Claes Bang και Felix Randau μιλούν στο Queen.gr με αφορμή το I is Another και το PR της υστεροφημίας

«Je est un autre», έγραψε ο Arthur Rimbaud, και ο Felix Kersten θα μπορούσε άνετα να το είχε τυπώσει στις επαγγελματικές του κάρτες. Προσωπικός μασέρ του Heinrich Himmler, ενός από τους βασικούς υπεύθυνους για τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας, ο Kersten βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής από την εξουσία που αποφάσιζε ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει. Παρενέβη για τη διάσωση ανθρώπων και μετά τον πόλεμο επιδόθηκε σε μια δεύτερη, εξαιρετικά φιλόδοξη επιχείρηση: να εξασφαλίσει τη δική του θέση στο πάνθεον των ηρώων, με τον εαυτό του σε ρόλο πρωταγωνιστή και την Ιστορία σε ρόλο χειροκροτητή. Στο I Is Another, ο σκηνοθέτης Felix Randau ανοίγει τον φάκελο ενός ανθρώπου που διεκδίκησε μέχρι και το Νόμπελ Ειρήνης, αφήνοντας ένα ενοχλητικό ερώτημα να αιωρείται πάνω από κάθε εκδοχή της ζωής του: πού σταματά το «έσωσα ανθρώπινες ζωές» και πού αρχίζει το «έσωσα το όνομά μου»; Γιατί μπορείς να κάνεις κάτι καλό και να παραμένεις βαθιά ερωτευμένος με τον εαυτό σου. Η Ιστορία έχει γνωρίσει αρκετούς τέτοιους τύπους.

Με αφορμή την προβολή της ταινίας I Is Another στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο Δανός ηθοποιός Claes Bang και ο Γερμανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος Felix Randau μάς μίλησαν για τη ματαιοδοξία, την ιστορική αλήθεια, την ηθική συνενοχή και την εξαιρετικά επικερδή τέχνη του να διαχειρίζεσαι την εικόνα σου. Ο Bang, μεταξύ άλλων, θέτει ένα ερώτημα που δεν προσφέρεται για εύκολες απαντήσεις: πόσες ανθρώπινες ζωές χρειάζεται να σώσεις για να δικαιολογήσεις τη συμμετοχή σου σε ένα εγκληματικό καθεστώς; Ο Randau αναζητά τα όρια ανάμεσα στη συνειδητή εξαπάτηση και στην αυταπάτη, ενώ η συζήτηση φτάνει αναπόφευκτα στην πολιτική, στα social media και στην τεχνητή νοημοσύνη, εκεί όπου η πραγματικότητα μπορεί να περάσει από τόσα φίλτρα ώστε να μη θυμάται ούτε η ίδια πώς έμοιαζε. Ο Kersten χρειάστηκε δεκαετίες για να χτίσει τον προσωπικό του μύθο. Σήμερα θα χρειαζόταν καλό Wi-Fi, μερικά πρόθυμα bots και έναν άνθρωπο να του πει ότι είναι απλά γαμάτος.

Κύριε Randau, ο Arthur Rimbaud έγραψε «Je est un autre» ή αλλιώς «Εγώ είναι ένας άλλος». Πόσους εαυτούς χρειάζεται να επινοήσει ένας άνθρωπος για να ζει δίπλα στον Himmler και να εξακολουθεί να πιστεύει ότι βρίσκεται με το μέρος του καλού;

Νομίζω πως ο Felix Kersten πρέπει να είχε πολλές διαφορετικές πλευρές του εαυτού του, όπως όλοι μας, άλλωστε. Αυτή τη στιγμή είμαι ο άνθρωπος που βλέπετε μπροστά σας. Πέντε λεπτά αργότερα μπορεί να είμαι εντελώς διαφορετικός. Νομίζω πως όλοι μας περιέχουμε πολλούς διαφορετικούς εαυτούς. Ο Kersten ενδεχομένως να είχε ακόμη περισσότερες διαφορετικές πλευρές μέσα του από όσες έχουμε οι υπόλοιποι. Αλλά πιστεύω πως όλοι περιέχουμε πολλούς διαφορετικούς εαυτούς.

