Το σύνδρομο της «τέλειας μαμάς» τον Σεπτέμβριο και γιατί πρέπει να το αποβάλλεις τώρα

Ο Σεπτέμβριος έχει έναν περίεργο τρόπο να σε κάνει να πιστεύεις ότι πρέπει να τα βάλεις όλα σε τάξη. Μαζί με τα σχολικά , τις τσάντες, το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων, επιστρέφει κι εκείνη η αόρατη λίστα που κουβαλάς στο κεφάλι σου.

Να οργανώσεις τα πάντα.

Να ετοιμάζεις κάθε πρωί ένα σωστό πρωινό.

Να μη λείψει τίποτα από την τσάντα.

Να θυμάσαι τις ημερομηνίες, τις εργασίες, τις δραστηριότητες, τα ραντεβού.

Να μη χάσεις τις σχολικές εκδηλώσεις.

Να έχεις χρόνο για το παιδί.

Να έχεις χρόνο για τον σύντροφό σου.

Να είσαι συνεπής στη δουλειά.

Να μη φωνάζεις ( κυρίως αυτό).

Να έχεις υπομονή.

Και, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, να έχεις κι ένα σπίτι που αν μη τι άλλο, να λειτουργεί φυσιολογικά.

Καλώς ήρθες στον Σεπτέμβριο της «τέλειας μαμάς». Μόνο που η τέλεια μαμά δεν υπάρχει κι ας τη...βλέπεις παντού.

Μπορεί να εμφανιστεί στο Instagram με το τέλειο lunch box, στο σχολικό chat με την οργανωμένη μαμά που έχει ήδη βρει και ντύσει όλα τα βιβλία, στο πάρτι γενεθλίων με τα χειροποίητα cupcakes ή ακόμη και στο μυαλό σου, ως μια εκδοχή του εαυτού σου που με κάποιο μαγικό τρόπο τα προλαβαίνει όλα.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς κουραστική. Μπορεί να γίνει και μέτρο σύγκρισης. Και τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι αν το παιδί σου δεν τρώει πάντα «σωστά», αν βλέπει λίγο παραπάνω οθόνη, αν ξεχάσεις μια σχολική υποχρέωση ή αν δεν έχεις την ενέργεια να παίξεις μαζί του το βράδυ, κάτι δεν κάνεις καλά.

Η εικόνα της τέλειας μητέρας δημιουργεί ακριβώς αυτή την παγίδα: την αίσθηση ότι υπάρχει ένας σωστός τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί και ότι εσύ πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις πως τον ακολουθείς.

Ο Σεπτέμβριος λοιπόν έχει έναν δικό του τρόπο να σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι πρέπει να τακτοποιήσεις ολόκληρη τη ζωή σου. Γιατί, όπως πολύ εύστοχα έχει πει η ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια Μαρίνα Μόσχα, συνηθίζουμε να θεωρούμε τον Σεπτέμβριο μία δεύτερη «Πρωτοχρονιά»: νέα περίοδος, νέα σεζόν, νέα αρχή, νέα προγράμματα, νέοι στόχοι.

Με αυτή τη λογική, η νέα σχολική χρονιά μοιάζει συχνά με μια ευκαιρία να τα οργανώσεις όλα από την αρχή και, αυτή τη φορά, να τα κάνεις «σωστά». Ίσως λοιπόν αυτό είναι το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να θυμηθείς.

Δεν χρειάζεται να ξεκινήσεις τη χρονιά ως η πιο οργανωμένη μαμά της τάξης.

Δεν χρειάζεται να τα έχεις όλα έτοιμα.

Δεν χρειάζεται να έχεις βρει την τέλεια δραστηριότητα, το τέλειο πρόγραμμα ή τον τέλειο τρόπο να διαχειριστείς κάθε πιθανή δυσκολία.

Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, η τελειότητα είναι ένας στόχος που συνεχώς μετακινείται.

Μόλις τακτοποιήσεις το πρόγραμμα, προκύπτει κάτι άλλο.

Μόλις βάλεις το παιδί σε πρόγραμμα ύπνου, αρρωσταίνει.

Μόλις αισθανθείς ότι «το έχεις», κάτι συμβαίνει και όλο το πρόγραμμα ανατρέπεται.

Και αυτό δεν σημαίνει ότι απέτυχες.

Σημαίνει ότι έχεις παιδιά.

Δεν είναι απλώς μια αίσθηση που έχεις.

Έρευνες έχουν βρει σύνδεση ανάμεσα στην πίεση να είσαι «τέλεια μαμά» και στο γονεϊκό burnout, με το άγχος να αποτελεί έναν από τους παράγοντες που μεσολαβούν σε αυτή τη σχέση. Μάλιστα, νεότερη έρευνα έχει εξετάσει ξανά τη σχέση ανάμεσα στην τελειοθηρία των γονιών και την εξουθένωση, βρίσκοντας ότι η συγκεκριμένη πίεση μπορεί να προβλέπει υψηλότερο κίνδυνο parental burnout.

