισθηματικός τους κόσμος(πέραν όλων των άλλων). Στην πρώιμη παιδική ηλικία, αποτελεί συχνά η βασική πηγή παρηγοριάς, φροντίδας και καθημερινής ασφάλειας. Αυτή η σταθερή, επαναλαμβανόμενη επαφή δημιουργεί έναν ισχυρό δεσμό προσκόλλησης. Το αγόρι μεγαλώνει συνδέοντας τη μητέρα του με τη ζεστασιά και τη συναισθηματική ασφάλεια όπως και το κορίτσι, όμως μεγαλώνοντας οι οικογενειακές δυναμικές, η προσωπικότητα και οι κοινωνικές προσδοκίες μπορούν να κατευθύνουν αυτούς τους δεσμούς σε διαφορετικές πορείες.

5 αλήθειες που μόνο οι μαμάδες αγοριών γνωρίζουν

Δεν το βλέπεις πάντα ξεκάθαρα αλλά φαίνεται στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας: ποιον γονιό αναζητά πρώτα το παιδί όταν θέλει παρηγοριά, ασφάλεια ή απλώς την αίσθηση ότι «είναι ΟΚ». Και συνήθως δεν έχει να κάνει με κανόνες ή ρόλους. Τα αγόρια τείνουν να πηγαίνουν πιο εύκολα προς τη μητέρα, ενώ τα κορίτσια προς τον πατέρα - όχι επειδή το «επιλέγουν», αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή νιώθουν πιο κοντά σε εκείνον από τους δύο που τους φαίνεται πιο συναισθηματικά διαθέσιμος, λιγότερο επικριτικός και πιο άμεσος στο να ανταποκριθεί σε αυτό που χρειάζονται.

Αγόρια και η αναζήτηση παρηγοριάς

Το αγόρι συνήθως νιώθει ότι η μητέρα του καταλαβαίνει τη διάθεσή του πριν ακόμη τη διατυπώσει. Καταλαβαίνει πότε κάτι δεν πάει καλά, πότε είναι κουρασμένο, πότε πεινάει ή πότε έχει εκνευριστεί χωρίς λόγο. Παράλληλα, τα αγόρια μεγαλώνουν συχνά με την ιδέα ότι πρέπει να είναι «δυνατά» και να μην δείχνουν εύκολα τα συναισθήματά τους. Οπότε, η μητέρα γίνεται συχνά το πιο ασφαλές μέρος, εκεί που δεν χρειάζεται να κρατούν ρόλο ή να προσποιούνται για κάτι. Απλά χαλαρώνουν και είναι ο εαυτός τους. Και κάπως έτσι, με τον καιρό, αυτό γίνεται συνήθεια: όταν χρειάζονται παρηγοριά, στρέφονται στον γονιό που νιώθουν ότι θα τους καταλάβει.

Μπορείς όντως να είσαι υπομονετικός γονιός σε έναν κόσμο που θέλει τα πάντα εδώ και τώρα;

Κορίτσια και η ανάγκη για επιβεβαίωση

Για την κόρη, ο πατέρας συχνά έχει έναν διαφορετικό συναισθηματικό «αντίκτυπο». Ένας έπαινος από εκείνον μπορεί να της μείνει για πολύ καιρό, ενώ μια κριτική του μπορεί να την επηρεάσει περισσότερο απ’ όσο φαίνεται. Ο τρόπος που της δίνει προσοχή αγγίζει κατευθείαν την αυτοπεποίθηση και το πώς αντιλαμβάνεται την αξία της.

Οι ψυχολόγοι συχνά σημειώνουν ότι οι κόρες μπορεί να βλέπουν τον πατέρα ως ένα πρώτο «καθρέφτη» του πώς τις αντιλαμβάνονται οι άνδρες γενικότερα - αν και αυτή είναι μόνο μία διάσταση. Εξίσου σημαντικό είναι ότι ο πατέρας μπορεί να αντιπροσωπεύει σταθερότητα, ασφάλεια και αποδοχή. Μια κόρη μπορεί να τον αναζητά όχι μόνο για προστασία, αλλά και για επιβεβαίωση ότι είναι ορατή, σεβαστή και σημαντική. Όταν ο πατέρας είναι παρών συναισθηματικά και συνεπής, ο δεσμός αυτός συχνά παραμένει έντονος και στην ενήλικη ζωή.

Η ταύτιση παίζει επίσης ρόλο

Τα παιδιά δεν συνδέονται μόνο με τον γονιό που τα παρηγορεί αλλά και με εκείνον που τους μοιάζει ως «μελλοντική εκδοχή» του εαυτού τους. Τα αγόρια μπορεί να μιμούνται τον πατέρα στη συμπεριφορά ή στις φιλοδοξίες ενώ τα κορίτσια τη μητέρα στον τρόπο ομιλίας ή έκφρασης. Ωστόσο, σε συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές, τα παιδιά στρέφονται σε εκείνον που τους προσφέρει αυτό που χρειάζονται περισσότερο. Γι’ αυτό και οι δεσμοί αυτοί δεν είναι πάντα απλοί ή γραμμικοί. Η ομοιότητα δεν καθορίζει απαραίτητα τη συναισθηματική εγγύτητα. Μερικές φορές, αυτό που μετράει περισσότερο είναι η ανακούφιση.

«Κάθε σχέση γονέα–παιδιού μέσα σε μια οικογένεια είναι μοναδική, και αυτό δεν σημαίνει ότι η μία είναι καλύτερη ή χειρότερη από την άλλη», λέει η Emily Edlynn, Ph.D., κλινική ψυχολόγος και coach γονέων. «Σε κάθε σχέση, τα παιδιά είναι πιθανό να συμπεριφέρονται κάπως διαφορετικά, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που έχει αυτή η συγκεκριμένη σχέση».

01

02

Όλα όσα χρειάζεται ένα κορίτσι από τον μπαμπά του

Ο ρόλος της κουλτούρας

Σε πολλές οικογένειες, αυτά τα μοτίβα ενισχύονται και από την κουλτούρα. Συχνά ακούμε το «παιδί της μαμάς» για τα αγόρια και το «του μπαμπά» για τα κορίτσια. Μπορεί να ακούγεται χαριτωμένο, αλλά πίσω από αυτές τις φράσεις κρύβονται πραγματικές συναισθηματικές τάσεις που ξεκινούν να διαμορφώνονται από πολύ νωρίς. Το θέμα αρχίζει όταν αυτή η σύνδεση γίνεται αποκλειστική ή όταν ο ένας γονιός μπαίνει άθελά του σε “πιο ψηλή θέση” από τον άλλον. Εκεί η ισορροπία χάνεται - ενώ στην πραγματικότητα, το παιδί έχει ανάγκη και τους δύο, με διαφορετικό τρόπο.

Τελικά, τα παιδιά δεν «διαλέγουν» συνειδητά πλευρά. Κατευθύνονται προς τον γονιό που τα κάνει να νιώθουν πιο ασφαλή και αποδεκτά εκείνη τη στιγμή της ζωής τους. Συχνά αυτό χτίζεται σε μικρές, καθημερινές στιγμές - στο ποιος ακούει χωρίς βιασύνη, ποιος παρατηρεί τις αλλαγές στη διάθεση και ποιος ανταποκρίνεται με κατανόηση χωρίς να κρίνει.