Κύριε Bang, ένας ηθοποιός γνωρίζει πότε υποδύεται έναν ήρωα. Ο Kersten, όμως, ίσως είχε πείσει τον εαυτό του ότι ήταν πράγματι ένας. Πώς υποδύεστε κάποιον που ενδέχεται να έχει ξεχάσει ότι παίζει τον σπουδαιότερο ρόλο της ζωής του;

Δεν είναι κάτι που χρειάζεται να επινοήσω εγώ ως ηθοποιός. Σε μια σκηνή λέει κάτι συγκεκριμένο και στην επόμενη κάτι διαφορετικό. Στη συνέχεια αποκαλύπτεται πως όλα αυτά ήταν ψέματα. Οπότε ακολουθώ αυτό που απαιτεί κάθε σκηνή. Στη μία κινούμαι προς μια κατεύθυνση και στην επόμενη προς μια άλλη. Όλα αυτά βρίσκονται ήδη στο σενάριο. Η δική μου δουλειά είναι να κάνω αυτό που προβλέπεται σε κάθε σκηνή.

Κύριε Randau, πότε ένας άνθρωπος παύει να θυμάται ότι διόγκωσε την ιστορία του και αρχίζει να τη θυμάται σαν πραγματικό γεγονός; Πού τελειώνει η συνειδητή απάτη και αρχίζει η αυταπάτη;

Είναι πολύ καλή ερώτηση. Θα πρέπει να την απαντήσω λίγο διαφορετικά. Για μένα, το κλειδί για να κατανοήσω τον Felix Kersten ήταν όταν ανακάλυψα ότι τη δεκαετία του 1920 ήθελε να γίνει ηθοποιός. Νομίζω πως ήταν ένας άνθρωπος με περιπετειώδη φύση, κάποιος που ήθελε να σκηνοθετήσει την ίδια του τη ζωή. Ήθελε ολόκληρη η ζωή του να μοιάζει με ταινία και πιστεύω πως έτσι ακριβώς έζησε. Δεν γνωρίζω σε ποιο σημείο άρχισε να υπερβάλλει ή να ανακατασκευάζει το παρελθόν του. Αυτό, όμως, ήταν για μένα το κλειδί του χαρακτήρα του.

Κύριε Bang, ποιο στοιχείο του Kersten αναγνωρίσατε στον εαυτό σας και θα προτιμούσατε να μην είχατε αναγνωρίσει; Πόσο επικίνδυνα οικείος μπορεί να γίνει ένας τέτοιος άνθρωπος;

Τη ματαιοδοξία. Τη ματαιοδοξία που τον ωθεί να υπερβάλλει για την ιστορία του, προκειμένου να τραβήξει την προσοχή. Δυστυχώς, νομίζω πως έχω κι εγώ κάτι τέτοιο. Δεν ξέρω αν υπερβάλλω όταν διηγούμαι πράγματα, αλλά σίγουρα αναγνωρίζω στον εαυτό μου αυτή την ανάγκη. Νομίζω πως συνδέεται με την επιθυμία να αφήσεις πίσω σου μια κληρονομιά, να μείνει κάτι από εσένα. Αναγνώρισα αυτή τη ματαιοδοξία στον εαυτό μου και ένιωσα πως ήταν ένα στοιχείο που λειτουργούσε πολύ καλά για τον χαρακτήρα.

Κύριε Bang, ο Kersten ανακούφιζε τον πόνο του Himmler, την ώρα που εκείνος οργάνωνε τον θάνατο εκατομμυρίων. Πώς υποδύεστε αυτή την οικειότητα χωρίς να μετατρέψετε την επαγγελματική του ιδιότητα σε ηθικό άλλοθι;

Όταν ζητήθηκε για πρώτη φορά από τον Kersten να επισκεφθεί τον Himmler, ήταν το 1939. Τότε δεν είχαν αρχίσει ακόμη οι δολοφονίες και κανείς δεν γνώριζε τις φρικαλεότητες που θα ακολουθούσαν. Δεν νομίζω ότι ο Kersten ήθελε να πάει εκεί. Ήξερε, όμως, ότι αν αρνιόταν, πιθανότατα θα του έκοβαν το κεφάλι. Έτσι πήγε και σταδιακά άρχισε να εμπλέκεται όλο και περισσότερο σε αυτή την κατάσταση. Είναι πολύ δύσκολο να γνωρίζουμε πόσα πραγματικά ήξερε, πόσα επέλεξε να αγνοήσει και σε ποιον βαθμό οι αποφάσεις του καθορίζονταν από τον φόβο.

