Το πρώτο βινύλιο, το Νησί, οι μνήμες: Ο Στέλιος Μάινας μιλά για τη ζωή του & τον Άγιο Έρωτα

Τον αγαπήσαμε ως Τίμο Σταυράκη στους Μεν και Δεν, τον λατρέψαμε ως Γιώργη Βανδουλάκη στο Νησί, μας συγκίνησε μέσα από τους δεκάδες άλλους ρόλους του τόσο στην τηλεόραση, όσο και στο θέατρο. Ο Στέλιος Μάινας αποτελεί για την υποκριτική τέχνη αλλά και για την ελληνική τηλεόραση, μία εμβληματική προσωπικότητα. Τόσο γιατί συνδέθηκε με τις πρώτες επιτυχίες της μικρής οθόνης, όσο και με εκείνες τις σειρές που οδήγησαν σε διαφορετικούς δρόμους τη μυθοπλασία.

Μαζί του στο Queen.gr κάνουμε ένα μικρό ταξίδι στον χρόνο, από την αγάπη για τη μουσική και τις πρώτες του εμπειρίες ως ηθοποιός, στον τρόπο που εκείνος αντιλαμβάνεται την ιδιοσυγκρασία του κάθε του ρόλου, τη μάχη για τα ιδανικά και το ελληνικό φιλότιμο, την αξέχαστη εμπειρία των δύο χρόνων στο Νησί, τον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργήσει ο ρόλος του στον Άγιο Έρωτα.

Ο κορυφαίος ηθοποιός και συγγραφέας επιστρέφει στην τηλεόραση, υποδυόμενος φέτος στον Άγιο Έρωτα, τον αγνοούμενο τηλεοπτικό πατέρα του Δημήτρη Γκοτσόπουλου. Ως Λεωνίδας Μιχαλέας θα μας οδηγήσει προς το φινάλε της σειράς, που όλοι ελπίζουμε να είναι ένα τέλος δικαίωσης. Αλλά αυτή η διαδρομή περιλαμβάνει μία συγκλονιστική ιστορία που αφορά τα δεινά του παρελθόντος και τη συγχώρεση του παρόντος.

Η αποκάλυψη Μάινα - Γκοτσόπουλου στον Άγιο Έρωτα ξεκινά από μία επίθεση και μία καταδίωξη

«Εμείς οι ηθοποιοί εύκολα μπορούμε να απογειωθούμε από την πραγματικότητα»

Εμφανίζεστε στη σειρά σε μία κομβική στιγμή και θα είστε εκείνος που στο μέλλον, θα δρομολογήσει αρκετές εξελίξεις στην πλοκή του Άγιου Έρωτα. Ποια είναι τα βασικά στοιχεία στην ιδιοσυγκρασία αυτού του ρόλου που εσείς τα θεωρείτε σημαντικά;


Θα σας πω κάτι, που ίσως σας εκπλήξει. Εμείς οι ηθοποιοί μεταφέρουμε την προσωπικότητα μας από ρόλο σε ρόλο, είτε στην τηλεόραση, είτε στο θέατρο. Για να μην παρεξηγηθώ, αυτό δε σημαίνει πως δεν υποδυόμαστε κάθε φορά, κάτι διαφορετικό. Μεταφέρουμε όμως την ποιότητα και την ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχουμε ως άνθρωποι στον κάθε ρόλο, εν αγνοία μας ή ηθελημένα. Βεβαίως εννοείται, πως όταν υποδύεσαι έναν αρνητικό, έναν κακό χαρακτήρα, αυτομάτως, προσπαθείς να ανασυνθέσεις στοιχεία που δεν διαθέτεις και θα σε βοηθήσουν στην ερμηνεία σου. Έχουμε δει για παράδειγμα πως οι «κακοί» του ελληνικού κινηματογράφου, έχουν ερμηνευτεί από καταπληκτικούς ήπιους ως ιδιοσυγκρασία, καλοσυνάτους ανθρώπους. Η πιο τρανταχτή περίπτωση είναι εκείνη της Τασσώς Καββαδία.

