Από τα Καλημέρα Ελλάδα και Πρωινό Καφέ των 90s στο Αυλαία και Πάμε της Αρλέτα, ένα τσιγάρο διαδρομή
Γεννήθηκε στις 4/2/1951, έφυγε στις 4/1/2026, είπε το αντίο του στο κοινό στις 4 Ιουλίου του 2025 με το «Αυλαία και πάμε και δεν γυρνάμε». Από την κουλτούρα της τηλεοπτικής διάρκειας χωρίς έξοδο, στο My Way του Frank Sinatra ως πράξη κλεισίματος, και από τα λόγια της Ελένης Μενεγάκη που συνόψισαν το κοινό των 90s, στη Ματίνα Παγώνη που το είπε ωμά: «Αλλάζει η ζωή σου ολόκληρη όταν σταματάς κάτι μετά από πολύ καιρό… Μαραζώνεις». Μια σύντομη γνώμη για τον πρώτο θάνατό του, πριν από τον τελευταίο.
Η τηλεόραση των 90s, με τα καλά και τα στραβά της, δεν είναι αγιογραφία, αλλά αξίζει να τη θυμόμαστε για να βλέπουμε πού και πού πώς φτάσαμε ως εδώ. Τα Καλημέρα Ελλάδα και Πρωινός Καφές δεν ήταν καλύτερα επειδή ήταν αγνά ή αθώα, ήταν αλλιώς επειδή ο χρόνος τότε είχε άλλη βαρύτητα και οι άνθρωποι δεν άλλαζαν πρόσωπο κάθε σεζόν για να αποδείξουν ότι υπάρχουν. Εκεί μέσα μεγάλωσαν συνήθειες, γεννήθηκαν ρυθμοί, χτίστηκαν καριέρες που δεν είχαν manual εξόδου. Εκεί έμαθε και ο Γιώργος Παπαδάκης να ζει μέσα στη δουλειά του, όχι παράλληλα με αυτήν.
Έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Παπαδάκης σε ηλικία 74 ετών μετά από έμφραγμα
Οι συμπαρουσιάστριες του Γιώργου Παπαδάκη και oι στενοί συνεργάτες του, αποχαιρέτησαν τον «δάσκαλο»
Όλα για τα παιδιά: Το άγνωστο κοινωνικό έργο του Γιώργου Παπαδάκη και οι 2 τελευταίες επιθυμίες του
«Αυλαία και πάμε και δε γυρνάμε»
Στις 4 Ιουλίου 2025, όταν επέλεξε το Αυλαία και Πάμε της Αρλέτας, σε στίχους Γιάννη Ξανθούλη και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, για να αποχαιρετήσει το κοινό, ο Γιώργος Παπαδάκης τοποθετήθηκε ευθέως μέσα στην εποχή που τον διαμόρφωσε. Η επιλογή του τραγουδιού όρισε έναν τρόπο εξόδου χωρίς αναζήτηση επιβεβαίωσης, όπως συνέβαινε τότε, χωρίς οδηγίες χρήσης και χωρίς ανάγκη εξαντλητικών δηλώσεων. Στα 90s η αποχώρηση δεν χτιζόταν αφηγηματικά αλλά γινόταν ως πράξη, και αυτή η πράξη συνδέθηκε εδώ με έναν αριθμό που επανέρχεται με ακρίβεια. Ο Παπαδάκης γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1951 και πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 2026, έξι μήνες μετά το αντίο του, σε μια διαδρομή όπου δεν παρεμβλήθηκε πραγματικός ενδιάμεσος χρόνος ανάμεσα στη δουλειά και τη σιωπή.
Το τσιγάρο ήταν κομμάτι αυτής της διαδρομής
Ίσως σε ένα θεωρητικό επίπεδο το τσιγάρο να είναι σύμβολο μιας γενιάς που δεν έμαθε να διαπραγματεύεται τα όριά της, μιας γενιάς που έμαθε να λειτουργεί με φθορά και όχι με πρόληψη. Ο Παπαδάκης το αγαπούσε, δεν το έκοψε, ακόμη κι όταν τα προβλήματα υγείας είχαν ήδη εμφανιστεί. Το τσιγάρο ήταν η παρέα του τη νύχτα που ξυπνούσε, δίπλα του στην ένταση, στην ευθύνη, στη συνθήκη του να είσαι κάθε μέρα εκεί.
Το πρώτο τέλος του Παπαδάκη 6 μήνες πριν: «Ο άνθρωπος είναι σαν μηχανή. Είναι όπως μου το είπε ένας φίλος μου. Μαραζώνεις»
Αναφορικά με τους παράγοντες που οδήγησαν στο τέλος του Γιώργου Παπαδάκη, η Ματίνα Παγώνη τοποθετήθηκε με απόλυτη ευθύτητα. «Ήταν δυο παράγοντες που του δημιούργησαν το πρόβλημα. Ήταν μεγάλο το έμφραγμα. Όταν πήγε στο νοσοκομείο ήταν νεκρός… Δεν γινόταν. Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι το κάπνισμα είναι ο πρώτος παράγοντας για καρδιαγγειακά προβλήματα, μετά τα υπόλοιπα». Στο ίδιο πλαίσιο, χωρίς δραματοποίηση και χωρίς διάθεση ερμηνείας, πρόσθεσε: «Αλλάζει η ζωή σου ολόκληρη όταν σταματάς κάτι μετά από πολύ καιρό. Ο άνθρωπος είναι σαν μηχανή. Είναι όπως μου το είπε ένας φίλος μου. Μαραζώνεις».
