Ράντου, Βλάχος, Παυλίδου «αποχαιρέτησαν» με τον δικό τους τρόπο τον «ασυμβίβαστο» Νίκο Καλογερόπουλο

Ένας από τους πιο αυθεντικούς, ταλαντούχους και ρομαντικούς «αντάρτες» της ελληνικής τέχνης, ο Νίκος Καλογερόπουλος, έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 9/8 σε ηλικία 74 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στον κινηματογράφο, το θέατρο και την ποίηση.

Ανάμεσα σε όσους τον «αποχαιρέτησαν» ήταν και οι Ελένη Ράντου, Πάνος Βλάχος και Σοφία Παυλίδου με αναρτήσεις τους στα social media, τονίζοντας πως η απώλειά του αφήνει ένα τεράστιο κενό.

Ελένη Ράντου: Η «επιστροφή» του Κωνσταντίνου & Ελένης και ο φόβος της συνεξάρτησης

Το «αντίο» στον Νίκο Καλογερόπουλο

Η σχέση της Ελένης Ράντου με τον Νίκο Καλογερόπουλο βασιζόταν σε βαθύ καλλιτεχνικό σεβασμό, εκτίμηση και μια κοινή πορεία που ξεκίνησε από τα πρώτα βήματα της δικής της καριέρας.

H γνωριμία τους χρονολογείται από τη δεκαετία του '80, μια περίοδο που εκείνος βρισκόταν στο απόγειο της καλλιτεχνικής του ακμής, έχοντας ήδη σφραγίσει τον ελληνικό κινηματογράφο με εμβληματικές επιτυχίες όπως το «Ρεμπέτικο» και η «Λούφα και Παραλλαγή».

Κομβικό σημείο στη σχέση τους υπήρξε η συνύπαρξή τους στο καστ της κοινωνικής ταινίας «Ρεβάνς» (1983) του Νίκου Βεργίτση. Αυτή η κινηματογραφική συνεργασία, σε συνδυασμό με την παράλληλη διασταύρωσή τους στους θεατρικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής, σφυρηλάτησε έναν αμοιβαίο σεβασμό και μια ουσιαστική εκτίμηση που διατηρήθηκε ζωντανή μέσα στο πέρασμα των χρόνων.

«Καλό ταξίδι, Νικόλα! Ξεκληρίζεται σιγά σιγά όχι μόνο μια γενιά, αλλά ένα είδος ανθρώπων που είχαν τόση ανιδιοτέλεια στους αγώνες τους, τόσο ταλέντο, τόση ψυχή, τόση ετοιμότητα να καούν από τις αγάπες τους. Στους μίζερους, σωστά υπολογισμένους καιρούς μας, δεν χωρούσες. Ευγνώμων που σε γνώρισα», έγραψε η ίδια στην ανάρτησή της.

Ο Πάνος Βλάχος, επίσης «αποχαιρέτησε» τον ηθοποιό, γράφοντας:

«Εγώ δηλώνω μαθητής ετουτουνού του κόσμου κι εσύ αν είσαι δάσκαλος να καταλάβω δως μου».

O ίδιος διατηρούσε βαθύ σεβασμό και στενή καλλιτεχνική σχέση μαζί του, έχοντας μάλιστα συμμετάσχει ως καλεσμένος στη μουσικοθεατρική παράσταση-αφιέρωμα «50 χρόνια Νίκος Καλογερόπουλος» στο Σταυρό του Νότου, τιμώντας έναν άνθρωπο που θεωρούσε δάσκαλο και πρότυπο ελευθερίας.

Η Σοφία Παυλίδου με τη σειρά της έγραψε:

«Αντίο Νικόλα...Ευγνώμων που σε γνώρισα και μοιράστηκα τη σκηνή μαζί σου».