Πιστεύω ότι, από αυτή την άποψη, πιθανότατα δεν ήταν πολύ διαφορετικός από εσένα ή εμένα. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι είσαι μέρος ενός συστήματος και ότι, αν προσπαθήσεις να φύγεις, αυτό μπορεί να σου κοστίσει τη ζωή. Και τότε αναρωτιέσαι: «Πώς στο διάολο θα βγω από όλο αυτό;». Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση, γιατί δεν έχω βρεθεί ποτέ σε μια κατάσταση όπου η ίδια μου η ζωή απειλούνταν. Μπορώ μόνο να προσπαθήσω να τη φανταστώ. Δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί ηθική δικαιολογία. Όταν, πάντως, άρχισε να καταλαβαίνει τι συνέβαινε, προσπάθησε πραγματικά να κάνει κάτι. Προσπάθησε να βοηθήσει ανθρώπους να φύγουν από τη Γερμανία. Με αυτή την έννοια, έκανε αυτό που μπορούσε μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες.

Κύριε Bang, ο Kersten χρειαζόταν μια ολόκληρη ζωή για να κατασκευάσει τον μύθο του. Στα social media μπορεί κανείς να το καταφέρει μέχρι το μεσημέρι. Πόσους Kersten χειροκροτούμε καθημερινά χωρίς να ζητάμε ούτε μία απόδειξη;

Θεέ μου, αυτή είναι πραγματικά πολύ καλή ερώτηση! Γιατί νομίζω πως αυτό ακριβώς συμβαίνει. Οι άνθρωποι σκηνοθετούν τον εαυτό τους. Και όλοι μας το κάνουμε. Αυτό που βλέπεις στα social media είναι: «Κοιτάξτε τι υπέροχο γεύμα έφαγα. Κοιτάξτε τι καταπληκτικές διακοπές έκανα». Είναι μια πολύ επιμελημένη εκδοχή της πραγματικότητας. Οι άνθρωποι δεν παρουσιάζουν όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή τους. Αλλά τι θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά; Θα έπρεπε ίσως να φωτογραφίζεις τη ζωή σου κάθε πέντε λεπτά και να λες: «Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα». Έτσι πιθανότατα θα είχες μια πιο ακριβή εικόνα. Νομίζω, όμως, πως όλα όσα βλέπουμε αποτελούν μια σκηνοθετημένη αλήθεια. Και γι' αυτό θεωρώ ότι η ταινία έχει ενδιαφέρον. Σήμερα χρειάζεται να κοιτάζουμε λίγο πιο πίσω από όσα μας παρουσιάζονται. Είναι πλέον πιο απαιτητικό για όλους μας, αλλά δεν μπορούμε να αποδεχόμαστε ως αλήθεια οτιδήποτε λέει κάποιος. Χρειάζεται να το ελέγχουμε και να ανακαλύπτουμε ποια είναι πραγματικά η κατάσταση. Νομίζω πως αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που κάνουν την ταινία εξαιρετικά επίκαιρη.

Κύριε Randau, ο Kersten ήθελε να μετατρέψει το παρελθόν του σε πιστοποιητικό ηθικής ανωτερότητας. Πόσο διαφορετική είναι η σημερινή πολιτική, όταν η διαχείριση της εικόνας μπορεί να αποδειχθεί σημαντικότερη από τη λογοδοσία για τις πράξεις;

Felix Randau: Νομίζω πως ο έλεγχος των καναλιών της πληροφορίας, σήμερα όπως και στο παρελθόν, αποτελεί το κλειδί της εξουσίας. Όταν ελέγχεις την πληροφορία, μπορείς να δημιουργήσεις την εικόνα του εαυτού σου που θέλεις να παρουσιάσεις. Πιστεύω ότι, αν ο Kersten ζούσε σήμερα, θα μπορούσε να είναι influencer. Θα εμφανιζόταν στην τηλεόραση, θα πήγαινε σε talk shows. Νομίζω πως θα ήταν διάσημος. Πραγματικά το πιστεύω.