Οι δηλώσεις της Παγώνη κατέγραψαν δύο πράγματα
Το κάπνισμα και τη βίαιη αλλαγή ρυθμού ζωής. Μίλησε για ανθρώπους που ζουν δεκαετίες σε ένταση και σταματούν απότομα, και χρησιμοποίησε τη λέξη «μαραζώνεις» χωρίς στόμφο και χωρίς πρόθεση δραματοποίησης. Έξι μήνες μετά την αποχώρησή του από την καθημερινή εργασία, ο θάνατος του Γιώργου Παπαδάκη ήρθε χρονικά κοντά σε αυτή τη διακοπή, αφήνοντας πίσω μια ακολουθία γεγονότων που επαναλαμβάνεται συχνά σε ανθρώπους οι οποίοι δεν αποσυνδέονται από τη δουλειά τους, γιατί εκεί βρίσκεται ο τρόπος που λειτουργούν.
Σε αυτή τη ρήξη, που ήρθε απότομα και χωρίς μεταβατικό χρόνο, καθρεφτίστηκε κάτι που η τηλεόραση σπάνια αντέχει να κοιτάξει κατάματα: τη διάρκεια.
Γι’ αυτό και όταν έφυγε, μίλησαν όλοι.
Γιώργος Παπαδάκης: Η τελευταία συνέντευξη, η πικρία και τα τρυφερά λόγια για την οικογένειά του
Από την πολιτική σκηνή μέχρι την τηλεόραση, από όσους στάθηκαν δίπλα του μέχρι όσους απλώς τον έβλεπαν τόσα χρόνια. Μίλησαν και εκείνοι που είχαν κουραστεί να τον βλέπουν, όχι από απαξίωση αλλά από εκείνη τη σιωπηλή κόπωση που γεννά η διάρκεια σε μια εποχή που λατρεύει την εναλλαγή. Η τηλεόραση αντέχει δύσκολα όσους δεν εξαφανίζονται γρήγορα.
Η Ελένη Μενεγάκη, που για χρόνια βρέθηκε να παίρνει τη σκυτάλη σε ένα τηλεοπτικό τοπίο ήδη διαμορφωμένο από τον Γιώργο Παπαδάκη, μίλησε για εκείνον συνοψίζοντας την κουλτούρα κοινού που διαμορφώθηκε από τα 90s.
«Ο Γιώργος μας θα μείνει για πάντα μέσα στην καρδιά μας, μέσα στο μυαλό μας και μέσα στην τηλεόραση. Τον αγαπώ πολύ και θα τον σκέφτομαι πάντα με αγάπη. Να έχει ένα καλό και όμορφο ταξίδι».
Αυτή ήταν η κουλτούρα που κληροδοτήθηκε από τα 90s, όχι ως χρυσή εποχή αλλά ως σημείο αναφοράς. Μας έμαθαν τη διάρκεια, αλλά δεν μας έμαθαν την έξοδο. Μας έμαθαν να αντέχουμε, αλλά όχι να σταματάμε. Το κοινό συνήθισε να βλέπει πρόσωπα να μένουν, να φθείρονται, να συνεχίζουν, και η τηλεόραση έμαθε να στηρίζεται σε αυτή τη συνήθεια χωρίς να σκέφτεται τι γίνεται όταν ο κύκλος κλείνει. Καριέρες χτίστηκαν πάνω στην αντοχή και όχι στην αποχώρηση, πάνω στη συνέχεια και όχι στη μετάβαση.
Σήμερα, στην εποχή της ρηχότητας και των μαζικής παραγωγής influencers, το πρόβλημα παραμένει άλυτο, απλώς έχει καμουφλαριστεί με ταχύτητα
Η εναλλαγή βαφτίζεται εξέλιξη, η εξαφάνιση βαφτίζεται ανανέωση, και η διάρκεια αντιμετωπίζεται ως βάρος. Σκοτώνουμε τα άλογα όταν γεράσουν και το λέμε πρόοδο, αποφεύγοντας ξανά να απαντήσουμε στο ίδιο ερώτημα που άφησε ανοιχτό εκείνη η εποχή: τι κάνεις με τους ανθρώπους όταν δεν χωρούν πια στον ρυθμό που τους έμαθες να αντέχουν.
Σε αυτή την κουλτούρα της διάρκειας χωρίς έξοδο, το My Way του Frank Sinatra που ακούστηκε στους τίτλους τέλους στις 4 Ιουλίου ήταν πράξη κλεισίματος. Εκεί έκλεισε ο κύκλος. Μια διαδρομή χωρίς εναλλακτικές, χτισμένη πάνω σε επανάληψη, αντοχή και συνήθεια, σε ένα πρωινό που επαναλαμβανόταν, σε έναν ρόλο που δεν άφηνε χώρο για μετά. Ό,τι ακολούθησε είχε ήδη ειπωθεί τότε, χωρίς λόγια, μέσα από μια επιλογή τίτλων τέλους που δεν ζητούσε συναίνεση.
He did it his way.
Bloggers
