Ένα fine dining concept με interactive διάθεση και προσήλωση στην εποχικότητα στα Ιλίσια

Είναι γεγονός -περίεργο αλλά γεγονός- πως όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε ποτέ τύχει να δοκιμάσω τη μαγειρική τέχνη του Δήμου Σαμουράκη, ενός σεφ με πολλά χιλιόμετρα και εντυπωσιακή προϋπηρεσία στις αποσκευές του σε σημαντικά εστιατόρια της Ελλάδας και του εξωτερικού. Έτσι όταν άνοιξε το See|ds του, μαζί με τον φίλο και συνεργάτη του Αλέξανδρο Μπελλώνια, είπα πως θα πάω οπωσδήποτε να δω και πως μαγειρεύει και τι είναι αυτό το ιδιαίτερο concept για το οποίο όλοι συζητούσαν.

Η κοκορόσουπα και το κατσικάκι δίνουν ραντεβού με τα cheese sando στο πιο ζεστό κυριακάτικο τραπέζι

Με αυτά και με εκείνα πέρασαν πάνω από τρία χρόνια μέχρι να βρεθώ τελικά στον πολύ κομψό χώρο του fine dining εστιατορίου των Ιλισίων, εκεί που είχα βρεθεί τελευταία φορά ως επισκέπτρια του CTC, πριν μετακομίσει στον Κεραμεικό. Αλλά ας μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Το See|ds λοιπόν -με το πολύ όμορφο και έξυπνο λογοπαίγνιο στο όνομα που ενώνει το ρήμα «see» με τα αρχικά του chef, δηλαδή δίνει τη γαστρονομική οπτική του Δήμου Σαμουράκη, ενώ ταυτόχρονα υποδηλώνει την πίστη και τον σεβασμό στον «σπόρο» την αρχή των πάντων στη φύση και τη γαστρονομία- είναι ένα πολύ ζεστό, όμορφο και φιλόξενο γαστρονομικό concept.

Σε ένα από τα ομορφότερα rooftops της Αθήνας, τα πιάτα κλέβουν το βλέμμα από τη φωτισμένη Ακρόπολη

Καταρχάς βασίζεται με τεράστια προσήλωση στην εποχικότητα, αλλάζοντας το μενού κάθε τρεις μήνες, ώστε να μπορεί όντως να κάνει πράξη τα λεγόμενά του, γεγονός που προσωπικά ιδιαιτέρως εκτιμώ. Επίσης ο χώρος του είναι πολύ φιλόξενος, γεμάτος ξύλο και γήινα χρώματα, χωρίς να έχει αυτήν την κάπως «αποστειρωμένη» διάθεση που συχνά συναντούμε σε fine dining concepts στην Ελλάδα. Τέλος, και εκεί θα επιμείνω πιο πολύ από όλα, το φαγητό του Σαμουράκη είναι πολύ πολύ νόστιμο, και σε ένα degu menu σχεδόν 10 σταδίων είναι αρκετά σπάνιο να έχεις μόνο καλά λόγια να πεις για όλα τα πιάτα.

Πριν περάσω στο γευστικό προκείμενο όμως θέλω να σημειώσω δύο ακόμη πράγματα: πρώτον η λίστα κρασιών και το -ομολογουμένως εξαιρετικά επιτυχημένο- wine pairing του degustation menu ανήκει στον Κανέλλο Τριανταφυλλόπουλο και γενικά δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στον ελληνικό αμπελώνα με ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες ετικέτες να φιγουράρουν στη λίστα.

