Το 6,20 του Manolo στη Ζυρίχη είναι πολλά περισσότερα από ένα πανελλήνιο ρεκόρ
Για μερικά δευτερόλεπτα, πίσω από χιλιάδες διαφορετικές οθόνες, άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, ζωών και ιστοριών κοιτούσαμε έναν πήχη και θέλαμε ακριβώς το ίδιο πράγμα: να μείνει εκεί και έμεινε και μαζί του έμεινε ίσως και μια μικρή υπενθύμιση για όλους εμάς: εκεί που σήμερα βλέπεις ένα 6,20, κάποτε υπήρχε ένας άνθρωπος που το μόνο που ήθελε ήταν να ξαναβρεί το χαμόγελό του.
Το κοντάρι λυγίζει, ο Εμμανουήλ Καραλής σηκώνεται στον αέρα, περνά τον πήχη στα 6,20 μέτρα και για μερικά δευτερόλεπτα μοιάζει σαν να περιμένουμε όλοι το ίδιο πράγμα: να μην πέσει, να είναι έγκυρο άλμα.
Και μετά ανατριχίλα γιατί δεν χρειάζεται να αγαπάς το επί κοντώ, δεν χρειάζεται καν να παρακολουθείς στίβο για να σε αφορά αυτή η στιγμή.
Ίσως γιατί ο Manolo έχει καταφέρει κάτι που δεν μετριέται σε εκατοστά. Μας έχει κάνει να γνωρίζουμε τη διαδρομή πίσω από το άλμα και όπω είπε και ο ίδιος ο Manolo μετά το επικό 6,20:
«Κρατάω τη χαρά και την αγάπη του κόσμου. Μόλις πέρασα τα 6.20μ, που είναι ένα απίστευτο ύψος. Είμαι πολύ χαρούμενος και ελπίζω στον επόμενο αγώνα να καταφέρω να πηδήξω λίγο ψηλότερα, να κάνω ακόμη μία σπουδαία εμφάνιση και να το απολαύσω».
Το 6,20 δεν ξεκίνησε στη Ζυρίχη.
Κάπου μέσα του υπάρχει και το 2019, όταν ο νεαρός τότε αθλητής βρέθηκε στο επίκεντρο μιας υπόθεσης που ξεκίνησε από καταγγελία για ρατσιστική συμπεριφορά. Υπάρχει το 2022, όταν δεν προσπάθησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως άτρωτο πρωταθλητή. Ο Μανόλο είπε με θάρρος ότι δεν ήταν καλά, μίλησε για την κρίση πανικού που είχε βιώσει, για το άγχος, για την κατάθλιψη, για την εξάντληση, παραδέχθηκε ότι πίεζε τον εαυτό του να συνεχίσει και ότι αυτό έκανε τα πράγματα χειρότερα και τελικά σταμάτησε.
«Πρέπει να κάνω ένα διάλειμμα για να ανακτήσω το χαμόγελό μου», είχε γράψει τότε.
Ίσως αυτή να είναι μία από τις σημαντικότερες φράσεις στην ιστορία του γιατί έχουμε μάθει να διηγούμαστε τις ιστορίες επιτυχίας ανάποδα. Βλέπουμε το μετάλλιο, το ρεκόρ, το 6,20 και μετά ψάχνουμε στο παρελθόν για να ανακαλύψουμε τα εμπόδια που «νίκησε» ο πρωταθλητής.
Μόνο που όταν βρίσκεσαι μέσα στη δύσκολη περίοδο, δεν γνωρίζεις το τέλος της ιστορίας.
Το 2022 ο Καραλής δεν μπορούσε να ξέρει ότι τέσσερα χρόνια αργότερα θα πετούσε πάνω από τα 6,20 μέτρα, ήξερε μόνο ότι ήταν κουρασμένος, ότι είχε χάσει το κίνητρό του και ότι χρειαζόταν να σταματήσει και αυτό κάνει τη διαδρομή του τόσο ανθρώπινη.
«Το 2022 δεν απολάμβανα τόσο πολύ το άθλημά μου και σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να κάνω ένα βήμα πίσω. Δεν ήξερα αν θα επέστρεφα στον αθλητισμό. Ξέρω ότι έχασα το πάθος μου, αλλά εξακολουθώ να έχω ανθρώπους γύρω μου που πιστεύουν κι αυτοί σε μένα. Έχω τους γονείς μου, την κοπέλα μου, τους ανθρώπους που με αγαπούν, και σιγά-σιγά, σιγά-σιγά επανέρχομαι», είχε πει χαρακτηριστικά.
