Είδαμε τις «Ματωμένες Παρτιτούρες» με τον Δαδακαρίδη και τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτά τα 15 λεπτά
Στην επίσημη πρεμιέρα της ταινίας μικρού μήκους που εμπνεύστηκε ο 17χρονος Ραφαήλ Νικόλαος Λουκατάρης από την τραγωδία στα Τέμπη ήρθαμε αντιμέτωποι με πολλά συναισθήματα.
Υπάρχουν στιγμές που η τέχνη δεν περιγράφει απλώς την πραγματικότητα, αλλά γίνεται ο καθρέφτης της. Στις «Ματωμένες Παρτιτούρες», η κάμερα του 17χρονου Ραφαήλ Νικόλαου Λουκατάρη έγινε το μέσο για να ειπωθούν αλήθειες που πονάνε. Το Queen.gr βρέθηκε στην επίσημη πρεμιέρα αυτής της ταινίας μικρού μήκους - που τυχαία έγινε στις 23 Μαρτίου, ανήμερα της έναρξης της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών - και παρακολούθησε μια ιστορία που ξεκινά από τους τοίχους ενός ελληνικού σπιτιού και καταλήγει στις ράγες των Τεμπών.
Μέσα σε 15 λεπτά ο νεαρός δημιουργός της μάς έκανε να προβληματιστούμε βαθιά για το αν οι ζωές μας καθορίζονται τελικά από τη μοίρα, από τις διαχρονικές αποτυχίες μιας κοινωνίας που «τρώει» τα παιδιά της ή από τα «τραύματα» που κουβαλούν οι προηγούμενες γενιές.
«Ματωμένες Παρτιτούρες»: Το τρέιλερ της ταινίας με Δαδακαρίδη - Πασχαλίδη για την τραγωδία στα Τέμπη
Η σύγκρουση των γενεών και τα ανεκπλήρωτα όνειρα
Μπορεί ο Ραφαήλ να εμπνεύστηκε την ταινία αυτή από την τραγωδία στα Τέμπη, ωστόσο αυτό που ήθελε να δείξει, όπως ανέφερε ήταν το πόσο γρήγορα αλλάζουν οι καταστάσεις και το πώς ο καθένας θα πρέπει να είναι ελεύθερος να ακολουθήσει τα όνειρά του.
Γι' αυτό και στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται η τραγική φιγούρα του πατέρα, τον οποίο υποδύεται με καθηλωτική εσωτερικότητα ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης. Η άρνησή του να στηρίξει την υποτροφία του γιου του στο εξωτερικό δεν πηγάζει από κακία, αλλά από ένα βαθύ, ανεπούλωτο τραύμα που συντηρεί έναν φαύλο κύκλο απογοήτευσης. Καθώς ο ίδιος κάποτε ονειρευόταν να γίνει σκηνοθέτης, αλλά είδε τους δικούς του γονείς να του «κόβουν τα φτερά», καταλήγει τώρα να μεταβιβάζει τον ίδιο πόνο στην επόμενη γενιά. Αντί να σπάσει την αλυσίδα της καταπίεσης, αναπαράγει άθελά του το ίδιο αδιέξοδο, εγκλωβίζοντας τον μεγαλύτερο γιο του σε μια πραγματικότητα που δεν του ανήκει και στερώντας του το δικαίωμα να ορίσει τη δική του τύχη.
«Εμένα αυτό που μου άρεσε είναι ότι μιλάει για κάτι που συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία, σε πάρα πολλά σπίτια. Έχει αναφορά σε αυτό το ακραίο δυστύχημα, αλλά δεν παίρνει πολιτική θέση. Είναι (σ.σ δοσμένο) μέσα από τα μάτια ενός παιδιού», είπε ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο σε αυτό.
Ο νεαρός πρωταγωνιστής (Απόλλων Σαρρής), κυνηγώντας το δικαίωμά του να κάνει αυτό που αγαπάει - να ασχοληθεί με την μουσική, ακολουθώντας την υποτροφία στο εξωτερικό που έλαβε - παίρνει τη μεγάλη απόφαση να φύγει και να πάει να βρει το κορίτσι του που μένει στην Θεσσαλονίκη. Αφήνει πίσω του τη σιωπή του σπιτιού του και τον μικρό του αδερφό, για να επιβιβαστεί στο τρένο. Το ίδιο τρένο που επιβιβάστηκαν τα 57 θύματα της τραγωδίας των Τεμπών.
Αυτό που ακολουθεί είναι η απόλυτη ειρωνεία και τραγωδία: η προσπάθεια ενός νέου ανθρώπου να ξεφύγει από την πνευματική ασφυξία της οικογένειάς του, τον οδηγεί στην κυριολεκτική ασφυξία και τον θάνατο, λόγω της κρατικής ανικανότητας.
Τα σημεία που μας άγγιξαν και το μήνυμα του 17χρονου δημιουργού
Μπορεί οι «Ματωμένες Παρτιτούρες» να μην είχαν μεγάλους διαλόγους ή ατάκες, είχαν όμως πολλούς συμβολισμούς.
Από το γράμμα που άφησε ο νεαρός πρωταγωνιστής πριν φύγει που έγραφε «Πάω να ζήσω», μέχρι το κάδρο με τη φωτογραφία του στο σπίτι των γονιών του που έπεσε την ώρα που έγινε η σύγκρουση των τρένων, αλλά και το τελευταίο πλάνο που έδειχνε το κινητό του στο οποίο καλούσε ανελλιπώς η μαμά του. Συγκλονιστική ήταν δε, η στιγμή που καθώς επιβιβάστηκε στο τρένο ο πρωταγωνιστής, ένα μικρό κοριτσάκι ταλαιπωρημένο, σαν να ήταν από άλλο κόσμο, τον προσπέρασε, προμηνύοντας την απόκοσμη κατάσταση που θα συνέβαινε. Αυτό άλλωστε, ήθελε να δείξει και ο Ραφαήλ, όπως μας είπε, πως δηλαδή εκείνο το τρένο «μύριζε παντού θάνατο».
Το πιο σπουδαίο ωστόσο, σε αυτήν την ταινία είναι το μήνυμα που ήθελε να κρατήσουμε ο 17χρονος δημιουργός της. Όπως μας είπε μετά την προβολή της, «αυτήν την ταινία θα μπορούσαν να την είχαν κάνει ίδια και καλύτερη πολλά παιδιά στην ηλικία του αν τους δινόταν η ευκαιρία. Αντ' αυτού πολλά παιδιά χάνονται από τους πολέμους, παιδιά χάνονται από την πείνα και στην χώρα μας παιδιά χάνονται επειδή συγκρούονται τα τρένα».
Όσα είπε ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης για τη συμμετοχή του στις «Ματωμένες Παρτιτούρες»
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, όπως και ο Μίλτος Πασχαλίδης που εμφανίζεται στην ταινία, συνέβαλαν στο να γίνει το όνειρο του Ραφαήλ πραγματικότητα - κάτι που δεν είναι δεδομένο πάντα από καταξιωμένους καλλιτέχνες.
Αυτό που είδα εγώ στον Ραφαήλ είναι τον εαυτό μου, ο οποίος παλεύει να τολμήσει να ονειρευτεί κάτι που αγαπάει.
Bloggers
