Ελένη Προκοπίου: Η χορεύτρια που έγινε σταρ του ελληνικού σινεμά έφυγε στα 87 της χρόνια

Η Ελένη Προκοπίου ανήκει στη μεγάλη γενιά της δόξας της Φίνος Φίλμς, αλλά υπήρξε πάντα αθόρυβη και διαφορετική, ίσως επειδή δεν ήθελε να τον αποκαλούν σταρ. Υπήρξε όμως μία πραγματική σταρ που αγάπησε τον χορό και την υποκρτική και αποτελεί σημαντικό κομμάτι μίας χρυσής εποχής.

Έφυγε στα 87 της χρόνια ύστερα από μία γεμάτη ζωή, όπως φαίνεται και στην τελευταία της συνέντευξη που είχα παραχωρήσει στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη.

Το «κινεζάκι» του ελληνικού σινεμά και το «αντίο» από τη Φίνος Φίλμς

23 ταινίες είχε κάνει η Ελένη Προκοπίου στη Φίνος Φιλμς και η κινηματογραφική εταιρεία την αποχαιρέτησε μέσω ανάρτησης με συγκίνηση για τη μεγάλη της προσφορά στον ελληνικό κινηματογράφο.

«Με μεγάλη θλίψη αποχαιρετούμε σήμερα την αγαπημένη μας “Κυρία της Αυλής”, Ελένη Προκοπίου, μια από τις πιο λαμπερές και ξεχωριστές παρουσίες του ελληνικού κινηματογράφου. Χαρισματική χορεύτρια και ταλαντούχα ηθοποιός, με εντυπωσιακή ομορφιά, εκρηκτικό ταμπεραμέντο και ένα βλέμμα που μαγνήτιζε τον κινηματογραφικό φακό, άφησε το δικό της αποτύπωμα στη μεγάλη οθόνη, πριν επιλέξει συνειδητά να αποσυρθεί από την καλλιτεχνική ζωή και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της.

Στη Φίνος Φιλμ πρωτοεμφανίστηκε το 1966 με το «Ραντεβού στον Αέρα» και μέσα στην ίδια χρονιά ακολούθησαν οι «Παράνομοι Πόθοι», «Οι Κυρίες της Αυλής» και «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα». Έξι χρόνια αργότερα επέστρεψε για «Το Κοροϊδάκι της Πριγκηπέσσας», που έμελλε να είναι και η τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση της καριέρας της.

Σήμερα την αποχαιρετούμε μέσα από στιγμές τριών ταινιών της και κρατάμε ζωντανά το χαμόγελο, την κίνηση, τη λάμψη της και, φυσικά, την αθάνατη ατάκα της “Μένουμε πάντα παιδιά”.Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της. Αντίο, Ελένη μας».

Την είδηση του θανάτου της Ελένης Προκοπίου γνωστοποίησε με ανάρτησή της η ηθοποιός Μέλπω Κωστή αλλά και ο δημοσιογράφος Νίκος Νικόλιζας.

Η ηθοποιός ξεκίνησε να σπουδάζει χορό μόλις τα έξι της χρόνια, στη σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου, έχοντας συμμαθήτρια ένα κορίτσι που έμελλε επίσης να γράψει τη δική του ιστορία στον ελληνικό κινηματογράφο: τη Μάρθα Καραγιάννη.

Μαζί, μάλιστα, εμφανίστηκαν ως παιδιά σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και αργότερα και σε ταινίες του Φιλοποίμην Φίνου. Ο χορός ήταν το πάθος της και για αρκετά χρόνια υπήρξε και εκείνη ντουέτο με τον Βαγγέλη Σειλινό.

Η μεγάλη αλλαγή ήρθε το 1963, όταν συμμετείχε στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, μια ταινία που ταξίδεψε και εκτός Ελλάδας και αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην καλλιτεχνική της πορεία. Ασχολήθηκε με το μιούζικαλ, την κωμωδία και το δράμα με την ίδια ευκολία, δείχνοντας το εύρος του ταλέντου της.

Μετά τη χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά έπαιξε για αρκετά χρόνια στο θέατρο, αλλά αποσύρθηκε για να αφιερωθεί στην οικογένειά της, μετά τον δεύτερο γάμο της με τον επιχειρηματία επίπλων Αντώνη Συρίγο, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη.

Στην τελευταία της συνέντευξη στην εκπομπή Ελένη, της Ελένης Μενεγάκη τον Απρίλιο του 2024, είχε αναφερθεί στη μικρή επιστροφή της στο θέατρο, δανείζοντας τη φωνή της στην παράσταση «Το κορίτσι μου» και είχε μιλήσει για τον άλλο της ρόλο, εκείνον της γιαγιάς.

«Επέστρεψα στο θέατρο μετά από πολλά χρόνια. Με έπεισε η εγγονή μου να συμμετέχω στην παράσταση που παίζει και εκείνη. Οι δύο εγγονές μου είναι η λατρεία μου, είμαι καλή γιαγιά».

Σ' αυτή τη συνέντευξη είχε μιλήσει για τα χρυσά χρόνια του σινεμά. Τότε που λόγω εμφάνισης την αποκαλούσαν ως κινεζάκι, αλλά η ίδια δε ζήλεψε ποτέ τη δόξα και ούτε επεδίωξε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους που ίσως θα της χάριζαν μία ακόμη μεγαλύτερη καριέρα.