Η Ανθή Βούλγαρη αναγκάστηκε να εξηγήσει πως δεν είναι έγκυος: Φταίει η φουσκωμένη κοιλίτσα ή εμείς;

Κάθε φορά που ρωτάμε μια μαμά με ένα παιδί πότε θα κάνει το επόμενο. Κάθε φορά που πίσω από μια ελαφρώς φουσκωμένη κοιλιά υποθέτουμε μια εγκυμοσύνη. Κάθε φορά που κοιτάζουμε μια γυναίκα και αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχει γίνει ακόμα μητέρα. Κάθε φορά που θεωρούμε αυτονόητο ότι μια γυναίκα μάς οφείλει εξηγήσεις για το σώμα της. Κάθε τέτοια φορά έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας να διανύσουμε. Ως κοινωνία και ως άνθρωποι.

Η Ανθή Βούλγαρη βρέθηκε σήμερα, 10 Νοεμβρίου, στη άβολη θέση να διαψεύδει στον αέρα της εκπομπής «Κοινωνία Ώρα MEGA» τις φήμες που τη θέλουν έγκυο στο δεύτερο παιδί της. Όπως αποκάλυψε η παρουσιάστρια, τις τελευταίες ημέρες δέχεται τηλεφωνήματα, συγχαρητήρια και ευχές για μια εγκυμοσύνη που δεν υπάρχει.

«Αυτό εδώ είναι καλοπέραση», είπε δείχνοντας την κοιλιά της, επιστρατεύοντας το χιούμορ για να αντιμετωπίσει μια κατάσταση που, όπως παραδέχτηκε, την έχει κουράσει.

Μήπως τώρα αξίζει να σταματήσουμε να χαμογελάμε;

Γιατί πίσω από αυτή την ατάκα υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ακόμη φήμη για μια παρουσιάστρια. Υπάρχει η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι το γυναικείο σώμα είναι πάντα διαθέσιμο για παρατήρηση, ερμηνεία και σχολιασμό.

Μια κοιλιά δεν είναι ανακοίνωση εγκυμοσύνης και μια γυναίκα δεν είναι υποχρεωμένη να αποδείξει ότι δεν κυοφορεί.

Μπορεί να έχει φάει λίγο παραπάνω. Μπορεί να έχει κατακράτηση. Μπορεί να έχει γεννήσει πρόσφατα και το σώμα της να μην έχει επιστρέψει και ούτε να χρειάζεται να επιστρέψει σε κάποια προηγούμενη εκδοχή του. Μπορεί να αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα υγείας. Μπορεί να προσπαθεί να αποκτήσει παιδί και να μην τα καταφέρνει. Μπορεί να έχει βιώσει μια απώλεια εγκυμοσύνης. Μπορεί απλώς να έχει μια κοιλιά, ακόμα και κοιλιά καλοπέρασης, που είναι το καλύτερο δυνατό σενάριο, αν πρέπει να ζυγίσουμε.

Αλλά σίγουρα, τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν μας αφορά, εκτός αν η ίδια η γυναίκα επιλέξει να μας μιλήσει.

Το πρώτο παιδί δεν είναι υπόσχεση για δεύτερο

Υπάρχει και κάτι ακόμη που με ενοχλεί βαθιά σε αυτή την ιστορία. Η σχεδόν αυτόματη ερώτηση που ακολουθεί τη γέννηση ενός παιδιού: «Άντε, πότε θα κάνετε το δεύτερο»;

Λες και η μητρότητα είναι μια λίστα υποχρεώσεων που πρέπει να ολοκληρωθεί. Λες και το ένα παιδί είναι μια εκκρεμότητα. Λες και μια γυναίκα που έγινε μητέρα οφείλει να συνεχίσει να γίνεται μητέρα, ξανά και ξανά, μέχρι να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των γύρω της που για να πούμε την αλήθεια, οι προσδοκίες αυτές δεν σταματούν ποτέ.

Προφανώς, προφανέστατα δηλαδή, το ίδιο ισχύει και για τη γυναίκα που δεν έχει παιδιά, που μπορεί να μην επιθυμεί τη μητρότητα ή να τη λαχταρά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, που μπορεί να έχει περάσει χρόνια σε ιατρεία, εξετάσεις και θεραπείες, ενώ κάποιος στο οικογενειακό τραπέζι τη ρωτάει χαμογελαστά «εσείς πότε με το καλό»;

Το πιο παράδοξο; Συχνά αυτές τις ερωτήσεις τις κάνουμε εμείς οι γυναίκες

Εμείς που γνωρίζουμε πόσο αλλάζει το σώμα μας. Εμείς που έχουμε ακούσει σχόλια για τα κιλά, την ηλικία, τη γονιμότητα, την περίοδο, την εγκυμοσύνη, τον θηλασμό. Εμείς που έχουμε μεγαλώσει με ένα ατελείωτο «πότε θα παντρευτείς», «πότε θα κάνεις παιδί», «πότε θα κάνεις δεύτερο», «πότε θα χάσεις τα κιλά της εγκυμοσύνης»;

Εμείς αναπαράγουμε ακριβώς τις ίδιες ερωτήσεις.

Η Ανθή Βούλγαρη εξήγησε πως κουράστηκε να απαντά σε αυτές τις ερωτήσεις, μας έδειξε και την κοιλίτσα της και αν κάτι πρέπει να θέλουμε είναι να φτάσουμε σε ένα σημείο στο σύντομο μέλλον που καμία γυναίκα να μη χρειάζεται να δείχνει την κοιλιά της στην τηλεόραση και να εξηγεί ότι εδώ έχουμε μια κοιλίτσα «καλοπέρασης» και στην τελική να μη χρειάζεται να απολογείται για κάτι που δεν συνέβη.

Γιατί η πραγματική πρόοδος δεν είναι μόνο να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα μιας γυναίκας να γίνει μητέρα όταν το επιθυμεί, είναι να υπερασπιζόμαστε εξίσου το δικαίωμά της να μη γίνει, να μη γίνει ξανά, να αλλάξει γνώμη, να κρατήσει τις δυσκολίες της ιδιωτικές.

Κάθε φορά που βλέπουμε μια κοιλιά και σκεφτόμαστε εγκυμοσύνη, κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε το δεύτερο παιδί σαν αυτονόητη συνέχεια του πρώτου, κάθε φορά που απαιτούμε απαντήσεις για μια τόσο προσωπική επιλογή, έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας να διανύσουμε ως γυναίκες.

Και ίσως το πρώτο βήμα να είναι το πιο απλό: Να σταματήσουμε να ρωτάμε και να σταματήσουμε τις τόσο καλοπροαίρετες ευχούλες και να αφήσουμε τις γυναίκες να μας πουν μόνες τους όσα θέλουν, όταν το θέλουν κι αν το θέλουν. Στην περίπτωση δε, που έχουμε κάποιο σχόλιο για την εμφάνισή τους, ας είναι αποθεωτικό. Έτσι για να φτιάχνει η διάθεση όλων μας!