«Chemo Hobbies»: Πώς η δημιουργικότητα προσφέρει χαρά και ηρεμία μέσα στη θεραπεία του καρκίνου
H ζωγραφική, το πλέξιμο ή το κέντημα μπορούν να μετατρέψουν τις ατελείωτες ώρες μιας χημειοθεραπείας σε μια συνειδητή πράξη αυτοφροντίδας, ελπίδας και προσωπικής ελευθερίας.
Όποιος έχει περάσει την πόρτα ενός ογκολογικού τμήματος, γνωρίζει καλά τη σιωπηλή, βαριά ατμόσφαιρα που επικρατεί εκεί. Ο χρόνος μοιάζει να σταματά στις «παγωμένες» αίθουσες αναμονής, ενώ μια συνεδρία χημειοθεραπείας σε μια αναπαυτική αλλά απρόσωπη πολυθρόνα μπορεί να κρατήσει ολόκληρες ώρες - ώρες γεμάτες σκέψεις, αγωνία και αβεβαιότητα.
Κι όμως, ακόμα και μέσα σε αυτό το απόλυτα νοσοκομειακό σκηνικό οι άνθρωποι εφευρίσκουν τρόπους για να ανασάνουν και να χαμογελάσουν ξανά. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ανακαλύπτουν τη θεραπευτική δύναμη των «Chemo Hobbies» - μικρών, δημιουργικών ενασχολήσεων που μεταμορφώνουν τον χρόνο της θεραπείας από παθητική αναμονή σε δημιουργική διέξοδο. Ακόμη και η Kate Middleton μοιράστηκε πρόσφατα πώς η απλή ζωγραφική σε coloring books τη βοήθησε στις δικές της δύσκολες στιγμές:
«Δεν είχα τη συγκέντρωση να διαβάσω ή να εστιάσω πραγματικά σε κάτι», εξομολογήθηκε σε βίντεό της στο X. «Η ζωγραφική ήταν ο δικός μου τρόπος να εξερευνώ όμορφα πράγματα και να κάνω κάτι που δεν είχε την απαίτηση ενός "τελικού αποτελέσματος"».
«Γλίτωσα»: Η Βάσια Κωσταρά 5 χρόνια από τη διάγνωση με καρκίνο μιλάει για την ευγνωμοσύνη
Μια πράξη αγάπης προς τον εαυτό μας
Η 28χρονη Virginia Gelli, όταν διαγνώστηκε με λέμφωμα, ήξερε ήδη τι θα έπαιρνε μαζί της στις θεραπείες. Πλέκοντας με το βελονάκι για χρόνια, γνώριζε ότι ήταν η ιδανική ασχολία για να κρατά το μυαλό και τα χέρια της απασχολημένα χωρίς να εξαντλείται.
«Μου έδωσε έναν τρόπο να παραμείνω δημιουργική σε μια περίοδο που νιώθεις ότι δεν έχεις κανέναν έλεγχο στη ζωή σου. Ακόμα κι αν σε μια δύσκολη μέρα κατάφερνα να πλέξω μόνο λίγες σειρές, ένιωθα ότι έφτιαχνα κάτι όμορφο», εξηγεί, έχοντας δημιουργήσει τσάντες, λούτρινα και αξεσουάρ για την ίδια και τους φίλους της.
Η Λένα Δροσάκη βίωσε τον καρκίνο του μαστού μετά τη γέννηση του γιου της σαν μια μαύρη τρύπα
Για την 24χρονη Allie Reece, το κέντημα έγινε το δικό της μέσο έκφρασης. Παίρνοντας μαζί της την τσάντα με τις κλωστές σε κάθε ραντεβού, ξεκίνησε να κεντά τα αρχικά της στις πυτζάμες της, τις οποίες φορούσε συνεχώς για να διευκολύνει την πρόσβαση στο port της θεραπείας.
«Σε μια περίοδο που το σώμα μου δεν έμοιαζε καν δικό μου, το λιγότερο που μπορούσα να κάνω ήταν να βάλω τη δική μου σφραγίδα στα ρούχα μου», εξομολογείται. Παράλληλα, έφτιαξε χειροποίητα δώρα για τον ογκολόγο της, φίλους και συγγενείς, βρίσκοντας τεράστια χαρά στη φροντίδα των αγαπημένων της.
Tο πιο σημαντικό για τα «chemo hobbies»
Τα χόμπι κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας δεν αποτελούν απλώς έναν τρόπο για να περάσει κανείς την ώρα του στην αίθουσα αναμονής. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια ουσιαστική και συνειδητή πράξη αυτοφροντίδας. Αρχικά, προσφέρουν στο μυαλό μια πολύτιμη αποσύνδεση από τη νόσο, μετατοπίζοντας την εστίαση μακριά από τις εξαντλητικές ιατρικές λεπτομέρειες, τις εξετάσεις και το διαρκές άγχος.
Παράλληλα, η δημιουργία ενός αντικειμένου - όσο μικρό κι αν είναι - προσφέρει μια σπάνια αίσθηση ελέγχου. Σε μια περίοδο όπου τα πάντα γύρω από την υγεία μοιάζουν αβέβαια και ρυθμίζονται από τρίτους, το να πλάθεις ή να κατασκευάζεις κάτι με τα ίδια σου τα χέρια σου επιστρέφει την κυριότητα της στιγμής.
Ένα πιάτο αφιερωμένο στην ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση ενάντια στον καρκίνο του μαστού
Το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται στις χαμηλές απαιτήσεις. Δραστηριότητες όπως το πλέξιμο, η ζωγραφική, το γράψιμο ή το κέντημα δεν χρειάζεται να γίνονται με την πίεση ενός «τέλειου» αποτελέσματος. Η αξία βρίσκεται αμιγώς στη διαδικασία.
Όπως καταλήγει χαρακτηριστικά η Allie: «είναι πολύ εύκολο να παγιδευτείς στις σκέψεις σου σε μια τόσο τρομακτική στιγμή. Ξεκινήστε με κάτι που πάντα θέλατε να δοκιμάσετε - μπορεί να εκπλαγείτε από το πόσο δημιουργικοί είστε».
Bloggers
