Hamnet: Το είδαμε, άξιζε κάθε λέξη (κάθε σιωπή και κάθε δάκρυ μας) και έρχεται για τα Όσκαρ

Το Hamnet το είδαμε και ναι, αξίζει όλο αυτό το hype. Όχι γιατί είναι «βαριά» ή «σημαντική» ταινία με τρόπο που συχνά κουράζε, αλλά γιατί καταφέρνει κάτι σπάνιο: μιλά για την απώλεια χωρίς να σε συντρίβει, για το πένθος χωρίς να σε εγκλωβίζει, για τη θλίψη χωρίς να σε αφήνει άδειο. Το αντίθετο φεύγεις πιο γεμάτη από ποτέ από το σινεμά.

AMNET (Hamnet): Η ταινία που μιλά για την αγάπη -και μπορείς να βρεθείς στην πρεμιέρα της

Hamnet: Πώς η Chloé Zhao δημιούργησε την πιο συγκλονιστική ταινία της χρονιάς

Θρίαμβος για «One Battle After Another», «Hamnet» & «Adolescence» στις Χρυσές Σφαίρες 2026

Η Chloé Zhao παραδίδει την πιο ώριμη και τρυφερή της δουλειά μέχρι σήμερα, η Jessie Buckley δίνει μια ερμηνεία ζωής και ο Paul Mescal επιβεβαιώνει πως ανήκει πλέον στους πιο ευαίσθητους και ουσιαστικούς ηθοποιούς της γενιάς του (με πολλές πιθανότητες να κλέψει το Όσκαρ από τον συνομήλικό του Timithee Chalamet). Μένει φυσικά, να επιβεβαιωθούμε στις υποψηφιότητες για τα βραβεία της Ακαδημιάς σε δύο ημέρες, την 22α Ιανουαρίου.

Τι πραγματεύεται το Hamnet

Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστεί κανείς τη ζωή στην Αγγλία του 16ου αιώνα. Ο θάνατος δεν ήταν μια αφηρημένη έννοια, αλλά μια καθημερινή παρουσία.

Πόνος, ασθένειες, λίγα τρόφιαμ και η πανούκλα να καραδοκεί παντού. Πολύ πιο κοντά απ’ ό,τι είναι σε εμάς σήμερα, τους κατοίκους του 21ου αιώνα, με τα streaming apps και τον καφέ στο χέρι.

Αναρωτιέται κανείς αν αυτή η διαρκής εξοικείωση με τη θνητότητα έκανε το πένθος πιο υποφερτό ή απλώς πιο συχνό. Μήπως η θλίψη βελτιώνεται με την εξάσκηση;

01

05

Αν όμως κάτι μας διδάσκει το έργο του Shakespeare, είναι πως το ανθρώπινο συναίσθημα δεν αμβλύνεται από τις συνθήκες. Αυτή ακριβώς τη θέση υιοθετεί και η Chloé Zhao στο Hamnet, τη συγκινητική κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Maggie O’Farrell.

Με τη Jessie Buckley στον ρόλο της Agnes Hathaway και τον Paul Mescal ως William Shakespeare, η ταινία εστιάζει στον θάνατο του εντεκάχρονου γιου τους, Hamnet. Κι όμως, δεν χαρίζεται στο πένθος των γονιών.Είναι σκοτεινή; Αναπόφευκτα. Είναι καταθλιπτική; Παραδόξως, όχι. Θα σε γεμίσει με δάκρυα στα μάτια; Φυσικά, παράλληλα όμως θα σε γεμίσει συνολικά ως άνθρωπο κι ας πραγματεύεται την ίδια την απώλεια.

Η πορεία της ιστορίας από τον έρωτα στην αγάπη, από τον γάμο στην ασθένεια και τελικά στην απώλεια ενός παιδιού είναι βαθιά τονωτική, σχεδόν παρηγορητική. Και κάπου εκεί, στο ξεκίνημα του Hamnet και στην εξιστόρηση του μύθου για τον Ορφέα και την Ευρυδίκη, σε προετοιμάζει για όσα θα ακολουθήσουν.

