Η Τόνια Σωτηροπούλου εξήγησε γιατί η απώλεια του πατέρα της ήταν μια απελευθέρωση για εκείνη
«Οι γονείς είναι οι ρίζες μας», είπε η Τόνια Σωτηροπούλου μεταξύ άλλων για την απώλεια του μπαμπά και το μάθημα του να στέκεσαι στα δικά σου πόδια.
Η απώλεια ενός γονιού αποτελεί πάντα ένα από τα πιο καθοριστικά ορόσημα στη ζωή ενός ανθρώπου. Είναι η στιγμή που καλείσαι να επαναπροσδιορίσεις την ίδια σου την ύπαρξη. Η Τόνια Σωτηροπούλου, καλεσμένη στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» (30/9), άνοιξε την καρδιά της και μίλησε για την απώλεια του πατέρα της, ο οποίος «έφυγε» από τη ζωή τον περασμένο Ιανουάριο. Η γνωστή ηθοποιός δεν στάθηκε μόνο στον πόνο του αποχωρισμού, αλλά μοιράστηκε το βαθύτερο μάθημα ζωής που πήρε από αυτή την εμπειρία, το πώς η διαχείριση του φόβου της απώλειας ενός τόσο αγαπημένου προσώπου μπορεί να μετατραπεί σε μια εσωτερική απελευθέρωση.
Η Τόνια Σωτηροπούλου επέλεξε τα κομψά soap nails για τις εμφανίσεις της στο Φεστιβάλ των Καννών
«Είναι μία από τις δύο ρίζες μας οι γονείς»
Αναφερόμενη στη σημασία της αυτοβελτίωσης και της ψυχοθεραπείας στη ζωή της, η Τόνια Σωτηροπούλου εξήγησε πως προσπαθεί πάντα να λειτουργεί ως παρατηρητής των όσων της διδάσκει η καθημερινότητα. Η φετινή χρονιά, ωστόσο, υπήρξε κομβική, καθώς κλήθηκε να έρθει αντιμέτωπη με το αναπόφευκτο.
«Θέλω να είμαι παρατηρητής όσων μου μαθαίνει η ζωή. Προφανώς είναι το κομμάτι της αυτοβελτίωσης, της ψυχοθεραπείας εννοείται και όσο ζω μαθαίνω. Και κατάλαβα ότι ξέρεις πρέπει να αποτινάξουμε και φόβους που έχουμε. Και φέτος ήταν μια πολύ κομβική χρονιά για εμένα, γιατί έχασα τον πατέρα μου τον Ιανουάριο και ένα από τα πράγματα που φοβόμαστε πιο πολύ, το πιο δεδομένο που θα συμβεί, είναι φυσικά η απώλεια. Πόσο μάλλον η απώλεια ενός από τους σημαντικούς σου άξονες. Γιατί είναι μία από τις δύο ρίζες μας οι γονείς», είπε η ίδια χαρακτηριστικά.
Η ίδια μάλιστα, περιέγραψε τη διαδικασία του πένθους όχι ως μια στατική κατάσταση, αλλά ως μια προσωπική διαδρομή που απαιτεί χρόνο και επαναπροσδιορισμό. Όπως σημείωσε, ο θρήνος είναι ένα προσωπικό ταξίδι για το πού επιλέγεις να τοποθετήσεις την απώλεια μέσα στην καρδιά και τη ζωή σου.
Παράλληλα, εξήγησε πώς η βίωση αυτού του φόβου λειτούργησε λυτρωτικά:
Και προφανώς έχει όλο αυτό το δυσάρεστο κομμάτι και τη θλίψη και τη ζωή μετά από αυτό, είναι ένα προσωπικό ταξίδι, ο θρήνος και το πού τον βάζεις στη ζωή σου και στην καρδιά σου. Ταυτόχρονα, αντικειμενικά είναι σε ένα βαθμό για μένα μια μεγάλη απελευθέρωση, γιατί καταλαβαίνεις πώς είναι να πορεύεσαι μόνος, πώς είναι να είσαι στα πόδια σου.
Το συγκινητικό «αντίο»
Η στάση αυτή της Τόνιας Σωτηροπούλου συνδέεται άμεσα με τις αξίες και την προσωπικότητα του ίδιου του πατέρα της, όπως η ίδια τον είχε αποχαιρετήσει τον Ιανουάριο μέσα από μια βαθιά συγκινητική ανάρτηση στο Instagram. Περιγράφοντάς τον ως έναν άνθρωπο «έξω καρδιά», γεμάτο χιούμορ, γενναιοδωρία και αγάπη για τη θάλασσα και τα λουλούδια, είχε αποκαλύψει τις συμβουλές που της άφησε ως παρακαταθήκη: να μαθαίνει να πέφτει και να σηκώνεται, αλλά και να θυμάται πως «η ζωή είναι για να τη ζούμε και για να τη γιορτάζουμε».