Ο Λεωνίδας Μιχαλέας που υποδύομαι στον Άγιο Έρωτα, υπήρξε αντάρτης, ο οποίος βρισκόταν σε αυτά τα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου, στα μετόπισθεν. Αναγκάστηκε να διαφύγει τραυματισμένος στα βουνά όπου γίνονταν το αντάρτικο και στη συνέχεια φυγαδεύτηκε στη Γιουγκοσλαβία. Η χώρα στα χρόνια του «Σιδηρούν παραπετάσματος» σε αντίθεση με όλες τις άλλες κομμουνιστικές χώρες των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης, διατηρούσε κάποιες πιο χαλαρές σχέσεις με τη Δύση. Ο Μιχαλέας κατάφερε να επιστρέψει στην Ελλάδα όταν άνοιξαν τα σύνορα και αναζήτησε την οικογένειά του.

Και ανακαλύπτει ο άπιστος, ο μη θρησκευόμενος πατέρας, τον γιο του Νικόλαο που είναι παπάς. Οι σεναριογράφοι μας δημιούργησαν μία πολύ ωραία αντίθεση, μία σύγκρουση ιδεολογιών ανάμεσα στον πατέρα και τον γιο.

Ωστόσο έχουμε δει πως στο παρελθόν, πως είχατε δώσει έναν σταυρό στη σύζυγό σας για να τον παραδώσει στον γιο σας, που τότε ήταν ακόμη πολύ μικρός σε ηλικία. Άρα υπήρχε πριν τον πόλεμο η έννοια της πίστης σε αυτόν τον άνθρωπο που για κάποιο λόγο κλονίστηκε.

Δεν έχουμε ακόμη φτάσει σεναριακά σε αυτό το σημείο, αναμένω και εγώ πως θα εξελιχθεί αυτή η ιστορία και πώς θα μας εκπλήξουν οι σεναριογράφοι μας. Βρίσκω όμως τον ρόλο του Μιχαλέα, εξαιρετικά ενδιαφέρον. Οι ηθοποιοί δεν θέλουμε κατ' ανάγκη να παίζουμε πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά ρόλους που έχουν ουσία και ανταποκρίνονται στα «θέλω» του κοινού. Ακόμη και αν κάποιος ηθοποιός ζητήσει κάποια στιγμή να αλλάξει κάτι από τον ρόλο του, δεν το κάνει από μαιαιοδοξία, αλλά περισσότερο από την ανάγκη και την αγάπη να ερμηνεύσει κάτι που έχει πραγματικό νόημα.

Δεν θα μιλούσαμε όμως αρνητικά για έναν ηθοποιό της δικής σας πορείας και αξίας, αν θέλατε να έχετε λόγο στη διαμόρφωση του ρόλου σας. Δηλαδή έχετε το δικαίωμα να επιθυμείτε να κάνετε ρόλους αντάξιους της πορείας σας και του ταλέντου σας.

Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια, αλλά παράλληλα θα πρέπει να σας πω, πως εμείς οι ηθοποιοί εύκολα μπορεί και να «απογειωθούμε» από την πραγματικότητα. Το καθήκον μας είναι να ερμηνεύσουμε με τον καλύτερο τρόπο τον ρόλο που μας δίνουν.

01

06

Στη σκληρή εποχή του εμφυλίου που ζει ο Μιχαλέας, οι άνθρωποι πάλευαν για τα ιδανικά τους και τα πιστεύω τους. Στη σημερινή εποχή, υπάρχει αυτή η ορμή να παλέψουμε για τα ιδανικά μας και τις αξίες μας;

Υπάρχει. Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, η ανάγκη να παλεύουμε για τα ιδανικά μας δεν έχει χαθεί. Μιλώντας όμως για ιδανικά, αυτά δεν αφορούν μόνο μία γενικότερη αλλαγή στον κόσμο, αλλά αφορά και στην αλλαγή που χρειάζεται να κάνουμε εμείς οι ίδιοι μέσα μας. Αφορά και το πώς συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους δίπλα μας, πως διάγουμε τον βίο μας. Αποτελεί και αυτό μία μικρή εσωτερική επανάσταση, πιστεύω στην προσωπική επιλογή και ευθύνη.

