Γιατί να τρως ζελέ με πιρούνι (Λιόλιου vibes) & γιατί μας χαλαρώνει να βλέπουμε το φαγητό να τρέμει

Όταν η Κατερίνα Λιόλιου ανέβασε εκείνο το viral βίντεο όπου τρώει ζελέ με πιρούνι, το ελληνικό Tik Tok κόλλησε. Όχι επειδή δεν ήξερε πώς τρώγεται το ζελέ αλλά επειδή κάτι σε αυτή την «λάθος» κίνηση έμοιαζε απροσδόκητα σωστό. Λίγο αστείο, λίγο παράλογο, πολύ ανακουφιστικό.

1,5 εκατομμύριο προβολές αργότερα και μερικές χιλιάδες likes, το θέμα πιρούνι και φαγητό που τρέμει, ήρθαν και πάλι στο προσκήνιο με ερευνητικά δεδομένα αυτή τη φορά.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το ξέρουμε, πιάσαμε το νήμα ενός ευρύτερου φαινομένου που ξεκίνησε από τη Γερμανία και εξαπλώνεται σαν συλλογικό αντιστρές τελετουργικό.

Το γερμανικό trend που έκανε τον κόσμο να τρώει πουτίγκα με πιρούνι

Στη Γερμανία, εκατοντάδες και πλέον χιλιάδες άνθρωποι μαζεύονται σε πάρκα και δημόσιους χώρους για να κάνουν κάτι εντελώς παράλογο: να τρώνε πουτίγκα ή κρέμα με πιρούνι αντί για κουτάλι. Όχι ειρωνικά. Όχι ως performance. Απλώς για να γελάσουν.

Η τάση ξεκίνησε σχεδόν σαν φάρσα: αφίσες σε πόλεις όπως η Καρλσρούη καλούσαν τον κόσμο σε «συνάντηση τρώμε πουτίγκα με πιρούνι». Κανείς δεν ήξερε ποιος το οργάνωνε αλλά εκατοντάδες εμφανίστηκαν. Ακολούθησαν Αννόβερο, Βιέννη, Βερολίνο. Στο TikTok, το hashtag #puddingmitgabel γέμισε με βίντεο ανθρώπων που κάνουν αντίστροφη μέτρηση και μετά… καρφώνουν την κρέμα τους.

Ο λόγος; Όπως δήλωσε εκπρόσωπος μιας ομάδας, είναι ένας τρόπος να «εκτονωθούμε στη σημερινή εποχή». Χωρίς στόχο. Χωρίς παραγωγικότητα. Μόνο μια κοινή, ήσυχα ανόητη στιγμή.

Γιατί μας μαγνητίζουν τα τρόφιμα που τρέμουν

Κάπου εδώ μπαίνει το ζελέ. Και όχι απλώς ως γλυκό, αλλά ως φαινόμενο.

Ζελέ που πάλλονται σε slow motion. Cheesecakes που κυματίζουν σαν θάλασσα. Πουτίγκες που αντιδρούν στο άγγιγμα ενός κουταλιού. Το ίντερνετ είναι γεμάτο από αυτά τα βίντεο και τα βλέπουμε ξανά και ξανά, χωρίς λόγο.

Ή μήπως υπάρχει λόγος;

Τα τρόφιμα που τρέμουν βρίσκονται σε μια περίεργη ενδιάμεση κατάσταση: δεν είναι ούτε στερεά ούτε υγρά, δεν υπακούν πλήρως. Κι αυτό τα κάνει παράξενα καθησυχαστικά. Σε έναν κόσμο που μοιάζει μόνιμα έτοιμος να καταρρεύσει, το ζελέ τρέμει αλλά δεν πέφτει, αντιστέκεται με τον πιο ήπιο τρόπο.

Από τις ρωμαϊκές κρέμες στα Instagram reels

Η ανθρώπινη σχέση με τα «ζελατινώδη» φαγητά δεν είναι καινούργια. Από τις ρωμαϊκές κρέμες αυγών, τα μεσαιωνικά aspic και τα ευρωπαϊκά blancmange, μέχρι το ιαπωνικό agar και το acorn jelly της Κορέας, οι κουζίνες όλου του κόσμου πειραματίστηκαν με αυτή την αμφίβολη υφή, κάτι ανάμεσα στο φαγητό και το θέαμα.

Στον 20ό αιώνα, το Jell-O έγινε σύμβολο της μαζικής κουζίνας, της τεχνολογίας και της «τέλειας» φόρμας, τόσο τέλειας που για πολλούς έμοιαζε αφύσικη. Δεν είναι τυχαίο ότι άλλους τους γοήτευσε και άλλους τους τρόμαξε.

Σήμερα, επιστρέφει όχι ως comfort food, αλλά ως οπτικό καταφύγιο.

Το ζελέ ως μικρή εξέγερση

Όταν βλέπουμε ένα ζελέ να πάλλεται, δεν περιμένουμε να μας πει μια ιστορία, δεν ζητά νόημα, απλώς υπάρχει, επαναλαμβάνει την κίνησή του, ξανά και ξανά, σαν ένα GIF που αρνείται να εξελιχθεί.

Και ίσως αυτό είναι το μυστικό της γοητείας του: μας επιτρέπει να σταματήσουμε να εξηγούμε τα πάντα, να γελάσουμε με το παράλογο, να φάμε με πιρούνι, να παραδεχτούμε ότι δεν είμαστε πάντα «σταθεροί».

Γιατί, τελικά, όπως και το ζελέ: τρέμουμε αλλά δεν πέφτουμε.