Γιατί υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μας που το να κάνουμε ένα βήμα πίσω μοιάζει με ήττα,που πιστεύουμε ότι όλοι οι άλλοι προχωρούν κι εμείς έχουμε μείνει πίσω, που ένα όνειρο το οποίο κάποτε θέλαμε πολύ μπορεί ξαφνικά να μας φαίνεται πολύ μακριά.
Η ιστορία του Manolo δεν μας λέει ότι «αν θέλεις κάτι πολύ, όλα γίνονται». Η ζωή δεν λειτουργεί τόσο απλά, αντίθετα μάς θυμίζει όμως κάτι ίσως πιο χρήσιμο: ότι μια δύσκολη περίοδος δεν είναι υποχρεωτικά ο επίλογος.
Έχεις δικαίωμα να κουραστείς, ίσως και να φοβηθείς, μπορεί να χάσεις για λίγο το κίνητρό σου, είναι πιθανό ακόμη και να χρειαστεί να σταματήσεις.
Fly Manolo Fly
Και είναι σημαντικό να έχεις τη δύναμη να επιστρέψεις έχοντας μάθει καλύτερα πού βρίσκονται τα όριά σου και ποιοι άνθρωποι θέλεις να βρίσκονται δίπλα σου.
Ο ίδιος ο Manolo έχει πει ότι δύναμή του υπήρξαν οι γονείς του και οι άνθρωποι που αγαπά, αλλά και ότι κάποιες φορές χρειάζεται να ζητάμε βοήθεια από ειδικούς και πως μετά το ολυμπιακό του μετάλλιο είχε κοιτάξει πίσω σε όλα όσα είχε περάσει: τις δυσκολίες, την κατάθλιψη, τον ρατσισμό, τους τραυματισμούς.
Όλα είναι κομμάτια του ίδιου ανθρώπου που σήμερα χαμογελά πριν πάρει φόρα, που καταφέρνει να μας ενώσει τόσο πολύ, γιατί δεν πανηγυρίζουμε μόνο για τα ρεκόρ και για τα μετάλλια, αλλά κυρίως πανηγυρίζουμε για ένα παιδί που το έχουμε δει να μεγαλώνει, να δυσκολεύεται, να μιλά ανοιχτά, να ξανασηκώνεται και κυριολεκτικά πλέον να πετά.
Λίγες ημέρες πριν από τη Ζυρίχη o Kαραλής εξηγούσε γιατί δεν θέλει να βάζει όρια στον εαυτό του και πως δεν υπάρχει κανείς που θέλει περισσότερο να ξεπεράσει από τον ίδιο του τον εαυτό και μετά ήρθε το 6,20.
Χθες, όμως, συνέβη και κάτι ακόμη ωραίο. Για μερικά δευτερόλεπτα, πίσω από χιλιάδες διαφορετικές οθόνες, άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, ζωών και ιστοριών κοιτούσαμε έναν πήχη και θέλαμε ακριβώς το ίδιο πράγμα: να μείνει εκεί και έμεινε και μαζί του έμεινε ίσως και μια μικρή υπενθύμιση για όλους εμάς: εκεί που σήμερα βλέπεις ένα 6,20, κάποτε υπήρχε ένας άνθρωπος που το μόνο που ήθελε ήταν να ξαναβρεί το χαμόγελό του.
«Η πρώτη φορά που ένιωσα ότι πέρασα τον πήχη ήταν όταν ήμουν δώδεκα ετών. Πήρα το κοντάρι, έκανα το πρώτο μου άλμα και τότε κατάλαβα ότι έτσι θα ήταν η υπόλοιπη ζωή μου. Όμως, μεταφορικά, ο πραγματικός πήχης που ξεπέρασα ήταν όταν βρήκα το θάρρος να μιλήσω στους δικούς μου ανθρώπους για τα ζητήματα ψυχικής υγείας που αντιμετώπιζα», είχε πει ο Μανόλο μέσα στο 2026 και αυτή τη φράση του κρατάμε πιο πολύ από το 6,20!
Bloggers
