«Σήμερα θα γινόσουν 23 ετών άγγελέ μου»: Η Μαρία Καρυστιανού δίνει μία ευχή - υπόσχεση στη Μάρθη της
«Μαμά θα αργήσουμε, θα μου ανοίξεις;» ήταν οι τελευταίες λέξεις στο σύντομο τηλεφώνημα που είχε η Μαρία Καρυστιανού με την κόρη της, που σαν σήμερα θα γινόταν 23 ετών. Ήταν μόλις 21 ετών το μοιραίο βράδυ που έχασε τη ζωή της στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.
Στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Λάρισας συνεχίζεται σήμερα η δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών και είχαμε για μία ακόμη φορά εντάσεις που αφορούσαν στο πρακτικό κομμάτι της διαδικασίας.
Μετά από σοβαρές διαφωνίες και παρεμβάσεις από τους συνηγόρους των οικογενειών των θυμάτων, πριν από λίγο έγινε γνωστό πως η εισαγγελέας της έδρας αποδέχτηκε ταο αίτημα της Ζωής Κωνσταντοπούλου για μαγνητοφώνηση της διαδικασίας για τα πρακτικά, από τη έναρξη της διαδικασίας, αλλά απέρριψε το αίτημα της βιντεοσκόπησης, με την αιτιολογία της παρουσίας δημοσιογράφων από όλα τα media που δίνουν επαρκή πληροφόρηση για τη διαδικασία.
Τέμπη, 3 χρόνια μετά: Η δικαίωση που αργεί για τους 57 & η φωνή που υψώνουμε και για τον Γεράσιμο
Η σημερινή μέρα δεν ήταν δύσκολη μόνο σε επίπεδο έντασης και παραπόνων από αρκετείς συγγενείς των θυμάτων για τη χωρητικότητα της αίθουσας, αλλά και μία ιδιαίτερη μέρα με μία πιο προσωπική «σκιά» για τη Μαρία Καρυστιανού. Σαν σήμερα η κόρη της Μάρθη που ήταν το μοιραίο βράδυ στο τρένο, θα είχε τα γενέθλιά της.
Και αντί για γιορτή με χαμόγελα και γέλια στο σπίτι της, εκείνη έχει το καθήκον να παλεύει στην αίθουσα του δικαστηρίου για το παιδί της. Στο νέο της μήνυμα και την ανάρτησή της στο προφίλ της στο Instagram, η Μαρία Καρυστιανού, ζητά μία «συγγνώμη» και δίνει εκ νέου μία υπόσχεση ζωής.
Update: Αυτή τη συμβολική μέρα, ανακοίνωσε και τη δημιουργία του κόμματός της με ανάρτησή της στα social media.
Τη Μαρία Καρυστιανού θα την κρίνουμε για τις απόψεις της ή για τα ρούχα της; Το παλτό & η παραίτηση
«Καταλήξαμε σε μία δίκη "κολοβή", λειψή σε κακουργήματα»
Με τον τόνο και τον πόνο της μάνας που δεν μπορεί σήμερα να σφίξει στην αγκαλιά της το παιδί της για να του ευχηθεί, η Μαρία Καρυστιανού επαναλαμβάνει στην κόρη της αυτό που της υποσχέθηκε νοητά από το πρώτο λεπτό της απώλειάς της.
Και μιλά για τις δυσκολίες της δίκης, αλλά και τη δικαίωση που πιστεύει πως δεν θα αργήσει:
«Μάρθη μου, παιδί μου…Πόση σήψη, πόση αναλγησία. Πόσο με πληγώνει η σκέψη ότι δεν μπόρεσα να σε προστατεύσω.
Μετά τον ανείπωτο πόνο να παραλαμβάνουμε ό,τι απέμεινε από εσένα, συρόμαστε επί τρία χρόνια σε μια εξευτελιστική δικαστική ταλαιπωρία απαξίωσης. Κοροϊδία στην κοροϊδία καταλήξαμε σε μια δική «κολοβή», λειψή σε κακουργήματα και κατηγορουμένους. Μια δίκη για την οποία όλοι όσοι «ανέλαβαν» φρόντισαν πεισματικά να συμπεριλάβει όλους τους υπεύθυνους για τον θάνατό σου.
Σαν να μην συνέβη ποτέ η πυρόσφαιρα που κατέκλυσε την οθόνη μας.
Σαν να μην κάηκες ζωντανή, σαν να μην περίμενες επί τρία ατελείωτα λεπτά ζωντανή, το μαρτυρικό τέλος.
Πώς θα ξεχάσω παιδί μου ποτέ, το παγωμένο βλέμμα των παραγόντων της συγκάλυψης; Ένα βλέμμα απόλυτα απάνθρωπο και απόκοσμο, τόσο μακριά από τα δικά σου φωτεινά μάτια.
Μακριά από τη λάμψη που εκπέμπει η καλοσύνη και η αγάπη.
Σήμερα θα γινόσουν 23 ετών, άγγελέ μου. Και όπως κάθε χρόνο σου δίνω την ίδια υπόσχεση: Θα σε δικαιώσω. Ο άδικος θάνατός σου θα γίνει φως που θα επιτρέψει να λάμψει ξανά η Δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα.
Με αυτό το όραμα και με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα νιώσουμε τη γαλήνη της δικαίωσης σε ένα πραγματικό Κράτος Δικαίου, συνεχίζουμε αλύγιστοι την πορεία προς την αλήθεια» .
Η Μάρθη (Μαρία - Θωμαή) Ψαροπούλου, ήταν ανάμεσα στους 57 νεκρούς του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στις 28 Φεβρουαρίου 2023. Φοιτήτρια στο δεύτερο έτος του Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδας στο τμήμα Αγωγής και Φροντίδας στην Πρώιμη Παιδική Ηλικία, επέστρεφε στο σπίτι της στη Θεσσαλονίκη εκείνο το βράδυ.
Είχε προσπαθήσει να μιλήσει στο τηλέφωνο το απόγευμα με την μητέρα της, η οποία βρισκόταν σε ένα ραντεβού με ασθενή της (πόσες τύψεις την έχει ακόμη, που δεν απάντησε σε εκείνη την κλήση) αλλά είχε μία σύντομη συνομιλία μαζί της λίγο πριν επιβιβαστεί στο τρένο του θανάτου.
«Μαμά θα αργήσουμε, το τρένο έχει καθυστέρηση. Θα είσαι ξύπνια να μου ανοίξεις, γιατί δεν έχω κλειδιά;» ήταν η τελευταία πρόταση που έχει να θυμάται η Μαρία Καρυστιανού από το παιδί της.
Μαζί με δύο άλλες φίλες της είχε κατέβει στην Αθήνα και είχαν κάνει μία μίνι εκδρομή στην Πάτρα για το καρναβάλι και από ένα παράξενο παιχνίδι της μοίρας, είχαν καθυστερήσει για μία μέρα την επιστροφή τους. Στο βαγόνι βρισκόταν μαζί με την κολλητή φίλη Φραντσέσκα Πέζα που επίσης έχασε τη ζωή της.
Αυτή την τόσο ιδιαίτερη μέρα, η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε για την ανακοίνωση του κόμματός της, ως μία ανεξάρτητη κίνηση πολιτών όπως αναφέρει στην ανάρτηση που έκανε στο προσωπικά της social media. Ένα περιστέρι γίνεται το σήμα της δικής της ελπίδας.
Bloggers
