Η Linda Hamilton γίνεται 70 και η Sarah Connor δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρη

H Linda Hamilton γίνεται 70 ετών και κάπου ανάμεσα στα αφιερώματα που αναπόφευκτα θα γίνουν για τη ζωή και την καριέρα της, υπάρχει μια ειρωνεία που δύσκολα μπορείς να αγνοήσεις: η ίδια έχει τελειώσει με τη Sarah Connor. Εμείς πάλι μάλλον όχι.

Για όσους μεγαλώσαμε στα '80s και τα '90s, η Sarah Connor δεν ήταν απλώς ένας ακόμη κινηματογραφικός χαρακτήρας. Ήταν η ηρωίδα δράσης, προτού καν το Hollywood επιτρέψει στις γυναίκες να πάρουν τον ρόλο αυτό, ήταν η γυναίκα με το μαύρο φανελάκι, τα γυμνασμένα μπράτσα και το βλέμμα που έλεγε πως γνώριζε κάτι τρομακτικό που όλοι οι υπόλοιποι αρνούνταν να πιστέψουν.

Και τελικά, το 2026, η Sarah Connor μοιάζει λιγότερο πια με ηρωίδα επιστημονικής φαντασίας και περισσότερο με τη γυναίκα που προσπαθούσε εδώ και 40 χρόνια να μας προειδοποιήσει.

Η γυναίκα που μας προειδοποιούσε για τις μηχανές πριν μάθουμε να λέμε «AI»

Το πρώτο «The Terminator» κυκλοφόρησε το 1984. Το «Terminator 2: Judgment Day» ακολούθησε το 1991 και η Sarah που συναντήσαμε εκεί δεν είχε σχεδόν καμία σχέση με τη νεαρή σερβιτόρα της πρώτης ταινίας: είχε δει το μέλλον και κανείς δεν την πίστευε.

Στην ταινία βρίσκεται έγκλειστη σε ψυχιατρική κλινική επειδή επιμένει ότι έρχεται Η καταστροφή: ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης, το Skynet, θα αποκτήσει αυτογνωσία και η ανθρωπότητα θα χάσει τον έλεγχο.

Τριάντα πέντε χρόνια μετά το «Terminator 2», δεν έχουμε Skynet (ακόμα) και οι πραγματικές τεχνολογικές εξελίξεις δεν είναι το σενάριο μιας ταινίας. Η συζήτηση, όμως, γύρω από τα όρια, την αυτονομία και τον ανθρώπινο έλεγχο της τεχνητής νοημοσύνης έχει κάνει το βασικό ερώτημα του «Terminator» να ακούγεται ξανά ανατριχιαστικά οικείο.

Δεν είναι τυχαίο ότι το NPR, o μεγάλος αμερικάνικος μη κερδοσκοπικός δημοσιογραφικός οργανισμός επέστρεψε αυτές τις ημέρες στις ταινίες που μας είχαν μιλήσει για την απειλή της AI πολύ πριν η τεχνητή νοημοσύνη γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας. Από το «2001: A Space Odyssey» και το «The Matrix» μέχρι το «Ex Machina» και φυσικά τον «Terminator», η συζήτηση είναι ουσιαστικά η ίδια: τι συμβαίνει όταν δημιουργείς κάτι τόσο ισχυρό, ώστε κάποια στιγμή δεν μπορείς να προβλέψεις ακριβώς τι θα κάνει;

Ο Scott Detrow του NPR το έθεσε με έναν τρόπο που κάθε παιδί των '80s και των '90s μπορεί να καταλάβει: δεν του αρέσει καθόλου που ο «Terminator» μοιάζει σήμερα σχετικός με την πραγματική ζωή και θυμήθηκε μάλιστα πως ο James Cameron και ο Arnold Schwarzenegger είχαν ήδη παρουσιάσει κινηματογραφικά ένα μέλλον στο οποίο η ανθρωπότητα δίνει υπερβολική εξουσία στην AI και χάνει τον έλεγχο.

Η Sarah Connor δεν ήταν superhero και ίσως γι' αυτό έγινε icon

Υπάρχει όμως ένας ακόμη λόγος που η Sarah Connor άντεξε στον χρόνο: δεν είχε υπερδυνάμεις, δεν γεννήθηκε πολεμίστρια, δεν είχε στολή, μαγικές ικανότητες ή κάποιο μεγάλο πεπρωμένο που γνώριζε από παιδί. Ήταν μια συνηθισμένη γυναίκα που βρέθηκε αντιμέτωπη με κάτι αδιανόητο και αναγκάστηκε να γίνει αρκετά δυνατή ώστε να το αντιμετωπίσει.

Η ίδια η Linda Hamilton έχει πει ότι περίπου έξι μήνες μετά την κυκλοφορία του «Terminator 2» συνειδητοποίησε πόσο πολύ είχε μείνει στον κόσμο η εικόνα του σώματός της. Εκείνη, όμως, ενοχλούνταν κάπως από αυτή την εμμονή, γιατί πίσω από τους μυς υπήρχε πολύ περισσότερη δουλειά για τον χαρακτήρα.

