Η Μάγκυ Ταμπακάκη δηλώνει ακόμα μαγείρισσα - όχι σεφ & ξέρει πως το να μην τα παρατάς είναι ευλογία
Η Μάγκυ Ταμπακάκη βρίσκεται σε μια από τις κορυφαίες θέσεις στον χώρο της γαστρονομίας στην Ελλάδα, παραμένοντας ωστόσο πιστή σε μια στάση που την χαρακτηρίζει: δεν αυτοαποκαλείται «σεφ». Για εκείνη, ο τίτλος της μαγείρισσας είναι αρκετός.
Δεν είναι από τους ανθρώπους που γεννήθηκαν μέσα σε μια κουζίνα αλλά ούτε από εκείνους που ήξεραν από μικροί τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους. Η πορεία της Μάγκυς Ταμπακάκη στη γαστρονομία ξεκίνησε σχετικά αργά, με ρίσκο, αμφιβολίες και πολλή δουλειά. Παρόλα αυτά, η αρχι- σεφ που επιμένει ως και σήμερα να δηλώνει μαγείρισσα, κατάφερε να χαράξει τη δική της διαδρομή σε έναν χώρο που παραμένει βαθιά ανδροκρατούμενος.
Το ευρύ κοινό τη γνώρισε μέσα από τη συμμετοχή της στο MasterChef, όμως η πραγματική ιστορία της Μάγκυς βρίσκεται πίσω από την τηλεοπτική εικόνα: χρόνια σπουδών και δουλειάς στην Ιταλία, επιστροφή στην Ελλάδα στα 35 της με ένα μικρό παιδί 2,5 ετών και την ανάγκη να ξεκινήσει από την αρχή. Ατελείωτες ώρες στην κουζίνα, αλλά και η διαρκής προσπάθεια να ισορροπήσει την επαγγελματική της πορεία με τον ρόλο της μητέρας.
Σήμερα βρίσκεται σε μια από τις κορυφαίες θέσεις στον χώρο της γαστρονομίας στην Ελλάδα- σεφ στο ιταλικό εστιατόριο Mercato στο Four Seasons Astir Palace Hotel Athens - παραμένοντας ωστόσο πιστή σε μια στάση που την χαρακτηρίζει: δεν αυτοαποκαλείται «σεφ». Για εκείνη, ο τίτλος της μαγείρισσας είναι αρκετός.
Σε αυτή τη συνέντευξη μιλά για τον φόβο του να ξεκινάς αργά, τον σεξισμό στις επαγγελματικές κουζίνες, την τηλεόραση, τις ενοχές της μητρότητας αλλά και τη δύναμη που χρειάζεται μια γυναίκα για να επιμείνει στον δρόμο της.
«Ήξερα ότι ήταν αργά, αλλά προχωρούσα προς τον στόχο μου»
Μπήκες επαγγελματικά στη μαγειρική σε ηλικία που άλλοι έχουν ήδη καριέρα. Φοβήθηκες ότι άργησες;
Σίγουρα γνώριζα πως ήταν αργά για το συγκεκριμένο επάγγελμα. Φοβόμουν, αλλά ταυτόχρονα πήγαινα προς τον στόχο μου κι αυτό είναι κομμάτι του χαρακτήρα μου. Είμαι ξεροκέφαλη, αλλά προχωράω πάντα προς τον στόχο μου.
«Δεν μπορώ να πω ότι είμαι σεφ»
Δηλώνεις ακόμα μαγείρισσα και όχι σεφ;
Ναι, ακόμα και τώρα. Όταν κάποιος με ρωτήσει τι δουλειά κάνω, θα πω με χαρά «μαγείρισσα». Δεν μπορώ να πω «σεφ». Μου βγάζει μια μεγάλη υπεροψία αυτός ο τίτλος.
Πότε ένιωσες πρώτη φορά ότι πρέπει να αποδείξεις ότι αξίζεις διπλά επειδή είσαι γυναίκα;
Νομίζω πως πάντα θα συμβαίνει αυτό. Το ένιωσα σίγουρα για πρώτη φορά στη συμμετοχή μου στο MasterChef, όταν έπρεπε να επιστρέψω και έκοψα τα μαλλιά μου. Μπήκα με αντρικό κούρεμα για να μην πει κανείς πως προχωράω με βάση την όποια ομορφιά είχα.