Claes Bang: Είναι πολύ πιθανό. Συμφωνώ απόλυτα. Υπάρχει, όμως, και κάτι άλλο. Εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έζησε πραγματικά. Και μερικές φορές αισθάνομαι άβολα με τον κάπως αποστασιοποιημένο τρόπο που συζητάμε γι' αυτόν. Αυτός ο άνθρωπος δεν σκότωσε κανέναν. Βρισκόταν μέσα στα γραφεία όπου συνέβαιναν όλα αυτά και γνώριζε ολοένα και περισσότερα. Η αντίδρασή του, όμως, ήταν να προσπαθήσει να κάνει κάτι. Θεωρώ πολύ σημαντικό να θυμόμαστε αυτή την πλευρά. Μπορεί η ματαιοδοξία του να τον οδήγησε σε πράγματα που δεν μας αρέσουν, γιατί πιστεύω πως δημιουργεί πάντα άσχημη εντύπωση όταν προσπαθείς να παρουσιάσεις τον εαυτό σου καλύτερο από ό,τι πραγματικά ήσουν. Όμως έκανε και καλό. Βοήθησε πραγματικά ανθρώπους να σωθούν. Δεν γνωρίζουμε πόσες ζωές έσωσε. Κάποια στιγμή είχαμε μάλιστα έναν αρκετά εκτενή διάλογο στο σενάριο γύρω από το εξής ερώτημα: «Για να δικαιολογηθεί το γεγονός ότι ήμουν μέλος των SS, πόσες ζωές θα έπρεπε να έχω σώσει;». Αν χρειαζόταν να γίνω μέλος των SS, λειτουργώντας μυστικά με σκοπό να σώσω έστω και έναν άνθρωπο, θα ήταν αρκετό; Θα δικαιολογούσε την πράξη μου; Ή θα έπρεπε να είχα σώσει δέκα ανθρώπους; Εκατό; Εκατό χιλιάδες; Πόσες ζωές χρειάζονται; Αυτή είναι μια ερώτηση στην οποία είναι αδύνατο να απαντήσεις.

Felix Randau: Υπάρχει μια εβραϊκή παροιμία που λέει ότι, αν σώσεις μία ανθρώπινη ζωή, σώζεις ολόκληρο τον κόσμο. Κάτι τέτοιο.

Claes Bang: Ακριβώς. Και νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό να το θυμόμαστε. Αυτό ήταν κάτι που με απασχολούσε καθ' όλη τη διάρκεια της δημιουργίας της ταινίας. Θυμάμαι να λέω πως πρέπει να προσέξουμε να μην καταστρέψουμε άδικα αυτόν τον άνθρωπο. Δεν συμμετείχε ο ίδιος στις δολοφονίες. Ενδεχομένως να χρειάστηκε να κλείσει τα μάτια μπροστά σε ορισμένα πράγματα, αλλά η αντίδρασή του ήταν να προσπαθήσει να βοηθήσει ανθρώπους. Και βρισκόταν μέσα σε ένα καθεστώς όπου κάτι τέτοιο ήταν τρομερά δύσκολο. Γι' αυτό πιστεύω ότι οποιαδήποτε προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση αξίζει να αναγνωρίζεται.

Κύριε Bang, η γοητεία ενός ανθρώπου μπορεί να αποδειχθεί πιο πειστική από τα στοιχεία εναντίον του. Όταν υποδύεστε τον Kersten, πόσο συνειδητά βάζετε τον θεατή να διαπραγματευτεί με την ίδια του τη συνείδηση;