Και ίσως εδώ βρίσκεται κάτι που εκτιμά διαφορετικά μια γυναίκα όταν ξαναβλέπει τη Sarah Connor στα 20, στα 30 ή στα 40 της.

Ναι, ήταν μια γυναίκα δυνατή αλλά και φοβισμένη, θυμωμένη, τραυματισμένη, μια μητέρα και μια γυναίκα που κουβαλούσε ένα τεράστιο βάρος μόνη της.

Όταν η Hamilton επέστρεψε για το «Terminator: Dark Fate» του 2019, δεν αντιμετώπισε τη Sarah σαν ένα εύκολο reunion με έναν χαρακτήρα που γνώριζε ήδη αλλά προετοιμάστηκε για έναν ολόκληρο χρόνο.

Η Linda έκανε στρατιωτική εκπαίδευση, εκπαίδευση με όπλα και σκληρή σωματική προπόνηση, ενώ δούλεψε παράλληλα πάνω στην ψυχολογία μιας Sarah που είχε πλέον περάσει δεκαετίες μέσα στην απώλεια και στον θυμό. Η ίδια έχει περιγράψει πως, στις βόλτες με τον σκύλο της, προσπαθούσε να ξαναβρεί ακόμη και τον τρόπο που περπατούσε η Sarah, επιστρέφοντας νοητά στα πιο βαθιά σημεία θλίψης, ενοχής και μετάνοιας του χαρακτήρα.

Η Linda όμως, δεν θέλει να γυρίσει πίσω ξανά όσο κι αν εμείς συνεχίζουμε να επιστρέφουμε στη Sarah Connor.

Όταν τη ρώτησαν τι θεωρεί πιθανότερο, να γράψει η AI το επόμενο «Terminator» ή να επιστρέψει εκείνη ως Sarah Connor, διάλεξε την AI και πρόσθεσε ότι στο ιδανικό σενάριο θα σκότωναν τη Sarah πριν καν ξεκινήσει η ταινία.

Υπάρχει κάτι υπέροχα ειρωνικό σε αυτό. Η γυναίκα που έγινε παγκόσμιο icon πολεμώντας την τεχνητή νοημοσύνη προτιμά σήμερα να γράψει η τεχνητή νοημοσύνη το «Terminator» παρά να χρειαστεί να το ξανακάνει η ίδια ίσως επειδή η Linda Hamilton δεν φαίνεται να έχει καμία διάθεση να ζήσει κοιτάζοντας προς τα πίσω.

Όπως μάλιστα έχει τονίσει η ίδια η 70χρονη σήμερα ήθοποιός, έχει εξηγήσει ότι δεν κάθεται να ξαναβλέπει το «Terminator 2» ή τις παλιές δουλειές της αλλά προτιμά να διαβάζει και δεν βλέπει ιδιαίτερα τηλεόραση.

Κι όσον αφορά τις ρυτίδες της, η Hamilton έχει επιλέξει να αντιμετωπίζει τις γραμμές και τα σημάδια του χρόνου ως κομμάτι μιας ζωής που έχει πραγματικά ζήσει, αντί να κυνηγά την εικόνα της νεότερης εκδοχής της και σε μια βιομηχανία που για δεκαετίες αντιμετώπιζε τη γυναικεία γήρανση σχεδόν σαν ημερομηνία λήξης, αυτό αποκτά τη δική του σημασία.

Το ίδιο και η σχέση της με το σώμα της. Η δύναμη που κάποτε χρειάστηκε για να γίνει Sarah Connor σήμερα δεν αφορά την προσπάθεια να μοιάζει όπως το 1991, αφορά το να παραμένει η ίδια δυνατή, λειτουργική και ενεργή.

Από τους millennials στη Gen Z

Η Linda Hamilton πάντως, δεν χρειάζεται να επιστρέψει στη Sarah Connor για να ξανασυστηθεί σε μια νεότερη γενιά. Η συμμετοχή της σε εκείνο τον μικρό guest ρόλο στο φινάλε τους «Stranger Things», την έφερε μπροστά σε ένα κοινό που μπορεί να μην είχε γεννηθεί όταν εκείνη έκανε μεσουρανούσε ως Sarah Connor, ενώ η επιστροφή της αισθητικής των '80s και των '90s (και η άνοδος του AI) στην pop κουλτούεα έκανε την παλιά της εικόνα να κυκλοφορεί ξανά παντού.

Η Sarah Connor πάντως, ακόμα κι αν δεν επιστρέψει στον ρόλο αυτό η Linda Hamilton, είχε δίκιο σε ένα πράγμα: ακόμα κι αν δεν ζούμε ακόμα μέσα στο δικό μας Skynet, εκείνη φωνάζει για έναν κίνδυνο που οι γύρω της θεωρούν αδιανόητο κι εμείς δεκαετίες αργότερα, συζητάμε για το πόση αυτονομία πρέπει να δώσουμε στις μηχανές, πόσο πραγματικά καταλαβαίνουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν και πού πρέπει να παραμένει ο ανθρώπινος έλεγχος.