«Ο μπαμπάς μου ήταν πολύ ωραίος τύπος! Μου έλεγε πως όταν πεθάνει θα ήθελε οι άνθρωποι να τον θυμούνται για το χιούμορ του. Ηταν όντως πολύ αστείος και γεμάτος ζωή και αγάπη, ήταν γενναιόδωρος και έξω καρδιά, αγαπούσε τη θάλασσα, τους φίλους μου και τα λουλούδια. Αγαπούσε τα αδέρφια μου κι εμένα, τον Κωστή σαν τρίτο γιο και λάτρευε τη μάνα μου. Όταν του είπα πως θα γίνω ηθοποιός, μου απάντησε - "ευτυχώς κορίτσι μου, νόμιζα πως θα μου πεις κάτι βαρετό, όπως γιατρός ή δικηγόρος". Με έμαθε να πέφτω 7 φορές και να σηκώνομαι 8. Μου έπαιρνε πάντα λουλούδια στη γιορτή της γυναίκας , όπως άλλωστε και στη μητέρα μου.
Πριν 15 χρόνια είχε πάει σε φωτογράφο να βγάλει το πορτρέτο που θα χρησιμοποιούσαμε για τον τάφο του σε περίπτωση που πεθάνει γιατί τότε ήταν ακόμα ωραίος, όπως έλεγε αλλά και για να μη μας βάλει σε κόπο αυτή τη δύσκολη στιγμή. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έβγαινε στο μπαλκόνι του σπιτιού μας, κάθε φορά που έφευγα για να με χαιρετήσει. Κάθε φορά. Όλα τα χρόνια. Τους τελευταίους μήνες το έκανε όσο μπορούσε ακόμα να σηκωθεί. Έφυγε την ημέρα της γιορτής μου. Η ζωή είναι για να τη ζούμε, η ζωή είναι για τους ζωντανούς, η ζωή είναι για να τη γιορτάζουμε μου έλεγε! Αν ο πατέρας μου ήταν σκηνή από ταινία θα ήταν η σκηνή του χορού στο Another round. Μπαμπά σ´ ευχαριστούμε που είσαι ο μπαμπάς μας. Θα σε γιορτάζουμε και θα σε αγαπάμε πάντα, κάθε φορά που θα κοιτάζω το μπαλκόνι μας θα είσαι εκεί, να χαιρετάς, να μου στέλνεις την ευχήσου και θα ανταμώνουμε. Σε κάθε λουλούδι που αγγίζω θα ανθίζεις, θα είσαι εκεί σε κάθε λέξη που με κάνει να γελάω μέχρι δακρύων».
Σε συνέντευξη που είχε δώσει η Τόνια Σωτηροπούλου στη διαδικτυακή εκπομπή του Παντελή Τουτουντζή, «Make Up Stories», τον Ιούνιο του 2025 είχε πει σχετικά με την οικογένειά της:
«Είμαι πολύ τυχερή γιατί έχω μια οικογένεια που είχαμε πολλή αγάπη. Έχω δύο αρκετά μεγαλύτερα αδέλφια. Ο ένας είναι 56 και ο άλλος 59 χρονών. Ως γυναίκα με μεγαλύτερους αδελφούς αισθάνεσαι ότι με κάποιον τρόπο έχεις άλλους δύο μπαμπάδες, που είναι πιο σύγχρονοι από τον μπαμπά σου. Αυτό δεν είναι καθόλου περιοριστικό. Είναι άλλη στήριξη! Μεγάλωσα στην Άνω Γλυφάδα, με ευκολίες και δυσκολίες, γιατί εγώ είμαι από μια εντελώς midi class οικογένεια, πότε είχαμε χρήματα, πότε δεν είχαμε. Ο μπαμπάς μου ήταν γραφίστας, τα έκανε όλα στο χέρι, δεν ασχολήθηκε ποτέ με υπολογιστές! Δεν μπόρεσε να κάνει keep up στην πορεία και αυτός ίσως του στοίχισε δημιουργικά, αλλά σε εμένα δεν μου στοίχισε τίποτα. Δεν είχα ποτέ πολλά αγαθά! Τα υλικά αγαθά δεν μας καθορίζουν».
Bloggers