Σε παλαιότερη τηλεοπτική της συνέντευξη (στην εκπομπή «Τι Λέει»), είχε εξομολογηθεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια πως στην εφηβεία της ήταν ερωτευμένη με τον Νίκο Καλογερόπουλο. Η μοίρα το έφερε έτσι ώστε χρόνια αργότερα να εκπληρώσει το εφηβικό της όνειρο και να συνεργαστεί μαζί του επί σκηνής στη θεατρική παράσταση «Εντός Σχεδίου».

Οι εμβληματικοί ρόλοι που καθιέρωσαν τον Νίκο Καλογερόπουλο

Ο Νίκος Καλογερόπουλος υπήρξε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και αυθεντικές φυσιογνωμίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Έγινε ευρύτερα γνωστός και αγαπήθηκε από το κοινό μέσα από εμβληματικούς ρόλους που άφησαν εποχή. Η πρώτη του μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία ήρθε το 1981 με την ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα» σε σκηνοθεσία Θόδωρου Μαραγκού, η οποία του χάρισε το Ειδικό Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Λίγο αργότερα, το 1983, ξεχώρισε ξανά στην ταινία-σταθμό του Κώστα Φέρρη «Ρεμπέτικο», όπου τιμήθηκε εκ νέου με Βραβείο Εξαιρετικής Ερμηνείας.

Ο απόλυτος σταθμός στην καριέρα του σημειώθηκε το 1984 με τη θρυλική «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη. Ο ρόλος του φαντάρου Γιάννη Παπαδόπουλου τον εκτόξευσε στη συνείδηση του ευρείες κοινού και του χάρισε το Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στη Θεσσαλονίκη. Χρόνια αργότερα, το 2000, πραγματοποίησε μια δυναμική επιστροφή με την ταινία «Ένας κι ένας», κερδίζοντας για δεύτερη φορά το Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου, ενώ παράλληλα συμμετείχε σε γνωστές ταινίες όπως η «Άρπα Colla» και η «Θηλυκή Εταιρεία». Παράλληλα, έκανε αισθητή την παρουσία του και στην τηλεόραση μέσα από σειρές που αγαπήθηκαν πολύ, όπως «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» (1975), «Μεθυσμένη Πολιτεία», «Χαίρε Τάσο Καρατάσο» και το αγαπημένο «Στο κάμπινγκ» (1989).

01

03

Ο Νίκος Καλογερόπουλος πέρα από την υποκριτική

Ο Νίκος Καλογερόπουλος δεν περιορίστηκε μόνο στον ρόλο του ηθοποιού, αλλά υπήρξε ένας ολοκληρωμένος και πολυδιάστατος δημιουργός. Ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος, έγραψε σημαντικά θεατρικά έργα, όπως «Ο μπαμπούλας», «Το σατιρικό των Ελλήνων» και «Οι κυνικοί ξανάρχονται», ενώ το 2011 υπέγραψε ολοκληρωτικά τη σκηνοθεσία, το σενάριο αλλά και τη μουσική στην ταινία «Οι ιππείς της Πύλου».

Η καλλιτεχνική του φύση εκφράστηκε έντονα και μέσα από τον γραπτό λόγο, καθώς εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές «Θετή Ταυτότης» (1981), «Επιστρόφια» (1991) και «3ώδια» (2001). Παράλληλα, ασχολήθηκε ενεργά με τη μουσική ως τραγουδοποιός, κυκλοφορώντας το 1994 τον προσωπικό του δίσκο «Τα δέοντα» σε δική του σύνθεση και στίχους.

Πάνω απ' όλα όμως υπήρξε ένας γνήσιος πολιτιστικός αγωνιστής, ο οποίος επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Μεσσηνία, για να δημιουργήσει το «Τρένο της Τέχνης» (ή «Τρενοτεχνείο») και να διοργανώσει πολιτιστικά φεστιβάλ, μένοντας πιστός μέχρι τέλους στην ιδέα μιας τέχνης ελεύθερης, αυθεντικής και αποκεντρωμένης.