Λίγες ταινίες διαθέτουν τέτοια ηθική και συναισθηματική αυτοπεποίθηση και το Hamnet καταφέρνει να λειτουργήσει καθαρτικά ειδικά στο φινάλε του.

Ο Shakespeare υπήρξε πάντα ο μεγάλος αλχημιστής, υπήρξε εκείνος που μπορούσε να μετατρέψει τη λύπη σε φως.

«Γλυκές είναι οι χρήσεις της δυστυχίας», γράφει στο As You Like It. Η Zhao φαίνεται να συμφωνεί απόλυτα. Η ταινία της είναι ένα γράμμα αγάπης στην ποίησή του και στη δύναμη της τέχνης που έχει ως ίδιον της να γεννά ελπίδα μέσα από την απελπισία. Μαζί με την O’Farrell, μοιάζουν να πιστεύουν πως ο θάνατος του Hamnet μας χάρισε το Hamlet.

Αναμφίβολα, αυτή είναι η ταινία ανήκει στη Jessie Buckley από το πρώτο της λεπτό και, σε μεγάλο βαθμό, είναι μια ταινία αφιερωμένη στις γυναίκες και στο μεγαλείο τους. Οι γέννες των τριών παιδιών της Agnes Hathaway, η απελπισμένη, τρυφερή κίνηση της να ρίξει αλάτι κάτω από την πλάτη του ετοιμοθάνατου παιδιού της, το πένθος που το σωματοποιεί και το κάνει κραυγή.

Η γυναικεία διαίσθηση τιμάται και αναδεικνύεται μέσα από την Agnes στην οποία οι γύρω της αναφέρονται ως μάφισσα, με προφητικές ικανότητες κι όμως η ίδια είναι απλά μια μητέρα που μεγάλωσε με ένστικτο κι ας έχασε τη δική της μητέρα νωρίς.

Ο Paul Mescal είναι εξίσου συγκινητικός, αποδίδοντας την πατρική θλίψη με βάθος, εγκράτεια και με σπάνια τρυφερότητα, παρότι ο ρόλος του δεν τον πριμοδοτεί με τις έντονες σκηνές της απώλειας της Buckley.

Το Hamnet δεν είναι απλώς μια θλιμμένη ταινία εποχής, είναι μια υπενθύμιση ότι ο πόνος μπορεί να γίνει νόημα και ότι η τέχνη, ακόμα και στις πιο σκοτεινές της στιγμές, μπορεί να μας κάνει πιο ανοιχτούς, πιο ανθρώπινους και τελικά πιο δυνατούς.

Η ίδια η Chloé Zhao τη στιγμή που παρέλαβε τη Χρυσή της Σφαίρα, μίλησε για τη δημιουργία του Hamnet και στηρίχθηκε στα λόγια του πρωταγωνιστή Paul Mescal και τόνισε:

«Απλώς θέλω να πω ότι το χωριό του Hamnet που δημιούργησε αυτή την ταινία, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα ενώ γυρίζαμε αυτή την ταινία και κάποιοι εξακολουθούν να παλεύουν. Θέλουμε λοιπόν να πούμε ότι σας σκεφτόμαστε. Είμαστε εδώ χάρη σε εσάς και σας αγαπάμε και μας λείπετε και απλώς ο Paul μου είπε κάτι σήμερα το πρωί, είπε ότι το συμμετέχει στη δημιουργία του Hamnet τον έκανε να συνειδητοποιήσει πως το πιο σημαντικό πράγμα στο να είσαι καλλιτέχνης είναι να μαθαίνεις να είσαι αρκετά ευάλωτος, ώστε να επιτρέπεις στον εαυτό σου να φαίνεται για αυτό που πραγματικά είναι και όχι για αυτό που θα έπρεπε να είναι και να δίνεις τον εαυτό σου ολοκληρωτικά στον κόσμο, ακόμα και τα κομμάτια του εαυτού μας για τα οποία ντρεπόμαστε, που φοβόμαστε, που είναι ατελή.

