«Ματωμένες Παρτιτούρες»: Το τρέιλερ της ταινίας με Δαδακαρίδη - Πασχαλίδη για την τραγωδία στα Τέμπη

Καθώς ο χρόνος μετρά αντίστροφα για τις 28 Φεβρουαρίου και τη συμπλήρωση τριών χρόνων από εκείνη τη νύχτα που ο χρόνος σταμάτησε στα Τέμπη με τη σύγκρουση των δύο αμαξοστοιχιών, η ανάγκη για δικαιοσύνη και μνήμη παραμένει πιο επιτακτική από ποτέ. Η νέα ταινία μικρού μήκους με τίτλο «Ματωμένες Παρτιτούρες», της οποίας το τρέιλερ μόλις κυκλοφόρησε, έρχεται να δώσει φωνή σε μια σιωπή που πονάει, υπενθυμίζοντάς μας πως το «γιατί» παραμένει ζωντανό.

Η πιο νορμάλ ανάρτηση για την Καρυστιανού ήρθε από μια μάνα που έχασε επίσης την κόρη της στα Τέμπη

Το τρέιλερ και οι πρωταγωνιστές

Δημιουργός αυτής της ταινίας μικρού μήκους είναι ο Ραφαήλ Νικόλαος Λουκατάρης, με καταγωγή από τη Ρόδο, ο οποίος δεν έχει κλείσει καν τα 18 του χρόνια. Στα 15 λεπτά της ταινίας που πρόκειται να κάνει πρεμιέρα στις 23 Μαρτίου στην Αθήνα σε μια κλειστή προβολή με προσκλήσεις θα δούμε να πρωταγωνιστούν οι Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Απόλλων Σαρρής, Μίλτος Πασχαλίδης, Κωνσταντίνα Αναγνώστη και Αθηναγόρας Χατζηγεωργίου.

Η ταινία αναμένεται να προβληθεί έπειτα στην Ρόδο αλλά και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ήδη όσοι έχουν δει το τρέιλερ - στο οποίο φαίνεται πως η ιστορία αφορά έναν νέο που έρχεται σε κόντρα με την οικογένειά του για να κυνηγήσει το όνειρό του στη μουσική και βρίσκεται έπειτα στο μοιραίο τρένο - μιλούν στα social media για «ανατριχίλα» και «γροθιά στο στομάχι».

Η συμμετοχή καταξιωμένων καλλιτεχνών δε, όπως ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και ο Μίλτος Πασχαλίδης, προσδίδει στο εγχείρημα ένα επιπλέον ηθικό βάρος, μετατρέποντας την ταινία από μια ατομική πρωτοβουλία σε μια συλλογική κατάθεση ψυχής. Η παρουσία τους στην οθόνη δεν είναι απλώς μια εγγύηση καλλιτεχνικής αρτιότητας, αλλά μια πράξη αλληλεγγύης και σεβασμού απέναντι στο τραύμα. Όταν άνθρωποι που έχουν ταυτιστεί με την ποιότητα και το ήθος στην ελληνική τέχνη στηρίζουν το όραμα ενός 17χρονου δημιουργού, το μήνυμα γίνεται πιο ηχηρό: ο πόνος των Τεμπών είναι ένας πόνος που μας αφορά όλους και η τέχνη οφείλει να είναι το όχημα για να μην αλλοιωθεί η αλήθεια από το πέρασμα του χρόνου.

Για τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, το να είναι παρών είναι το μόνο που θα έλεγε στον 15χρονο εαυτό του

Η ταινία του Ραφαήλ Λουκατάρη δεν έρχεται να συμπληρώσει κάποιο κενό. Έρχεται να προστεθεί σε μια πρωτοφανή λαοθάλασσα που, πέρυσι ανήμερα τις 2ης «μαύρης» επετείου από την τραγωδία στα Τέμπη, πλημμύρισε το Σύνταγμα και τους δρόμους των μεγάλων πόλεων, αποδεικνύοντας ότι το τραύμα των Τεμπών δεν είναι «ιδιωτικό», αλλά μια ανοιχτή πληγή στο σώμα ολόκληρης της χώρας. Εκείνη η βουβή, αλλά τόσο ηχηρή συγκέντρωση της 2ης επετείου, ήταν η υπόσχεση μιας κοινωνίας που αρνείται να ξεχάσει και απαιτεί το αυτονόητο: δικαιοσύνη.

Το γεγονός ότι ένας δημιουργός που δεν έχει κλείσει καν τα 18 του χρόνια επιλέγει να καταπιαστεί με αυτό το θέμα, δείχνει πως η νέα γενιά - η γενιά που θα μπορούσε να βρίσκεται σε εκείνα τα βαγόνια - αναλαμβάνει τα ηνία της μνήμης. Οι «Ματωμένες Παρτιτούρες» γίνονται το δικό τους μέσο για να κρατήσουν τη φλόγα αναμμένη, την ώρα που το αίτημα για απόδοση ευθυνών παραμένει το μοναδικό ζητούμενο για τις οικογένειες των 57 θυμάτων, αλλά και για τους χιλιάδες πολίτες που υπέγραψαν το ψήφισμα - κραυγή που συγκλόνισε την Ευρώπη.

Τρία χρόνια μετά, η ταινία αυτή έρχεται απλώς για να μας υπενθυμίσει ότι ο χρόνος δεν σβήνει τα πάντα. Μέσα από την οθόνη, οι ιστορίες των ανθρώπων που χάθηκαν και ο αγώνας εκείνων που έμειναν πίσω, βρίσκουν έναν τρόπο να παραμείνουν ζωντανοί στην σκέψη μας.

Γιατί η μνήμη είναι ίσως ο ελάχιστος φόρος τιμής που οφείλουμε να αποδίδουμε, κάθε φορά που το «γιατί» παραμένει χωρίς απάντηση.