Οι μεγάλες ιδέες για τις οποίες μιλούσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες, δεν έχουν διαγραφεί, αλλά έχουν αλλάξει μορφή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται σε όλον τον πλανήτη αλλά με διαφορετικό τρόπο, υποδεικνύοντάς μας, ότι μερικά πράγματα κάνουν έναν κύκλο σε αυτή τη ζωή.

Μιλήσατε για ευθύνη, αλλά ως λαό δεν θα έλεγα πως είναι αυτό που μας χαρακτηρίζει.

Διαφωνώ σε αυτό. Μπορεί κάποιες φορές να ξεφεύγουμε από τον στόχο μας και να χρειαζόμαστε υπενθύμιση και όρια, αλλά ο Έλληνας έχει φιλότιμο. Είναι μία ιδιοσυστασία του λαού μας αυτό το φιλότιμο, κυρίως του μέσου πολίτη. Ο δε μέσος πολίτης είναι εκείνος που κρατά τη ζυγαριά στα πράγματα.

Η τηλεοπτική σχέση πατέρα - γιου θα είναι πολύ ιδιαίτερη στον Άγιο Έρωτα, αλλά θέλω να σας ρωτήσω αν θα υπάρξει συγχώρεση για τα χρόνια που χάθηκαν, παρόλο που στην ουσία, δεν ήταν στο χέρι του Μιχαλέα να βρεθεί μακριά από την οικογένειά του.

Αυτονόητο είναι πως θα πρέπει να υπάρξει αυτή η συγχώρεση. Αναμένω να συμβεί. Έχει και εκείνος ένα μερίδιο ευθύνης για την απουσία, αλλά δεν έφταιγε σε τίποτε η οικογένειά του που έμεινε χωρίς εκείνον και έπρεπε να αντιμετωπίσει μία τραγική κατάσταση σε μία Ελλάδα που κατέρρεε. Ο Μιχαλέας θα πρέπει να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο και αυτό που χρωστά στους δικούς του ανθρώπους.

Στη σειρά είστε μουσικός, βιολιστής. Να φανταστώ πως δεν ξέρατε να παίζετε βιολί.

Όχι, αν και δεν είμαι εντελώς άσχετος από τη μουσική. Το αστείο είναι πως όταν ήταν μικρότερος σε ηλικία ο γιος μου του είχα πάρει ένα βιολί, του το είχα αγοράσει για πλάκα. Εκείνος το «γρατζουνούσε» για λίγο διάστημα, εγώ δεν το τόλμησα, γιατί είναι ένα δύσκολο όργανο. Ως παιδί διερευνούσα και εγώ διάφορα όργανα μέχρι να βρω κάτι να μου αρέσει και είχα καταλήξει στην κιθάρα. Όταν έγινα όμως ηθοποιός και βρέθηκα σε μία παράσταση στην Καλαμάτα, ένας σκηνοθέτης από τη Γερμανία που ανέβαζε την παράσταση με τον «Αρτούρο Ουι», μας ρώτησε αν ήξερε κάποιος από εμάς, να παίζει μουσικά όργανα και ήμουν εγώ και άλλος ένας. Μας ζήτησε λοιπόν να πάμε στην Φιλαρμονική της πόλης να επιλέξουμε ένα από τα πνευστά και να προσπαθήσουμε να μάθουμε να παίζουμε ένα συγκεκριμένο κομμάτι.

Πάω στην αποθήκη της Φιλαρμονικής και βρίσκομαι μπροστά σε πάρα πολλά όργανα, τρομπόνια, τρομπέτες, τούμπες, κλαρινέτα και ένιωσα ένα δέος. Ήταν ένας άγνωστος κόσμος για εμένα, τον οποίο ήθελα να γνωρίσω. Κατέληξα στο κλαρινέτο και μετά την παράσταση πήγα για δύο χρόνια στο δημοτικό ωδείο της Καλαμάτας για να κάνω μαθήματα.

