Έρευνα «Μία γυναίκα μπροστά στο 2026»: To 90% πιστεύει ότι οι απαιτήσεις αυξάνονται με τον χρόνο

Πριν από τις γιορτές το Queen και η Prorata ζήτησαν από τις γυναίκες να μιλήσουν ανοιχτά: πού βρίσκονται σήμερα, τι κρατούν, τι αφήνουν πίσω και τι φοβούνται. Τα αποτελέσματα σκιαγραφούν μια γενιά σε κίνηση, κουρασμένη, απαιτητική από τον εαυτό της, αλλά και αποφασισμένη να επαναπροσδιορίσει το μέλλον της.

Η εικόνα του «τώρα» είναι ξεκάθαρα μεταβατική. Σχεδόν τρεις στις δέκα γυναίκες δηλώνουν ότι «αγωνίζονται να ανταπεξέλθουν», ενώ ένα αντίστοιχο ποσοστό βρίσκεται «σε μεταβατικό στάδιο». Λιγότερες αισθάνονται ότι χτίζουν ήδη κάτι καλύτερο ή ότι απλώς προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπίες. Και ένα μικρό, αλλά όχι αμελητέο, ποσοστό νιώθει πως έχει κολλήσει. Δεν πρόκειται για στασιμότητα με την έννοια της αδράνειας αλλά για μια συλλογική αίσθηση πίεσης, όπου η αλλαγή μοιάζει αναγκαία αλλά όχι πάντα εύκολη.

Αυτή η ένταση αποτυπώνεται και στον τρόπο που οι γυναίκες βλέπουν το μέλλον. Μέχρι το 2026, οι περισσότερες θεωρούν ότι θα έχουν έναν «μέτριο» έως «μεγάλο» βαθμό ελέγχου πάνω στη ζωή τους. Λίγες πιστεύουν ότι θα φτάσουν σε πλήρη αυτοκυριαρχία, ενώ ένα σημαντικό κομμάτι παραμένει επιφυλακτικό. Το μήνυμα είναι σαφές: η επιθυμία για αυτοδιάθεση υπάρχει, αλλά συνοδεύεται από ρεαλισμό. Το μέλλον δεν αντιμετωπίζεται ως κάτι απολύτως προβλέψιμο, αλλά ως ένας χώρος όπου χρειάζεται διαρκής προσαρμογή.

Όταν όμως οι γυναίκες μιλούν για το τι θέλουν να βελτιώσουν, η πυξίδα δείχνει πρώτα προς τα μέσα. Η ψυχική υγεία αναδεικνύεται ως η βασική προτεραιότητα, ακολουθούμενη από τις σχέσεις και την επαγγελματική ζωή. Η σωματική υγεία, ο προσωπικός χρόνος και τα οικονομικά έρχονται μετά. Δεν πρόκειται για αδιαφορία απέναντι στα υλικά ζητήματα, αλλά για μια ξεκάθαρη ιεράρχηση: χωρίς συναισθηματική ισορροπία και ουσιαστικές σχέσεις, καμία επαγγελματική ή οικονομική επιτυχία δεν θεωρείται αρκετή.

Σε αυτό το πλαίσιο, ένα από τα πιο ηχηρά ευρήματα αφορά τις κοινωνικές προσδοκίες. Εννέα στις δέκα γυναίκες πιστεύουν ότι οι απαιτήσεις από αυτές αυξάνονται διαρκώς. Περισσότεροι ρόλοι, περισσότερες ευθύνες, περισσότερες αντικρουόμενες προσδοκίες: να είναι επιτυχημένες επαγγελματικά, συναισθηματικά διαθέσιμες, σωματικά «παρούσες», ψυχικά ανθεκτικές. Το βάρος δεν μειώνεται, μετασχηματίζεται. Και αυτό το συλλογικό βίωμα δείχνει ότι το θέμα δεν είναι ατομικό, αλλά βαθιά δομικό.