Έτσι, οι άνθρωποι στους οποίους απευθυνόμαστε μπορούν επίσης να μάθουν να βλέπουν τον εαυτό τους και να τον αποδέχονται πλήρως... Ας κρατήσουμε τις καρδιές μας ανοιχτές, ας συνεχίσουμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον και ας συνεχίσουμε να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να φαίνεται.

Η ίδια η Buckley εξήρε την Zhao τονίζοντας:

«Η Chloé Zhao μου υπενθύμισε τι σημαίνει να είσαι καλλιτέχνης, ως ηθοποιός», είπε η Jessie Buckley στην αίθουσα Τύπου κατά τη διάρκεια της τελετής στη Santa Monica της Καλιφόρνιας και πρόσθεσε:

«Όταν ξεκινάς, είσαι απλώς τόσο χαρούμενη που βρίσκεις δουλειά. Δεν μπορείς καν να το πιστέψεις. Και αυτό είναι η αρχή της εκπαίδευσής σου: παρατηρείς, παρακολουθείς τους άλλους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες και τους κινηματογραφιστές, το πώς το κάνουν και αρχίζεις να δημιουργείς τη δική σου τέχνη, τη δική σου καλλιτεχνική ταυτότητα. Η Chloé Zhao μού ζήτησε να μπω στον δικό της κόσμο ως καλλιτέχνης και να δουλέψω με αυτόν τον τρόπο. Ήταν μία από τις πιο βαθιές και ξεχωριστές εμπειρίες της ζωής μου. Είναι τόσο μοναδική και είναι μια πραγματικά θηλυκή, λαμπρή ηγέτιδα και την αγαπώ».

Τα δύο αδέρφια που ενσαρκώνουν τον Hamnet στη ζωή και στη σκηνή

Σε μια έξυπνη και βαθιά συμβολική επιλογή, η σκηνοθέτρια Chloé Zhao ανέθεσε τους ρόλους του παιδιού και του θεατρικού του «ειδώλου» σε δύο αδέλφια.

Οι Jacobi και Noah Jupe μεγάλωσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο, σε μια οικογένεια βαθιά δεμένη με τον χώρο του κινηματογράφου, με πατέρα παραγωγό και μητέρα ηθοποιό.

Ο δωδεκάχρονος Jacobi ενσαρκώνει τον Hamnet, ένα ευαίσθητο παιδί που ονειρεύεται να δουλέψει στο θέατρο δίπλα στον πατέρα του. Ο Noah, 20 ετών, γνωστός στο κοινό από την ταινία «A Quiet Place», υποδύεται τον ηθοποιό που καλείται να απαγγείλει τον πιο διάσημο μονόλογο στην ιστορία του θεάτρου. Η ομοιότητα ανάμεσα στο παιδί και τον Hamlet επί σκηνής δεν είναι τυχαία, αλλά απόλυτα συνειδητή.

Όταν η Agnes παρακολουθεί την παράσταση στο Globe Theatre, αρχικά εξοργίζεται με το γεγονός ότι ο σύζυγός της χρησιμοποιεί την προσωπική τους τραγωδία ως πρώτη ύλη για την τέχνη του. Σύντομα όμως αντιλαμβάνεται πως αυτός ήταν ο τρόπος του να μετατρέψει τον πόνο σε δημιουργία και στο πρόσωπο του Hamlet αναγνωρίζει τον χαμένο της γιο.

Όταν τα αδέλφια Jupe μιλούν για την εμπειρία τους, ισορροπούν ανάμεσα στη σοβαρότητα και τη ζεστασιά και στη συνέντευξή τους στο περιοδικό TIME, πειράζουν ο ένας τον άλλον όπως όλα τα αδέλφια, αλλά είναι εμφανώς περήφανοι για τη δουλειά τους.

Ο Jacobi αναφέρει χαρακτηριστικά:

Μέσα από αυτά τα νεανικά πρόσωπα, το Hamnet αποκτά μια σπάνια αθωότητα και έναν πόνο που μοιάζει σχεδόν αβάσταχτος και ίσως γι’ αυτό η ταινία δεν μιλά μόνο για τον Shakespeare και το έργο του, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο η απώλεια χαράσσεται στο σώμα, στη μνήμη και τελικά στην ίδια την τέχνη.