Όταν οι πρωινές εκπομπές μας ξυπνούσαν με live μουσική & όχι με εγκλήματα: Πρωινός Καφές για πάντα!

Η νοσταλγία βρίσκεται στα καλύτερά της. Ο Justin Bieber έκανε το κοινό του στην Coachella να παραληρεί με τις επιτυχίες των 00s, τα χαμηλοκάβαλα jeans ζουν ξανά στιγμές δόξας κι εμείς οι millennials νιώθουμε ότι για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η ποπ κουλτούρα μιλάει ξανά τη γλώσσα μας.

Τα μονοψήφια της τηλεθέασης στα πρωινά, η πρωτιά της Καινούργιου και ο εκκωφαντικός Λιάγκας

Υπάρχει όμως ένα κομμάτι της τηλεοπτικής πραγματικότητας που χάθηκε σχεδόν αθόρυβα: εκείνα τα επικά «πρωινάδικα» με live εμφανίσεις πρώτων ονομάτων.

Κάποτε, το να ξυπνήσεις πριν καλά-καλά ανατείλει ο ήλιος για να τραγουδήσεις ζωντανά στον Πρωινό Καφέ, στο Χαμογελάτε, Είναι Μεταδοτικό, ήταν σχεδόν τελετουργικό για κάθε μεγάλο όνομα της ελληνικής δισκογραφίας. Ήταν η καλύτερη διαφήμιση για έναν νέο δίσκο, αλλά και μια δοκιμασία: να χορέψεις, να τραγουδήσεις και να ξεσηκώσεις ένα κοινό που ακόμη έπινε τον πρώτο καφέ της ημέρας.

Και ίσως γι' αυτό αυτές οι εμφανίσεις έμειναν αξέχαστες.

Σήμερα, οι μουσικές εμφανίσεις στις πρωινές εκπομπές είναι σχεδόν είδος προς εξαφάνιση.

Οι καλλιτέχνες επιλέγουν podcasts, TikTok, Instagram Reels και YouTube, αφήνοντας πίσω μια τηλεοπτική παράδοση που δύσκολα θα επιστρέψει.

Κι όμως, αν οι Αμερικανοί νοσταλγούν τη Lady Gaga να μεταμορφώνεται σε Dorothy από τον «Μάγο του Οζ» στις 8:30 το πρωί, εμείς έχουμε ακόμη περισσότερους λόγους να νοσταλγούμε την ελληνική πρωινή τηλεόραση.

Η Ρούλα Κορομηλά μπορούσε να μεταφέρει τον Πρωινό Καφέ στη Σύρο ή σε οποιαδήποτε γωνιά της Ελλάδας και να στήσει μια γιορτή. Κι εγώ θυμάμαι ακόμη να κάνουμε κοπάνα από το σχολείο, όταν το Χαμογελάτε είναι Μεταδοτικό ήρθε στην Πάτρα, για να δούμε από κοντά τον Ανδρέα Μικρούτσικο και να ακούσουμε για πρώτη φορά τον Χρήστο Δάντη να τραγουδά το «Κάποιος Σ' Αγαπάει» από την αχαϊκή πρωτεύουσα.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, υπήρχε γυμναστική, χορός, μαγειρική, παιχνίδια, συναυλίες και στιγμές που δεν έμοιαζαν καθόλου σκηνοθετημένες.

Γιατί υπήρξε μια εποχή που τα πρωινά δεν άνοιγαν με δολοφονίες, γυναικοκτονίες, εξαφανίσεις και κοινωνικά εγκλήματα. Άνοιγαν με μουσική. Με ζωντανές μπάντες μέσα στο στούντιο. Με τραγουδιστές που έδιναν πραγματικές live ερμηνείες, ακόμη κι αν το ρολόι δεν είχε δείξει καν 9.

Τότε που η Γωγώ Μαστροκώστα και η Ελένη Πετρουλάκη έκαναν γυμναστική μπροστά στις κάμερες και μάς καλούσαν να σηκωθούμε από τον καναπέ για να γυμναστούμε μαζί τους.

Η Έλντα Πανοπούλου έπιανε το ακορντεόν στο Μεταξύ μας και η Σοφία Βόσσου έπιανε το μικρόφωνο (παρουσιάστριες και οι δύο στο τότε πρωινό του Mega). O Γρηγόρης στον Όμορφο Κόσμο το Πρωί έκανε τηλεφωνικές φάρσες και ενδιάμεσα μπορεί να έκλεψε το μικρόφωνο του Χρήστου Χολίδη ή του Νίκου Οικονομόπουλου.

Οι παρουσιαστές γελούσαν με τα λάθη τους, αυτοσχεδίαζαν και δεν φοβούνταν να εκτεθούν. Και τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής μουσικής δεν θεωρούσαν ποτέ ότι μια πρωινή εμφάνιση ήταν «λίγη». Οι καλλιτέχνες εβγαιναν με ολόκληρη την ορχήστρα τους και χάριζαν κανονικές ζωντανές ερμηνείες, από αυτές που σήμερα σπάνια βλέπουμε ακόμη και στα βραδινά μουσικά shows.

Το ίδιο συνέβαινε και με τις συνεντεύξεις. Δεν ήταν μια δεκάλεπτη στάση για να προωθήσει ο καλεσμένος το νυχτερινό κέντρο που εμφανίζεται ή τη θεατρική του παράσταση. Έμοιαζαν περισσότερο με κουβέντες ανάμεσα σε φίλους. Υπήρχε χρόνος για ιστορίες, αμηχανίες, αυθόρμητα γέλια και στιγμές που δεν είχαν προβλεφθεί από καμία αρχισυνταξία.

Ίσως τελικά αυτό να μας λείπει περισσότερο. Όχι απλώς οι μουσικές εμφανίσεις, αλλά μια τηλεόραση που δεν φοβόταν να είναι λίγο ακατάστατη, λίγο αυθόρμητη και πολύ πιο ανθρώπινη.

Μια τηλεόραση που ξυπνούσε μαζί μας με τραγούδια και χαμόγελα, πριν η επικαιρότητα πάρει τον λόγο. Κάποιοι σήμερα θα την πουν cult. Εμείς οι millennials θα την πούμε απλώς αληθινή.