«Άνοιξε η πληγή με το Ριφιφί»: Πώς αντέδρασε η μάνα Γεωργία Πιτσιλάδη & η συγκίνηση της Μουμούρη

Η άυχη κραυγή του φινάλε της Ευαγγελίας Μουμούρη στο Ριφιφί και τα δάκρυα τρώγοντας την πάστα της μετά τη ληστεία στην Τράπεζα, αισθανόμενη πια δικαιωμένη για τον θάνατο του γιου της, είναι 2 εικόνες που δεν θα ξεχάσουμε από τη σειρά του Σωτήρη Τσαφούλια. Και δεν θα λησμονήσουμε γενικώς.

Η τηλεοπτική ηρωίδα δικαιώθηκε, αλλά η πραγματική μητέρα του Παναγιώτη Βασιλέλλη, Γεωργία Πιτσιλάδη, αναζητά αυτή τη δικαίωση για τον θάνατο του γιου της, εδώ και 25 χρόνια. Και οι δυο μίλησαν χθες, η μία για τον αληθινό πόνο που δεν φεύγει και η άλλη για την ευθύνη να υποδυθεί αυτή τη μάνα, στη σειρά. Πώς όμως αντέδρασε η κυρία Γεωργία Πιτσιλάδη, βλέποντας για πρώτη φορά στην τηλεόραση την ιστορία του γιου της;

Την πιο viral ατάκα τους από το Ριφιφί αποκάλυψαν οι ηθοποιοί, ενώ η σειρά κάνει δεύτερη πρεμιέρα

«Δικαίωση θέλω, τίποτε άλλο»

Η Ευαγγελία Μουμούρη μας είχε προιδεάσει στη συνέντευξή μας στο Queen.gr για τη δική της ιστορία στο Ριφιφί, μιλώντας για τη συναισθηματική επιρροή που άσκησε μέσα της η αληθινή υπόθεση του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη.

Ευαγγελία Μουμούρη: «Στο φινάλε του Ριφιφί, θα νιώσουμε πως η αδικία υπερβαίνει τον άνθρωπο»

Το εύρημα του Σωτήρη Τσαφούλια να ενώσει δύο ιστορίες που έχουν χρονική απόσταση μεταξύ τους - το ριφιφί της τράπεζας Εργασίας το 1992 και την υπόθεση του μικρού Παναγιώτη το 1998- ήταν ευφυές για την αδικία που κατέστρεψε μία ζωή και χάρισε μία σπουδαία ερμηνεία στην ηθοποιό. Η Ευαγγελία Μουμούρη ήταν καλεσμένη χθες στη Ναταλία Γερμανού και μίλησε για τηλεοπτικό μνημόσυνο αρκετά συγκινημένη:

Ο Σωτήρης Τσαφούλιας, έψαχνε το κίνητρο που θα είχε αυτή η γυναίκα να κάνει το ριφιφί στην τράπεζα και αυτός ο δαιμόνιος άνθρωπος, σκέφτηκε την οικογένεια Βασιλέλη με την οποία έχει και μία προσωπική ιστορία, επαφή όταν κάποια στιγμή πήγαν να χάσουν το σπίτι τους για 7 χιλιάδες ευρώ. Τη θυμήθηκε την ιστορία και είπε ότι αυτό είναι το κίνητρο..Aυτή η γυναίκα προυπήρχε πριν φάω εγώ την πάστα».

Η Μουμούρη έκλεισε το Ριφιφί του Τσαφούλια χωρίς λέξη, στον σπαρακτικό επίλογο της μάνας χωρίς παιδί

Η ηθοποιός επανέλαβε πως χωρίς να γνωρίζεται με τον Σωτήρη Τσαφούλια, όταν την πήρε τηλέφωνο πριν από δύο χρόνια, της είπε πως την ήθελε συγκεκριμένα για τον ρόλο της Όλγας, δείχνοντας και πόσο καλά είχε μελετήσει το δικό της ταλέντο σε συνάρτηση με την ιστορία του.

Την ίδια σχεδόν χρονική στιγμή που η Ευαγγελία Μουμούρη μιλούσε στη Ναταλία Γερμανού στον Alpha, η Γεωργία Πιτσιλάδη, η μητέρα του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλη μιλούσε στην εκπομπή της Αναστασίας Γιάμαλη στο Mega, από το Πλωμάρι σε μία αποστολή της εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ στη Λέσβο. Και ο ίδιος πόνος υπάρχει ακόμη, 25 χρόνια μετά. 25 χρόνια όμως συνεχίζει τον αγώνα της για δικαίωση.

