Από την τραγωδία της Ηλιούπολης στο «10 λεπτά κήρυγμα»: Η προφητική ατάκα του Μπουλά που έγινε viral
Πώς το σοκ από τον χαμό των δύο 17χρονων κοριτσιών επανάφερε στο προσκήνιο τα λόγια που είχαν ειπωθεί πριν από χρόνια στην τηλεόραση για τη «μούχλα» των προσδοκιών και το άγχος των εξετάσεων.
Η πρόσφατη είδηση από την Ηλιούπολη μάς πάγωσε. Δύο κορίτσια, μόλις 17 ετών, στην αυγή της ζωής τους, αποφάσισαν να ανέβουν στην ταράτσα μιας εξαώροφης πολυκατοικίας, να κλειδώσουν την πόρτα πίσω τους, να φορέσουν τα ακουστικά τους και να βουτήξουν μαζί στο κενό. Η μία έχασε τη ζωή της ακαριαία, η άλλη έδωσε σκληρή μάχη στο νοσοκομείο και τελικά κατέληξε.
Όσο περνούν οι μέρες, τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα, όμως οι λεπτομέρειες που έρχονται στο φως από το σημείωμα που φέρεται να άφησε η μία κοπέλα μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε κατάματα όλα όσα με τρόμο αποφεύγουμε.
Τραγωδία στην Ηλιούπολη: Δύο παιδιά μάς ανάγκασαν να κοιτάξουμε όσα αποφεύγουμε
Πώς φτάνει ένα παιδί 17 χρονών να νιώθει ότι «αυτός ο κόσμος δεν είναι πια γι' αυτό», επειδή φοβάται μήπως δεν γράψει καλά στις Πανελλαδικές; Πώς γίνεται το άγχος να πνίγει τα όνειρα και να μετατρέπει το αύριο σε έναν απειλητικό τοίχο;
Τις ίδιες ακριβώς μέρες, ένα βίντεο από το παρελθόν έγινε ξανά viral στα social media, λες και η συλλογική μας μνήμη προσπάθησε να βρει τις απαντήσεις που εμείς αρνούμαστε να δώσουμε στα παιδιά μας. Είναι η σκηνή από τη σειρά «10 λεπτά κήρυγμα», όπου ο χαρακτήρας που υποδυόταν ο αξέχαστος Σάκης Μπουλάς (σ.σ ο μπαμπάς του Λεωνίδα, του νεαρού έφηβου) ξεσπά, περιγράφοντας με τρομακτική ακρίβεια την παθογένεια της ελληνικής οικογένειας:
Όχι έχει σχέση με την μούχλα των γονιών τους, κατάλαβες; Που πείθουν τα παιδιά ότι αν δεν περάσουν στο πανεπιστήμιο και δεν γράψουν καλά δεν αξίζουν τίποτα. Αλλά ευτυχώς ο Λεωνίδας βλέπεις δεν σας παίρνει στα σοβαρά. Ο Λεωνίδας παίρνει σοβαρά τη ζωή, η οποία σε αυτή την ηλικία είναι πανέμορφη, κατάλαβες; Γράψεις δεν γράψεις καλά στις εξετάσεις, περάσεις δεν περάσεις στο πανεπιστήμιο.
Αυτή η «μούχλα των γονιών», η μούχλα μιας κοινωνίας ολόκληρης που μετράει την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης με βαθμούς, μόρια και επιτυχίες, είναι που πνίγει τους εφήβους. Οι γονείς μεταφέρουν πολλές φορές στα παιδιά τους τα δικά τους απωθημένα, τους δικούς τους φόβους, τις δικές τους ανασφάλειες. Τους φορτώνουν με την ψευδαίσθηση ότι αν αποτύχουν σε ένα σύστημα εξετάσεων, αποτύχανε στη ζωή.
Ξεχνούν να τους πουν ότι οι εξετάσεις είναι απλώς ένας σταθμός, ενώ η ίδια η ζωή είναι το ταξίδι.
Τα δύο κορίτσια στην Ηλιούπολη, με τον πιο τραγικό και οδυνηρό τρόπο, μας φώναξαν ότι δεν άντεχαν άλλο την πίεση. Δεν άντεχαν να κουβαλούν στις πλάτες τους τις προσδοκίες όλου του κόσμου, χωρίς να νιώθουν ότι κάπου υπάρχει ασφάλεια. Όπως πολύ σωστά γράφτηκε, ένα απλό και επιφανειακό «μην αγχώνεσαι» δεν λύνει το πρόβλημα. Αυτό που χρειάζονται οι έφηβοι είναι η άνευ όρων αποδοχή. Να ξέρουν βαθιά μέσα τους ότι ακόμη κι αν όλα πάνε λάθος, ακόμη κι αν οι κόποι τους δεν αποδώσουν τους βαθμούς που ονειρεύτηκαν οι άλλοι για εκείνα, η αγάπη των γονιών τους δεν θα χαθεί. Ότι η δική τους ζωή αξίζει περισσότερο από κάθε σχολή και κάθε πτυχίο.
