Μήπως να κάνουμε «ευαγγέλιο» την κατά Καγιά αντιμετώπιση των πρώην συναδέλφων;
Είναι οκ να προχωράς. Είναι οκ να μη σε ενδιαφέρει τι συμβαίνει σε μια δουλειά από την οποία έχεις φύγει και είναι το υπέρτατο οκ, να μην χρε8ιάζεται να ξεσκίσεις μια δουλειά που κάποτε σε φιλοξένησε.
Υπάρχει μια περίεργη αντίληψη γύρω από τις επαγγελματικές μας σχέσεις. Ότι επειδή κάποτε δουλέψαμε μαζί, μοιραστήκαμε ένα γραφείο, κάναμε ατελείωτα meetings, πιάσαμε στόχους και προθεσμίες, κρίσεις, επιτυχίες και αποτυχίες, οφείλουμε να παραμένουμε για πάντα συνδεδεμένοι με τους πρώην μας (συναδέλφουν).
Υπάρχει και μια ακόμα πιο παράξενη πεποίθηση πως πρέπει να γνωρίζουμε τι συμβαίνει στην παλιά μας δουλειά, να έχουμε άποψη για τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε αυτή, να παρακολουθούμε ποιος πήρε τη θέση μας και φυσικά να απαντάμε κάθε φορά που κάποιος πρώην συνάδελφος αποφασίζει να αναφερθεί σε εμάς.
Κουλαμάρες θα πεις αλλά η Βίκυ Καγιά το ζει το παραπάνω σενάριο σε κάθε επίσημη εμφάνισή της.
Η Καγιά, μιλώντας στις τηλεοπτικές κάμερες στο kick off party του MadWalk 2026, έδωσε μια απάντηση που προσωπικά γράφοντας θα θέλαμε να κάνουμε κάτι σαν επαγγελματικό ευαγγέλιο.
«Δεν με ενοχλεί κάτι, γιατί ο καθένας πραγματικά έχει το δικαίωμα να πει αυτό που αισθάνεται. Εγώ αυτό που αισθάνομαι όμως είναι ότι είμαι ελεύθερη από όλο αυτό. Έχω φύγει από όλο αυτό και δεν με αφορά».
Έχω φύγει από όλο αυτό και δεν με αφορά. Πόση ελευθερία χωράει μέσα σε αυτές τις εννέα λέξεις;
Γιατί, τελικά, δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι όταν κλείνει ένας επαγγελματικός κύκλος, μπορούμε απλώς να τον αφήσουμε πίσω μας, χωρίς να ψάχνουμε τι λένε για εμάς, χωρίς να συγκρίνουμε το τότε με το τώρα, χωρίς να θέλουμε να αποδείξουμε ότι ήμασταν καλύτεροι, σημαντικότεροι ή αναντικατάστατοι και χωρίς να περιμένουμε να αποτύχει κάτι από το οποίο δεν είμαστε πλέον μέρος, μόνο και μόνο για να επιβεβαιωθεί η αξία μας.
Δεν χρειάζεται να έχεις άποψη για μια δουλειά που δεν είναι πια στη δική σου καθημερινότητα.
Είναι οκ να μη γνωρίζεις ποιος προσλήφθηκε στη θέση σου. Είναι οκ να μη σε ενδιαφέρουν τα νούμερα, οι επιδόσεις, οι αλλαγές, οι νέες συνεργασίες ή οι εσωτερικές ισορροπίες μιας εταιρείας στην οποία δεν εργάζεσαι πια.
Είναι οκ να μη διατηρείς επαφές με όλους τους παλιούς σου συναδέλφους, να κρατήσεις εκείνους που έγιναν πραγματικοί φίλοι και να αφήσεις τις υπόλοιπες σχέσεις εκεί όπου δημιουργήθηκαν: στο επαγγελματικό τους περιβάλλον.
Δεν σημαίνει ότι δεν εκτίμησες όσα έζησες. Δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζεις τη συμβολή των ανθρώπων που συνεργάστηκες. Σημαίνει απλώς ότι η ζωή σου συνεχίζεται.
