Η πριγκίπισσα Diana εξακολουθεί να στοιχειώνει την Kristen Stewart, 4 χρόνια μετά το Spencer

Η Kristen Stewart συνεχίζει να σκέφτεται την πριγκίπισσα Diana, ακόμα και χρόνια μετά την εμβληματική της ερμηνεία στην ταινία Spencer (2021). Η 35χρονη ηθοποιός μίλησε στο «The Telegraph» για τον βαθύ αντίκτυπο που είχε πάνω της ο ρόλος, περιγράφοντας ότι ένιωσε… «στοιχειωμένη» από τη Diana, πριγκίπισσα της Ουαλίας, ειδικά όταν βρίσκεται στην Ευρώπη.

«Ακόμα το νιώθω. Δεν μπορώ να οδηγήσω σε αυτή την πόλη ή στο Παρίσι χωρίς να τη σκέφτομαι», είπε η Stewart. «Όλη η αγάπη που ξεχύθηκε από αυτή τη γυναίκα… Μπορώ να κλάψω γι' αυτήν ανά πάσα στιγμή». Η Diana είχε φύγει από τη ζωή το 1997 σε ηλικία 36 ετών, μετά από τροχαίο ατύχημα στη Γαλλία. Η Stewart υποδύθηκε την πριγκίπισσα στην ταινία Spencer, που σκηνοθέτησε ο Pablo Larraín και έγραψε ο Steven Knight. Το φιλμ επικεντρώνεται στα Χριστούγεννα του 1991, όταν ο γάμος της Diana με τον Κάρολο περνούσε κρίση. Η ίδια θυμάται ότι αρχικά πίστευε πως ο Larraín ήταν… «τρελός» που την επέλεξε για τον ρόλο: «Είπα στον Pablo ότι μάλλον θα έπρεπε να προσλάβει κάποιον άλλο, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Υπήρχαν τεράστιες διαφορές μεταξύ μας, από το ύψος και τη στάση, μέχρι το χρώμα των ματιών».

Spencer: Η ταινία που δεν περιμένεις να δεις για την πριγκίπισσα Diana

Ωστόσο, η ερμηνεία της απέσπασε εξαιρετικά σχόλια και της χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου το 2022, επιβεβαιώνοντας την επιλογή του Pablo Larrain. Η Stewart πρόσθεσε ότι η εμπειρία την έκανε να νιώσει μια βαθιά σύνδεση με τη Diana και τη βασιλική οικογένεια: «Την μάγεψαν, την κυνήγησαν μέχρι θανάτου οι παπαράτσι. Και οι επαναστατικές της σκέψεις έμοιαζαν τόσο απελπισμένες, τόσο νέες και τόσο ευάλωτες».

Μιλώντας στο People το 2022, η Stewart είπε σχετικά: «Η Diana Spencer έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν καλά. Υποδύθηκα την πριγκίπισσα σε μια δύσκολη, ταραχώδη και θλιβερή εποχή, αλλά η ίδια είχε ένα άπλετο φως, που προσπαθώντας να το αγγίξω, έμαθα πολλά και ένιωσα ότι μου επιτράπηκε να εξελιχθώ ως άτομο».

Eπίσης, ενδιαφέρουσα είναι και η περίπτωση της Oliver Hirschbiegel για την Diana, όπου η Naomi Watts παραδέχτηκε ότι ήταν ένα «sinking ship», η ίδια, όπως και η Kristen Stewart στην Spencer, ένιωσε έντονη προσωπική σύνδεση με την Πριγκίπισσα. Παρόλο που η Watts έδωσε τα πάντα για να ενσαρκώσει τη Diana, φορώντας τα ρούχα της, χρησιμοποιώντας προσθετική μύτη και μελετώντας ώρες αρχειακού υλικού, η ταινία κατακρίθηκε αμείλικτα από τους κριτικούς. Αν και δεν μίλησε ανοιχτά για «στοιχειώματα», η ένταση και η πίεση που ένιωσε κατά τη διαδικασία δείχνουν ότι, όπως η Stewart, η Diana άφησε έντονο αποτύπωμα πάνω της, αναδεικνύοντας πώς η ενσάρκωση εμβληματικών προσωπικοτήτων μπορεί να στοιχειώνει ακόμη και τους πιο έμπειρους ηθοποιούς.

Spencer, Jackie, Maria: Τρεις ταινίες, ένας κοινός παρανομαστής

Τρεις γυναίκες-σύμβολα, τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, αλλά ένας κοινός άξονας: Οι βιογραφικές ταινίες του Pablo Larraín -Maria, Spencer και Jackie - σχηματίζουν μια ανεπίσημη τριλογία που εξετάζει τις ζωές μερικών από τις πιο διάσημες και επιδραστικές γυναίκες του 20ού αιώνα.