Δεν το προσεγγίζω ακριβώς έτσι, με την έννοια ότι πιστεύω πως αυτό προκύπτει από το σύνολο της ταινίας. Τη μία ημέρα γυρίζουμε μια σκηνή στην οποία η Valerie μού παρουσιάζει ένα συγκεκριμένο αποδεικτικό στοιχείο. Αυτή είναι η σκηνή που έχουμε να κάνουμε και αυτό είναι το θέμα της συζήτησής μας. Μετά ακολουθεί μια άλλη σκηνή και έπειτα μια άλλη. Όλα αυτά συντίθενται και δημιουργούν τη συνολική εικόνα. Εγώ δουλεύω κάθε σκηνή ξεχωριστά, σχεδόν σαν να ακολουθώ ένα συγκεκριμένο σχέδιο, βήμα προς βήμα. Κάνω αυτό που απαιτεί η κάθε σκηνή, χωρίς να προσπαθώ να ελέγξω τη συνολική εικόνα. Το ευρύτερο νόημα διαμορφώνεται στο μοντάζ. Και εγώ δεν βρίσκομαι εκεί. Οπότε είναι κάτι που καλείται να συνθέσει κάποιος άλλος. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που μου αρέσει τόσο πολύ το θέατρο. Εκεί βρίσκομαι πιο κοντά στη διαδικασία της αφήγησης. Στον κινηματογράφο παραδίδεσαι στη συγκεκριμένη στιγμή. Η συνολική διαδρομή του χαρακτήρα είναι κάτι που διαμορφώνεται αργότερα από άλλους ανθρώπους.

Κύριε Bang, το AI μπορεί πλέον να κατασκευάζει πειστικές εικόνες, φωνές και αφηγήσεις. Αν ο Kersten είχε αυτή τη δυνατότητα, ποιον πιστεύετε ότι θα κατάφερνε να εξαπατήσει πρώτα; Τον κόσμο ή τον ίδιο του τον εαυτό;

Νομίζω πως ο Kersten θα λάτρευε το AI! Θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει για να επινοήσει ακριβώς τον χαρακτήρα που ήθελε να παρουσιάσει. Αν στόχος του ήταν να παρουσιάσει τον εαυτό του με έναν συγκεκριμένο τρόπο, η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε σίγουρα να τον βοηθήσει να κατασκευάσει αυτή την εικόνα.

Κύριε Randau, η δημοσιογράφος της ταινίας αναζητά αποδείξεις, ενώ εσείς προσφέρετε στον θεατή σκιές, αμφιβολίες και αναξιόπιστες αναμνήσεις. Μήπως ο κινηματογράφος τρέφεται από την ίδια αβεβαιότητα που η δημοσιογραφία οφείλει να διαλύει;

Felix Randau: Η δημοσιογράφος της ταινίας είμαι εγώ. Πραγματικά, είμαι εγώ μέσα στην ταινία. Περνά από όλες τις διαδικασίες που πέρασα κι εγώ κατά τη διάρκεια της έρευνάς μου. Και όταν κάνεις έρευνα, δεν είναι τόσο εύκολο να παραμείνεις ουδέτερος. Έχω κι εγώ προσωπική άποψη, φυσικά. Όπως όλοι μας, θέλω να πιστεύω κάποια συγκεκριμένα πράγματα.

Claes Bang: Η ταινία θα ήταν βαρετή αν δεν ήσουν εσύ μέσα της. Αν δεν βλέπαμε την ιστορία μέσα από τη δική σου ιδιοσυγκρασία, θα ήταν απλώς μια καταγραφή γεγονότων.

Felix Randau: Συμφωνώ. Παρ' όλα αυτά, προσπαθώ πάντα να είμαι κατά κάποιον τρόπο ουδέτερος.

Claes Bang: Μα εσύ γράφεις το σενάριο, σκηνοθετείς και κάνεις και το μοντάζ. Πίστεψέ με, αγαπητέ μου, η ουδετερότητα έχει πάει περίπατο! Και πιστεύω πως αυτό είναι κάτι που πρέπει να το εκτιμάμε. Επιτρέπεις στην ιστορία να περάσει μέσα από εσένα. Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό. Έτσι η ιστορία φιλτράρεται μέσα από τον δικό σου τρόπο να βλέπεις τα πράγματα. Και εκεί ακριβώς αποκτά ενδιαφέρον, γιατί γίνεται προσωπική. Μπορεί κάποιος να πει ότι αυτή δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια. Ότι είναι η αλήθεια όπως τη βλέπεις εσύ. Κάποιος άλλος μπορεί να έχει μια διαφορετική άποψη και ενδεχομένως να έχει δίκιο. Δεν λέω ότι δεν έχει. Αλλά αυτή είναι η δική σου οπτική.