Οι σχολές και τα πανεπιστήμια θα είναι πάντα εκεί. Η ζωή όμως των παιδιών, αν χαθεί, δεν γυρίζει πίσω. Ας ακούσουμε, έστω και τώρα, τη φωνή του Σάκη Μπουλά από τη μυθοπλασία και, κυρίως, τον βουβό πόνο των παιδιών στην πραγματικότητα.
Το μήνυμα της Δανάης Μπάρκα
Η Δανάη Μπάρκα ήταν ανάμεσα στα άτομα που θέλησαν να μοιραστούν τις σκέψεις τους γι' αυτήν την τραγωδία δημόσια.
«Εδώ και μέρες σκέφτομαι τα δύο 16χρονα κορίτσια.
Δύο παιδιά που ζούσαν μόνο 16 χρόνια. Τι λάθη κάνουμε καθημερινά όλοι μας, τι παραδείγματα δίνουμε, τι πρότυπα καλλιεργούμε, πόσο ambassador υποκρισίας γινόμαστε, έτσι ώστε 2 νέα πλάσματα να θεωρούν ότι αυτός ο κόσμος δεν τους κάνει.
Τι πραγματικά προκαλεί το ίντερνετ, πέρα από τα καλά και που μας οδηγεί;
Η γειτονιά, το σχολείο, οι φίλοι, οι άνθρωποι που ίσως έχουμε μια μεγαλύτερη προβολή κάποιες φορές, οι άνθρωποι πίσω από εταιρίες, τι μερίδιο έχουμε;
Πού δίνουμε βάση, τι όντως είναι σημαντικό, τι είναι για αναπαραγωγή, τι μήνυμα μπορεί να φτάσει στο κάθε πλάσμα εκεί έξω.
Τι σημαίνει στο ίντερνετ κοροϊδεύω κάποιον, υποβαθμίζω κάποιον, κρίνω, περιθωριοποιώ κάποιον ή κάποιες ομάδες, τι πρέπει να κάνουμε οι υπόλοιποι;
Τι νιώθει κάποιος αν βλέπει γύρω του παντού μίσος ή πλούτο θεωρώντας ότι είσαι σημαντικός κυρίως όταν έχεις ή δείχνεις πολλά λεφτά;
Αναρωτιέμαι πως θα κάνουμε τα παιδιά ή οποιονδήποτε άνθρωπο αισθάνεται υποδεέστερος να καταλάβουν ότι δεν παίζει ουσιαστικό ρόλο τίποτα από αυτά.
Ωραία είναι όλα όσα έχει ο καθένας αρκεί να ξέρει να τα χαίρεται και να εκτιμά τον τρόπο που ζει. Με ανθρώπους, με ειλικρίνεια, με αποτυχίες, με γενναιοδωρία, με αναγνώριση σωστών και λαθών, με συζήτηση, με μοίρασμα.
Πώς θα εξηγήσουμε σ’ ένα παιδί ότι δεν παίζει ρόλο το επάγγελμα που θα κάνεις ή αν θα περάσεις στις πανελλήνιες αρκεί να αγαπάς ό,τι επιλέξεις. Δεν παίζει ΚΑΝΕΝΑ ρόλο αν θα γίνεις τραγουδιστής, επιχειρηματίας, καθαρίστρια, κομμωτής, υδραυλικός γιατί όλα είναι ΤΟ ΙΔΙΟ σημαντικά, αρκεί να είσαι είσαι μέσα σου καλά.
Πώς θα εξηγήσουμε ότι σημαντικός δεν είσαι αν σε ξέρουν από τα social media ή απ' την τηλεόραση ή από το YouTube αλλά αν σε ξέρουν για την καλοσύνη, την χαρά, την αυθεντικότητα σου, την ευαισθησία, το ταλέντο, την ευγένεια σου και πολλά άλλα.
Όλοι πέφτουμε, όλοι κάνουμε λάθη, όλοι κάνουμε λάθος χειρισμούς, αλλά όλοι είμαστε το ίδιο σημαντικοί αν είμαστε απλά καλοί άνθρωποι. Πώς άραγε θα στείλουμε αυτό το μήνυμα σε κάθε έναν που νιώθει παραγκωνισμένος ,ή λιγότερο χρήσιμος;
Υ.Γ: Νιώθω πολύ τυχερή που μεγάλωσα σ ένα κόσμο χωρίς σύγκριση, ίντερνετ και αγωνία για το τι λένε.
Υ.γ 2: Δύναμη και σεβασμό σε κάθε γονιό εκεί έξω που αγωνίζεται για τα παιδιά του».
Bloggers