O Charles Spencer αποκάλυψε πως είχε γράψει άλλον επικήδειο απ' αυτόν που είπε στην κηδεία της Diana

Κάθε ταινία εστιάζει σε μια περίοδο προσωπικής κρίσης για την πρωταγωνίστριά της, αναδεικνύοντας την απομόνωση, τον περιορισμό και τον συναισθηματικό αγώνα μπροστά στη συνεχή δημόσια παρατήρηση.

Στο Maria, ο Larraín αποτυπώνει την τελευταία εβδομάδα της ζωής της soprano Maria Callas, όπου η μεγάλη τραγουδίστρια αναλογίζεται την καριέρα της, τη χαμένη φωνή της και τον θάνατο του συζύγου της, Αριστοτέλη Ωνάση. Σε αντίθεση με τη Jackie Kennedy ή τη Diana Spencer, η Maria είχε αποκτήσει τη φήμη της χάρη στο δικό της ταλέντο, ωστόσο και αυτή στοιχειώνεται από το παρελθόν της και αγωνίζεται να ανακτήσει μια αίσθηση σκοπού, ενώ παράλληλα παλεύει με κατάθλιψη και θλίψη. Η Angelina Jolie δίνει βάθος σε αυτή την εξερεύνηση, εστιάζοντας στην ενδοσκόπηση της Callas και στην ένταση μεταξύ δημόσιας εικόνας και ιδιωτικής ζωής.
Τρεις ταινίες, που προβληματίζουν και εμπνέουν

Η Λυδία Κονιόρδου είναι η «μαμά» της Angelina Jolie στην ταινία Maria και μίλησε για την εμπειρία

Στο Jackie, η Natalie Portman αποτυπώνει τη θλίψη και την ψυχραιμία της Jackie Kennedy μετά τη δολοφονία του συζύγου της, ενώ το Spencer παρουσιάζει μια πιο μυθοπλαστική, παραμυθένια εκδοχή της Diana, εστιάζοντας στον αγώνα της για ελευθερία κατά τη διάρκεια των ασφυκτικών Χριστουγέννων στο Sandringham. Σε όλες τις ταινίες, ο Larraín αναδεικνύει τον ψυχολογικό αντίκτυπο της φήμης και των προσωπικών σχέσεων, καθώς και τη διαχείριση της δημόσιας προσοχής υπό συναισθηματική πίεση.

Η Natalie Portman υποδύεται τη θρυλική Jackie Kennedy και μιλά για το υπέροχο στυλ της

Στο Maria, η Callas εμφανίζεται πιο χειραφετημένη από την Jackie ή τη Diana, έχοντας ήδη αποσυρθεί από τη δημόσια σκηνή, αλλά παραμένει παγιδευμένη στις αναμνήσεις και τις τύψεις της. Η φανταστική συνομιλία με έναν συνεντευξιαστή δίνει τη δυνατότητα για ενδοσκόπηση, αναδεικνύοντας την αλληλεπίδραση μεταξύ φήμης, καλλιτεχνίας και προσωπικής αυτονομίας.

Οι πρωταγωνίστριες αντιμετωπίζουν περιορισμούς που δεν επέλεξαν

Παρά τη δημόσια εικόνα και τις προσδοκίες, η κάθε γυναίκα μάχεται να βρει τη δική της φωνή, να αναγνωρίσει τα όρια της και να αντισταθεί στον έλεγχο των άλλων. Η τριλογία ενθαρρύνει κάθε γυναίκα να αναρωτηθεί: «Ποια είναι η δική μου φωνή; Πώς μπορώ να την υπερασπιστώ;»
Η πάλη για ανεξαρτησία -έστω και με μικρές νίκες, όπως η επιλογή να φύγει ή να ορίσει τους δικούς της όρους-δείχνει ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη, αλλά κερδίζεται. Αυτό εμπνέει κάθε γυναίκα να διεκδικήσει τον έλεγχο της ζωής της, ακόμα κι όταν τα εμπόδια μοιάζουν αξεπέραστα.

Παρά τις δυσκολίες, οι τρεις γυναίκες βρίσκουν τρόπους να επιβιώσουν ψυχικά και να επιμείνουν στις επιλογές τους. Οι ηρωίδες έχουν επιθυμίες, όνειρα και πόνους που συχνά έρχονται σε αντίθεση με τις κοινωνικές προσδοκίες. Η τριλογία δείχνει ότι μια γυναίκα δεν χρειάζεται να περιοριστεί στο πώς την βλέπουν οι άλλοι: Μπορεί να αγκαλιάσει όλες τις πλευρές της και να τις μετατρέψει σε δύναμη.

Οι ταινίες του Larraín εμπνέουν γιατί δείχνουν τη δύναμη της αυτογνωσίας, της αντίστασης και της αυτονομίας σε έναν κόσμο που συχνά περιορίζει ή αντικειμενοποιεί τη γυναικεία ύπαρξη. Μας υπενθυμίζουν ότι η αληθινή δύναμη προέρχεται από μέσα μας, από την επιμονή, την ανακάλυψη του εαυτού και την υπεράσπιση της φωνής μας, όποιοι κι αν είναι οι περιορισμοί γύρω μας.

Πηγή φωτογραφίας: Υoutube