Κι αν έχεις, έχω, έχουμε ανθρώπους με τους οποίους μοιραστήκαμε μια ολόκληρη εποχή στα διπλανά γραφεία, ανθρώπους που χαίρεσαι ακόμα να τους μιλάς, να μαθαίνεις νέα τους, να βλέπεις πώς προχώρησαν, πώς εξελίχθηκαν, πώς άλλαξε η ζωή τους, αυτό είναι ευλογία. Γιατί κάποιες επαγγελματικές σχέσεις είχαν την τύχη να γίνουν ανθρώπινες και αυτές δεν τελειώνουν με μια παραίτηση, μια απόλυση ή μια αλλαγή δουλειάς.
Δεν χρειάζεται να δουλεύετε πια μαζί για να συνεχίσετε να χαίρεστε ο ένας με τη χαρά του άλλου. Ίσως, μάλιστα, αυτή να είναι και η πιο όμορφη απόδειξη ότι κάτι άξιζε πραγματικά από εκείνη την εποχή. Ούτε η θέση που είχες, ούτε ο τίτλος στην επαγγελματική σου υπογραφή, αλλά οι άνθρωποι που έμειναν στη ζωή σου όταν έπαψαν να είναι συνάδελφοί σου.
Ας λένε οι πρώην συνάδελφοι ό,τι θέλουν
Η Βίκυ Καγιά είπε και κάτι ακόμη που αξίζει να κρατήσουμε: «Ο καθένας φυσικά μπορεί να πει αυτό που θέλει».
Γιατί δεν μπορούμε να ελέγξουμε την αφήγηση των άλλων για εμάς: Κάποιος μπορεί να θυμάται τη συνεργασία μας διαφορετικά. Κάποιος μπορεί να θεωρεί ότι αδικήθηκε. Κάποιος μπορεί να έχει παράπονα και άποιος μπορεί απλώς να μη μας συμπαθεί και εμείς να μην τον χωνεύουμε ακόμα περισσόυερο και όλα αυτά είναι μέρος της ζωής.
Φυσικά, άλλο πράγμα η διαφορετική άποψη και άλλο η συκοφαντία ή η προσβολή. Το δικαίωμα στη σιωπή δεν σημαίνει ότι οφείλουμε να ανεχόμαστε τα πάντα.
Η αξιοπρέπεια δεν είναι μόνο ο τρόπος που φεύγεις. Είναι και ο τρόπος που συνεχίζεις
«Τον αγώνα επιβίωσης και την επιθυμία κάποιου να πετυχαίνει και να πηγαίνει παραπέρα δεν την κακολογώ και δεν την κρίνω. Αυτό που λίγο θα ήθελα να σταθώ είναι με πόση αξιοπρέπεια το κάνεις», είπε ακόμη η Βίκυ Καγιά και την χειροκροτάμε.
Σίγουρα, δεν χρειάζεται να μειώσουμε αυτό που αφήσαμε πίσω για να αποδείξουμε ότι αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι καλύτερο.
Οι δουλειές συνεχίζονται χωρίς εμάς κι εμείς συνεχίζουμε χωρίς αυτές. Αυτή είναι η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων και όχι μια προσωπική ήττα. Προφανώς, η Καγιά θα ζήσει και χωρίς το GNTM για το οποίο καταλαβαίνει απόλυτα γιατί και ο κόσμος αλλά και οι δημοσιογράφοι την ρωτούν:
«Λογικό είναι, γιατί το έκανα από τότε που ξεκίνησε», είπεενώ σε ερώτηση για τη φετινή παρουσία της Μπέττυς Μαγγίρα στο GNTM εξήγησε:
«Τα πράγματα προχωράνε, αλλάζουν μορφή, προσαρμόζονται στις εποχές τις οποίες διανύουμε. Δεν σημαίνει ότι επειδή εγώ έφυγα από μια εκπομπή, ούτε θα την ξεσκίσω».
Το πιο ώριμο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε όταν τελειώνει ένας επαγγελματικός κύκλος να είναι να αποδεχτούμε ότι τελείωσε, να κρατήσουμε τις εμπειρίες, τις γνώσεις, τις καλές συνεργασίες, ακόμη και τα μαθήματα από τις κακές, να ευχηθούμε καλή συνέχεια, αν το αισθανόμαστε και να προχωρήσουμε χωρίς να κοιτάζουμε διαρκώς πίσω.
Bloggers