Δεύτερον, η κουζίνα δεν είναι απλώς ανοικτή, αλλά ορθάνοικτη, ας μου επιτραπεί η φράση. Δηλαδή εκτός του συνηθισμένου «παραθύρου» είναι κανονικότατα ανοικτή σαν πάσο κουζίνας σπιτιού με πόρτα και όλα, ώστε οι ίδιοι οι σεφ να γίνονται κομμάτι της εμπειρίας και του σέρβις, αφού έρχονται στο τραπέζι σου και σου σερβίρουν τα πιάτα, τα εξηγούν, τα παρουσιάζουν, βάζουν τις σως επί τόπου κλπ. Αυτό το στοιχείο μου άρεσε πάρα πολύ και γιατί δεν είναι σύνηθες και γιατί δημιουργεί μία όμορφη αίσθηση διαδραστικότητας που κάνει τη όλη εμπειρία και πιο ενδιαφέρουσα και κάπως πιο ζεστή και φιλόξενη.

Τα πιάτα είναι το ένα πιο όμορφο από το άλλο και το μαγειρικό επίπεδο πολύ υψηλό, ενώ όπως είπα και πριν η γεύση εδώ είναι ξεκάθαρος πρωταγωνιστής. Προσωπικά σε πολύ υψηλή θέση ανάμεσα στα καλύτερα πιάτα της πόλης θα βάλω ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πιάτα του εστιατορίου: την κολοκύθα που μοιάζει με κουκουνάρι και εκτός από μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια ήταν και ένα πολυεπίπεδο γευστικά πιάτο.

Στην ουσία είναι ψητή κολοκύθα σε mash με μαρμελάδα μπέικον, που εξωτερικά ντύνεται στο χέρι με έναν έναν κολοκυθόσπορο ψητό ενώ περιχύνεται με μία σως από μελάσα και βαλσάμικο και νομίζω τρούφα. Όλο μαζί αυτό το παιχνίδισμα των υφών σε κάθε μπουκιά και η ανάμειξη γλυκού και όξινου έκαναν ένα πιάτο στο σύνολό του εξαιρετικό.

Επίσης πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα η γαρίδα με φράουλες και μία εμουλσιόν από τα κεφάλια της γαρίδας και ροδόνερο, που θεωρώ πως προς το Μάϊο που οι φράουλες θα είναι ζουμερές και αρωματικές και υπεργλυκιες θα είναι ένα πιάτο τεράστιας γευστικής δυναμικής.

Βαθιά νόστιμο και με πληθωρικότητα στην ένταση πιάτο είναι η αγκινάρα με τυρί comte, τραγανό αλλαντικό jamon, παγωτό τρούφα και μία όξινη σως από τη αγκινάρα, σαν αγκινάρα λεμονάτη ας πούμε.

Στο καρνιβορικό τερέν και το παπί με γκρανόλα φουντούκι με λεπτές φέτες σελινόριζας και ένα θεϊκό beignet γεμισμένο με το μπούτι της πάπιας θεωρώ πως είναι ένα πιάτο που δείχνει εξαιρετική ισορροπία μεταξύ δημιουργικότητας, τεχνικής και σεβασμού στο γευστικό αποτέλεσμα, αλλά και το μοσχάρι aged σε koji με μία ήπια πιπεράτη σάλτσα, κρεμμύδι και λαρδί δεν αφήνει κανέναν meat lover παραπονεμένο, αφού είναι κομψό σε τεχνική αλλά σχεδόν ρουστίκ σε γευστικό βάθος.

Πολύ ανάλαφρο και αέρινο το κλείσιμο με τα χαριτωμένα sticks μαρέγκας να συναντούν τη φράουλα σε κάθε πιθανή μορφή, σε ένα πανέμορφο γλυκό που κάπως κλείνει το μάτι στην αγαπημένη μας όλων πάβλοβα. All in all, μπορεί να μου πήρε καιρό, αλλά τώρα που δοκίμασα πλέον τη μαγειρική του Δήμου Σαμουράκη, δηλώνω απερίφραστα fan!

Info: Ουμπλιανής 14 & Διοχάρους, Ιλίσια, 2107235116

Για να βλέπεις τα πράγματα τη στιγμή που συμβαίνουν και για backstage υλικό συντονίσου με το @kounelly στο IG.