Ο γιος της που «έφυγε» από τη ζωή το 2001 σε ηλικία 3 ετών, είχε διαγνωστεί δύο χρόνια πριν με νευροβλάστωμα 4ου σταδίου, μία σπάνια μορφή παιδικού καρκίνου με συμπτώματα που συχνά συγχέονται με εκείνα της λευχαιμίας. Το παιδί έκανε την πρώτη εγχείρηση στο Αγία Σοφία και η λύση που βρήκαν οι γονείς μαζί με τους γιατρούς, ήταν να μεταφερθεί το παιδί στο Μεμόριαλ της Αμερικής, καθώς υπήρχε ελπίδα για το παιδί να σωθεί.

Η ιστορία του μικρού Παναγιώτη με τα γαλαζοπράσινα μάτια, είχε συγκινήσει το κοινό και την εποχή που δεν υπήρχαν καν social media, υπήρξε ένα συλλογικό κίνημα για να μαζευτούν χρήματα για να κάνει την εγχείρηση μετά την έκκληση του πατέρα του. Απαιτούνταν το ποσό των 300 χιλιάδων δραχμών το οποίο μαζεύτηκε μέσα σε ελάχιστες μέρες, στον λογιαριασμό που είχε ανοίξει η οικογένεια στην Εθνική Τράπεζα.

Και όπως μας θύμησε η κυρία Πιτσιλάδη: «Στείλαμε τα χαρτιά και μας είπαν ότι μπορείτε να το φέρετε το παιδάκι, βγάλαμε τα εισιτήρια, ετοιμάσαμε διαβατήρια και απομείναμε με βαλίτσες και διαβατήρια στο χέρι»

Όταν όμως πήγαν στην τράπεζα για να πάρουν τα χρήματα όπως μας λέει η μητέρα του Παναγιώτη, βρέθηκαν μπροστά σε μία οδυνηρή έκπληξη: «Μας λέει τα λεφτά δεσμεύτηκαν. Έχουν βγάλει έναν νόμο το ' 31. Τι να τον κάνω εγώ τον νόμο; Το δικό μου το μωρό ήταν γεννημένο το '31; Βοηθάει ο κόσμος από το υστέρημά του. Η τράπεζα γιατί να τα δεσμεύει; Είναι δικά της; Ο κόσμος τα έδωσε για το μωρό. Να γιατρευτεί το μωρό. Δώστα. Ήταν δικά σας; Αλλιώς να μην τα έπαιρναν. Γιατί να τα πάρουν από τον κόσμο; Να πουν ότι είμαστε κλέφτες, απατεώνες, θα τα βάλετε, αλλά εμείς θα τα πάρουμε. Ούτε νόμος άλλαξε, ούτε τίποτε άλλαξαν, το μωρό μου το έφαγαν και το αποτέλεσμα μηδέν».

Ένα χρόνο μετά η τράπεζα αποδέσμευσε ένα ποσό το οποίο ήταν πολύ μικρό, ενώ υπήρξαν και κάποιοι γιατροί που υποστήριξαν ότι το παιδί δεν χρειαζόταν να πάει στην Αμερική, ξεσηκώνοντας όμως την κοινή γνώμη. Το τότε Υπουργείο Υγείας επίσης δεν έδειξε την παραμικρή ευαισθησία για το θέμα.

Η μητέρα του μικρού Παναγιώτη, απέκτησε μετά από μερικά χρόνια και ένα δεύτερο παιδί, μία κόρη που πήρε το όνομα του αδελφού της (Παναγιώτα), αλλά η μνήμη του μικρού, παραμένει ζωντανή. «Το μόνο που θέλω είναι να δικαωθεί ο Παναγιώτης, τίποτε άλλο. Τον είδα στον ύπνο μου και μου ζήτησε δικαίωση. Από τη μία νιώθω χαρά (σ.σ μιλώντας για το Ριφιφί ως σειρά) από την άλλη είμαι στεναχωρημένη, πάλι ανοίγει η πληγή, αλλά δεν θέλω να ξεχαστεί ο Παναγιώτης».

Με τον πατέρα του μικρού Στρατή Βασιλέλλη, να μιλά για ανάμεικτα συναισθήματα «Από τη μία συγκινήθηκα και από την άλλη ένιωθα μία χαρά».