Νίκος Μπάρκουλης: Το συγκινητικό «γράμμα» στον πατέρα του Ανδρέα, 10 χρόνια μετά τον θάνατό του
Ο γιος του Ανδρέα Μπάρκουλη, Νίκος, του μιλά σε πρώτο πρόσωπο στην ανάρτησή του, όχι μόνο για τον εφιάλτη της απώλειας, αλλά για όσα εκείνα τα μικρά και μεγάλα που δεν πρόλαβαν να κάνουν μαζί.
Ο Νίκος Μπάρκουλης ήταν ήδη 15 χρονών, δηλαδή σε μία τρυφερή ηλικία όταν βίωσε την ασθένεια και τελικά την απώλεια του πατέρα του.
Το διάστημα που ακολούθησε δεν ήταν εύκολο, ούτε για εκείνον, αλλά ούτε και για τη μητέρα του και θα το καταλάβεις με όσα γράφει στη νέα του ανάρτηση, ως φόρο τιμής στον πατέρα του, δέκα χρόνια από τον θάνατό του. Αυτή η ανάρτηση, έχει τη μορφή μίας προσωπικής επιστολής σ' εκείνον. Ένας γιος απευθύνεται στον πατέρα του, για τα μικρά και μεγάλα που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.
Νίκος Μπάρκουλης: Ο γιος του Ανδρέα Μπάρκουλη άλλαξε καριέρα και έδειξε περήφανα την πρώτη του μέρα
«Θέλω να σε κατηγορήσω για τα πάντα...»
Ο γιος του Ανδρέα Μπάρκουλη βρισκόταν στην τρυφερή περίοδο της εφηβείας όταν έχασε τον πατέρα του. Επωμίστηκε δυσκολίες και μία βαριά αλλά τιμητική κληρονομιά.
Και τα τελευταία χρόνια τον βλέπουμε και μέσω των social media να έχει καταφέρει να δημιουργήσει τη δική του ταυτότητα, να δουλεύει ασταμάτητα για να είναι αυτόνομος αλλά και για να βοηθήσει οικονομικά τη μητέρα του.
Ασχολήθηκε με την υποκριτική και το τραγούδι, δούλεψε ως σερβιτόρος, οδηγός ταξί και εδώ και μερικούς μήνες κατάφερε να δημιουργήσει τη δική του επιχείρηση στον τομέα της εστίασης και του catering.
Αυτή η δεκαετία όμως, δεν ήταν εύκολη. Ο Νίκος Μπάρκουλης μιλά για «όρνια που ήθελαν να μας κατασπαράξουν» στη νέα του ανάρτηση για τα δέκα χρόνια από την απώλεια του πατέρα του.
Μιλά όμως και για όλα εκείνα τα απλά που δεν μπόρεσε να ζήσει ως γιος με τον πατέρα του. Αυτά τα μικρά απλά, αλλά τόσο σπουδαία πράγματα που ένας νέος ζει με τους γονείς του.
«10 χρόνια μετά. Και ακόμα, όταν πάω να μιλήσω ή να γράψω για εσένα, μέσα μου πονάω. Σιγά σιγά, η εικόνα που είχα από εσένα αρχίζει και θολώνει όσο περνάνε τα χρόνια. Μερικές φορές σκέφτομαι το πόσο τυχερός είμαι που μπορώ απλά να γράψω το όνομά σου στο ίντερνετ και απλά να σε δω ή να ανοίξω τυχαία την τηλεόραση και να πετύχω μια ταινία σου... Έτσι, λίγο να θυμηθώ το όμορφο πρόσωπό σου, το καθηλωτικό βλέμμα σου και αυτό το χαμόγελο που έφερνε χαρά σε όποιον το κοίταγε.
Κάθε χρόνο, αντί να γίνεται πιο εύκολο, καταλήγει να είναι η ίδια μέρα που ήταν πριν 10 χρόνια. Αυτός ο εφιάλτης είναι σαν να μην σταματά ποτέ και αυτή η ημερομηνία είναι σκαλισμένη μέσα στην ψυχή μου.
Ξέρεις, μερικές φορές θέλω να γυρίσω και να σε κατηγορήσω για τα πάντα. Το ότι έπρεπε να τα μάθω όλα μόνος μου, ότι έπρεπε να ξεπεράσω τόσα δύσκολα πράγματα μόνος μου. Πώς να ξυριστώ, πώς να φερθώ σε μια κοπέλα, να μου πάρεις το πρώτο μου αμάξι, να με προστατεύσεις όταν όλα αυτά τα όρνια γύρω μου ερχόντουσαν να με κατασπαράξουν και, πιο πολύ από όλα, που με άφησες μόνο μου με τη μαμά.
Πόσο εγωιστής, έστω, που το γράφω αυτό, ε; Συγγνώμη. Απλά μου λείπεις. Και τι δεν θα έδινα να σε πάρω άλλη μια αγκαλιά. Και τι δεν θα έδινα».
Bloggers