Από τότε μέχρι σήμερα βρίσκομαι συχνά σε πλήρως ανδροκρατούμενα περιβάλλοντα και πρέπει πάντα να αποδείξεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις.
Υπάρχει σεξισμός στις επαγγελματικές κουζίνες ή απλώς σκληρή ιεραρχία;
Πάντα αντιμετωπίζω συναισθηματικά τις καταστάσεις. Δεν θα κρυφτώ ποτέ πίσω από έναν τίτλο ή τη στολή του σεφ. Ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντί μου, μιλάω πάντα με πυγμή.
«Πολλοί νομίζουν ότι η τηλεόραση στρώνει τον δρόμο»
Σε αντιμετώπισαν ποτέ ως τη μαγείρισσα της τηλεόρασης;
Σίγουρα το ότι έχω περάσει από την τηλεόραση κάνει κάποιους να πιστεύουν πως ο δρόμος μου στην κουζίνα ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Κανείς όμως δεν καταλαβαίνει πόσο δύσκολα πέρασες, πόσο έχεις παλέψει και πόσο πολύ έχεις δουλέψει.
Σε βοήθησε ή σε στιγμάτισε το MasterChef;
Αυτό που γνωρίζω είναι πως χωρίς το MasterChef δεν ξέρω ποια πορεία θα είχα ακολουθήσει. Μου άνοιξε πόρτες και μου έδωσε την αναγνώριση του κόσμου.
Ήμουν μια γυναίκα που έλειπε δώδεκα χρόνια από την Ελλάδα. Έφυγα χωρίς να είμαι μαγείρισσα και επέστρεψα στα 35, με ένα παιδί 2,5 ετών. Από πού θα ξεκινούσα;
Το MasterChef μου έδωσε ευκαιρίες που διαφορετικά δεν θα είχα, όπως και τη συμμετοχή μου στο Junior MasterChef. Αλλά τίποτα από αυτά δεν ήρθε χωρίς θυσίες.
Τι θα ήθελες να αλλάξει για τις γυναίκες στις κουζίνες;
Με στεναχωρεί να βλέπω γυναίκες συναδέλφους που ξεκινούν να λυγίζουν πίσω από κακόβουλα σχόλια. Είμαι από εκείνους που θα τις πιάσουν και θα τους πουν ότι τις μάχες τις κερδίζουμε μπροστά και όχι πίσω κλαίγοντας.
Με ένα παιδί 10 ετών και μια απαιτητική δουλειά, ένιωσες ποτέ κακή μητέρα;
Δεν έχω ξεπεράσει καθόλου τις ενοχές. Νιώθω πάντα πως κάτι δεν κάνω καλά, πως δεν είμαι όσο κοντά στο παιδί μου θα ήθελα.
Τώρα που μεγαλώνω το παιδί μου ως μόνη μαμά, με μια τόσο απαιτητική δουλειά, ειδικά στις γιορτές, ξέρω πως αυτές οι ενοχές δεν θα φύγουν ποτέ.
Αυτό που θέλω όμως είναι να δω ότι το παιδί μου είναι συναισθηματικά υγιές. Εκεί κρινόμαστε οι γονείς.
Ξέρω όμως ότι με τις θυσίες που κάνω του δίνω και ένα δυνατό μήνυμα: ότι έχει μια μητέρα που δεν τα παρατάει και που δεν θυσιάζει τον εαυτό της.
Μαγειρεύεις ποτέ για σένα;
Δεν μαγειρεύω για μένα. Αν όμως υπάρχει κάτι που θα ήθελα να μου φτιάξει κάποιος, είναι τα λαδερά. Ένα ταψί μπριάμ, φασολάκια, μπάμιες, ιμάμ.
Μεγάλωσα με αυτά τα φαγητά από τη γιαγιά μου, που με μεγάλωσε μετά την απώλεια της μητέρας μου. Αυτά τα φαγητά μου φέρνουν ζεστασιά ψυχής.
Πώς αντιμετωπίζεις τα social media;
Έχω social media αλλά είμαι τελείως αντιsocial. Ακόμα και στο παιδί μου δείχνω ότι δεν πρέπει να σε καθορίζουν.
Θα ήθελα ο κόσμος να με θυμάται σαν μια γυναίκα που μπορεί να φοβήθηκε πολλά πράγματα στη ζωή της, αλλά δεν εγκατέλειψε ποτέ.
Bloggers