«Λατρεύω τη ροκ, τα λαΐκά και το ρεμπέτικο»

Υπάρχει μία μελωδία, ένα τραγούδι που είναι συνυφασμένο με κάποια πολύ ιδιαίτερη στιγμή της ζωής σας;

Μου αρέσει πολύ η μουσική, ακούω μουσικές από όλον τον κόσμο, αλλά είμαι περισσότερο παιδί της ροκ. Όλοι μας πάντα θυμόμαστε κυρίως το πρώτο βινύλιο, το πρώτο cd που αγοράσαμε με το χαρτζηλίκι μας.

Το πρώτο βινύλιο λοιπόν που αγόρασα και μου έχει μείνει αξέχαστο, ήταν το «Stairway to heaven» των Led Zeppelin. Ανήκω σε μία πάρα πολύ τυχερή αυτή η γενιά, γιατί μεγαλώσαμε με δύο διαφορετικές μουσικές παραδόσεις, με δύο «κορμούς» της ελληνικής μουσικής και της μουσικής γενικότερα. Εκείνη του ροκ που αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '60 και εκείνη του λαΐκού τραγουδιού. Λατρεύω επίσης το ρεμπέτικο, όλα αυτά τα τραγούδια είναι η ψυχή μας.

Βλέπουμε πως τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα νέα παιδιά ασχολούνται με τη λαΐκή αλλά και την παραδοσιακή μουσική.

Όταν έμεινα στην Κρήτη για δύο χρόνια για τα γυρίσματα της σειράς «Το Νησί», πήγα μία μέρα σε ένα ορεινό χωριό για να πιώ έναν καφέ. Κάποια στιγμή βλέπω κάτι κοπέλια που ήταν 14 χρονών τα οποία μαζεύτηκαν μετά το σχολείο στο καφενείο, έβγαλαν τις λύρες τους και ξεκίνησαν να παίζουν και να τραγουδούν. Ήταν πάρα πολύ συγκινητικό, ταυτόχρονα μαγικό και συγκλονιστικό που αυτά τα μικρά παιδιά αποφάσισαν να συνεχίσουν την παράδοση του τόπου τους. Δεν συμβαίνει μόνο με τη μουσική αλλά και με τον χορό και αυτό εκτός από την Κρήτη το έχω συναντήσει και στην Ήπειρο.

Πριν από 35 χρόνια στα πλαίσια μίας καλοκαιρινής περιοδείας, είχα βρεθεί στα Γιάννενα και από το μπαλκόνι μου ξαφνικά άρχισα να ακούω τους ήχους ενός κλαρίνου και οι οργανοπαίχτες ήταν πάλι παιδιά. Χαίρομαι όταν βλέπω τη νέα γενιά να συνεχίζει τις παραδόσεις μας.

Αναφερθήκατε στη σειρά «Το Νησί» και πάντα είχα την απορία για ποιο λόγο αυτή τη σειρά, ορόσημο της μυθοπλασίας παίχτηκε μόνο μία φορά σε επανάληψη. Είναι κρίμα που οι νέες γενιές δεν έχουν δει μία τέτοια παραγωγή.

Αυτή την απορία έχω και εγώ αλλά δεν έχω απάντηση να σας δώσω, μακάρι να την ξαναδούμε.

Όμως, αυτού του είδους οι παραγωγές, είναι πολύ ακριβές για τα ελληνικά δεδομένα και από την άλλη πλευρά ενώ έχουμε μία τόσο υπέροχη γλώσσα, βρίσκουμε δυστυχώς πρακτικά εμπόδια στο να την επικοινωνήσουμε στο εξωτερικό και αυτό επηρεάζει ελληνικές σειρές αυτού του είδους στο να προβληθούν από κάποια τηλεοπτικά δίκτυα του εξωτερικού.

Ωστόσο υπάρχουν ελληνικές σειρές που μπαίνουν σε ξένες πλατφόρμες, έστω και αν είναι λίγες.

Εύχομαι να δούμε όμως στο μέλλον ακόμη περισσότερες ελληνικές σειρές να μπαίνουν σε αυτές τις πλατφόρμες.