Και υπάρχει κάτι πολύ χαρακτηριστικό σε όλο αυτό.

Δεν κουράζεσαι μόνο από όλα όσα κάνεις. Κουράζεσαι και από όλα όσα πιστεύεις ότι θα έπρεπε να κάνεις.

Από το να σκέφτεσαι αν ήσουν αρκετά υπομονετική.

Αν έπρεπε να παίξεις περισσότερο.

Αν έπρεπε να μαγειρέψεις αντί να παραγγείλεις.

Αν έπρεπε να είχες οργανώσει καλύτερα την ημέρα.

Αν το παιδί σου έχει αρκετές δραστηριότητες.

Αν κάνεις αρκετά.

Δεν χρειάζεται να είσαι η μαμά που τα προλαβαίνει όλα

Ίσως φέτος να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό.

Να μην προσπαθήσεις να τα χωρέσεις όλα.

Να μην πεις «ναι» σε κάθε δραστηριότητα επειδή «όλα τα άλλα παιδιά θα πάνε».

Να μην αισθανθείς ενοχές επειδή κάποια βράδια θα φάτε κάτι πρόχειρο.

Να μην προσπαθήσεις να μετατρέψεις κάθε απόγευμα σε δημιουργικό χρόνο γεμάτο παιχνίδια, συζητήσεις και δραστηριότητες.

Και, κυρίως, να μην αισθανθείς ότι πρέπει να είσαι διαρκώς διαθέσιμη.

Μπορείς να πεις ότι κουράστηκες.

Μπορείς να ζητήσεις βοήθεια.

Μπορείς να αφήσεις το σπίτι λίγο ακατάστατο.

Μπορείς να μην τα προλάβεις όλα.

Μπορείς ακόμη και να κάνεις ένα λάθος και να μην το μετατρέψεις σε ολόκληρη συζήτηση για το πόσο «κακή» μαμά είσαι.

Γιατί δεν είσαι.

«Αρκετά καλή» δεν σημαίνει αδιάφορη

Υπάρχει μια πολύ πιο ανθρώπινη ιδέα γύρω από τη γονεϊκότητα: η έννοια του «good enough» γονιού. Η λογική της δεν είναι ότι πρέπει να αδιαφορείς ή να κάνεις τα απολύτως απαραίτητα.

Είναι ότι δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια για να προσφέρεις στο παιδί σου ασφάλεια, αγάπη και μια καλή σχέση.

Μελέτες πάνω στο parental burnout έχουν αναδείξει ακριβώς αυτή την ανάγκη: να αφήσουμε πίσω μας την ιδέα ότι η τέλεια μητέρα υπάρχει. Όταν η μητέρα αισθάνεται ότι πρέπει διαρκώς να κάνει περισσότερα και να είναι καλύτερη, μπορεί να χάσει κάτι πολύ βασικό: τη χαρά τού να είναι πραγματικά μαζί με το παιδί της.

Και ίσως αυτό είναι το σημείο που αξίζει να κρατήσεις.

Δεν χρειάζεται να κάνεις συνεχώς πράγματα για το παιδί σου.

Χρειάζεται κάποιες φορές απλώς να είσαι μαζί του.

Να κάθεστε στον καναπέ.

Να γελάτε με κάτι ανόητο.

Να σου λέει μια ιστορία που έχεις ακούσει ήδη τρεις φορές.

Να κάνετε μια βόλτα χωρίς σκοπό.

Να υπάρχει μια στιγμή μέσα στην ημέρα που δεν είναι προγραμματισμένη.

Ο Σεπτέμβριος μπορεί να είναι μια καινούργια αρχή. Αλλά δεν χρειάζεται να είναι μια καινούργια αρχή στην προσπάθειά σου να γίνεις καλύτερη μαμά. Μπορεί να είναι μια καινούργια αρχή στο να είσαι λίγο πιο επιεικής με τον εαυτό σου. Να θυμάσαι ότι δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι φοβερή ή επιτυχημένη.

Ότι το παιδί σου δεν θα θυμάται αν το lunch box του ήταν φανταστικό. Πιθανότατα θα θυμάται ότι ήσουν εκεί.

Ότι το αγκάλιασες.

Ότι το άκουσες.

Ότι γέλασες μαζί του.

Ότι, ακόμη και όταν όλα πήγαιναν στραβά, υπήρχε ένας άνθρωπος στον οποίο μπορούσε να επιστρέψει. Και ίσως αυτός να είναι ο καλύτερος στόχος για τη νέα σχολική χρονιά.

Όχι να γίνεις η τέλεια μαμά.

Να πάψεις, επιτέλους, να αισθάνεσαι ότι πρέπει να είσαι.