Όταν κοιτούν το 2026 και σκέφτονται τι θέλουν να κρατήσουν από το σήμερα, η απάντηση είναι απλή και ουσιαστική: υγεία και ανθρώπινες σχέσεις. Η καλή υγεία βρίσκεται στην κορυφή, ακολουθούμενη από τις σταθερές φιλίες και τις προσωπικές συνήθειες που στηρίζουν την καθημερινότητα. Λιγότερη σημασία δίνεται σε εξωτερικά χαρακτηριστικά, όπως ο τρόπος εργασίας ή οι ρυθμοί ζωής. Αυτό που μετράει είναι το «σταθερό έδαφος», ό,τι προσφέρει ασφάλεια και συνέχεια σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα.

Στον αντίποδα, το τι θέλουν να αφήσουν πίσω φωτίζει τις πληγές του παρόντος. Τοξικές σχέσεις, αίσθημα αβεβαιότητας και αναβλητικότητα καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις. Ακολουθούν καταστάσεις που βαραίνουν συναισθηματικά ή επαγγελματικά, η έλλειψη ορίων και οι λάθος επιλογές συντρόφων. Δεν πρόκειται απλώς για «κακές συνήθειες» αλλά για μοτίβα που οι ίδιες αναγνωρίζουν ως εμπόδια στην προσωπική τους εξέλιξη. Το 2026 εμφανίζεται έτσι όχι μόνο ως χρονικός στόχος, αλλά ως συμβολικό σημείο επανεκκίνησης.

Και όμως, ακόμα και μέσα σε αυτή την ανάγκη για αλλαγή, ο μεγαλύτερος φόβος παραμένει η υγεία, η σωματική και ψυχική. Ακολουθούν η μοναξιά, το burnout και η οικονομική ανασφάλεια. Οι φόβοι αυτοί δεν είναι τυχαίοι: συνδέονται άμεσα με την καθημερινή πίεση, την εργασιακή επισφάλεια και την κοινωνική απομόνωση που χαρακτηρίζουν την εποχή μας. Το άγχος για το μέλλον δεν είναι αφηρημένο. Είναι συγκεκριμένο, βιωματικό και βαθιά προσωπικό.

Το 2026 δεν είναι μια μαγική τομή, αλλά ένας ορίζοντας προς τον οποίο πρέπει να πάμε με σταθερότητα και αισιοδοξία. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ισχυρό εύρημα: ότι, παρά την κούραση και την αβεβαιότητα, η επιθυμία για ένα πιο ισορροπημένο, υγιές και ουσιαστικό μέλλον παραμένει ζωντανή.

Βασικά ευρήματα Prorata

• Οι ερωτώμενες περιγράφουν την τρέχουσα ζωή τους κυρίως ως «αγωνίζομαι να ανταπεξέλθω» (29%) ή «είμαι σε μεταβατικό στάδιο» (28%). Μικρότερα ποσοστά δηλώνουν ότι «χτίζουν κάτι καλύτερο» (18%) ή «κρατούν ισορροπίες» (16%), ενώ 8% θεωρεί ότι «έχει κολλήσει».

• Μέχρι το 2026, σχεδόν οι μισές (45%) αισθάνονται ότι θα ελέγχουν «σε μέτριο βαθμό» την πορεία της ζωής του, 30% «σε μεγάλο βαθμό» και 8% «σε πολύ μεγάλο βαθμό». Το 16% δηλώνει «σε μικρό βαθμό».

• Οι μεγαλύτερες προσδοκίες βελτίωσης αφορούν «ψυχική υγεία» (24%), «σχέσεις» και «καριέρα/επαγγελματική ζωή» (από 21%). Η «σωματική υγεία» (12%), ο «προσωπικός χρόνος» (11%) και τα «οικονομικά» (9%) ακολουθούν.

• Το 90% πιστεύει ότι οι απαιτήσεις από τις γυναίκες αυξάνονται με το χρόνο.

• Για το 2026, θέλουν να «μείνει» κυρίως η «καλή υγεία» (48%) και οι «σταθερές φιλικές σχέσεις» (23%).

• Θέλουν να «αφήσουν πίσω» κυρίως «τοξικές σχέσεις» (22%), «αίσθημα αβεβαιότητας» (20%) και «αναβλητικότητα» (20%).

• Μεγαλύτερος φόβος για τη νέα χρονιά: «υγεία (σωματική ή ψυχική)» (29%).