Κύριε Bang, αν ο πραγματικός Felix Kersten μπορούσε να παρακολουθήσει την ερμηνεία σας, πιστεύετε ότι θα αναγνώριζε τον εαυτό του ή θα σας κατηγορούσε ότι του καταστρέψατε τον μύθο;

Claes Bang: Νομίζω πως προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε όλες τις πλευρές του. Δείχνουμε τη ματαιοδοξία του και την επιθυμία του να παρουσιάζεται ως κάτι πολύ συγκεκριμένο, το οποίο μπορεί να μην ανταποκρινόταν απολύτως στην πραγματικότητα. Τον παρουσιάζουμε ως έναν άνθρωπο που ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την εικόνα που θα άφηνε στις επόμενες γενιές. Δεν αφαιρούμε, όμως, το γεγονός ότι πράγματι βοήθησε ανθρώπους.

Felix Randau: Νομίζω ότι ίσως θα του άρεσε η ερμηνεία σου! Στην ταινία τον παρουσιάζουμε ως έναν άνθρωπο που κυνηγούσε τις γυναίκες. Και το ενδιαφέρον είναι ότι το παραδέχεται και ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του. Το γράφει δημόσια, ενώ η σύζυγός του ήταν ακόμη ζωντανή! Είναι πραγματικά παράξενο. Γράφεις την αυτοβιογραφία σου, παρουσιάζεις τον εαυτό σου ως γυναικά και η γυναίκα σου κάθεται δίπλα σου!

Κύριε Bang, δημιουργείτε μουσική ως This Is Not America, μακριά από τις αποφάσεις οποιουδήποτε σκηνοθέτη. Πότε αισθάνεστε πιο κοντά στον πραγματικό σας εαυτό; Όταν δημιουργείτε ελεύθερα ή όταν εξαφανίζεστε μέσα σε έναν ρόλο;

Νομίζω πως και στις δύο περιπτώσεις. Είναι δύο διαφορετικές πλευρές της δημιουργικότητας. Στη μία έχω τη δυνατότητα να κάνω τα πάντα μόνος μου, κάτι που είναι εξαιρετικά απελευθερωτικό. Αλλά αγαπώ πραγματικά και τη διαδικασία της συνεργασίας. Νομίζω πως ένα από τα πράγματα που απόλαυσα περισσότερο στη συγκεκριμένη ταινία ήταν οι δέκα ημέρες προβών πριν αρχίσουμε τα γυρίσματα. Ήμασταν εγώ, ο Felix, η Valerie και οι υπόλοιποι ηθοποιοί, αλλά κυρίως εμείς οι τρεις, και δουλεύαμε πάνω στο σενάριο. Προσπαθούσαμε να δούμε αν μπορούσαμε να βελτιώσουμε κάτι, να δοκιμάσουμε μια διαφορετική προσέγγιση, να διαμορφώσουμε καλύτερα μια σκηνή. Αυτή η διαδικασία, το να πλάθεις κάτι μαζί με άλλους ανθρώπους, είναι πραγματικά αυτό που απολαμβάνω στη δουλειά μου. Οπότε νομίζω πως και οι δύο τρόποι δημιουργίας είναι εξίσου σημαντικοί για μένα. Δεν θα ήθελα να επιλέξω τον έναν ή τον άλλον. Όπως δεν θα ήθελα να επιλέξω ανάμεσα στο θέατρο και την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο. Και οι δύο διαδικασίες με εμπνέουν πραγματικά.

Αναρωτιέμαι ποιος είναι ο Claes Bang όταν δεν τον παρακολουθεί κανείς; Και ποιος είναι πραγματικά ο Felix Randau;

Claes Bang: Δεν νομίζω πως είμαι ιδιαίτερα διαφορετικός από τον άνθρωπο που βλέπετε τώρα μπροστά σας. Όταν δεν με παρακολουθεί κανείς, πιθανότατα κοιμάμαι! Πέρα από το αστείο, δεν πιστεύω ότι υποδύομαι κάποιον ρόλο αυτή τη στιγμή ή ότι προσπαθώ να παρουσιάσω έναν διαφορετικό εαυτό. Αυτός είμαι, πάνω κάτω.

Felix Randau: «Εγώ είναι ένας άλλος» (γέλια). Ελπίζω να είμαι απλώς ο εαυτός μου.

Photo Credits: Thessaloniki International Film Festival / Studio Aris Rammos

01

05