Κώστας Κορωναίος: Οι αναποδιές, ο φόβος της αλλαγής και η καινούργια του «Βαλίτσα»

Ο Κώστας Κορωναίος έχει έναν μάλλον ανορθόδοξο τρόπο να κοιτάζει τις αναποδιές: τις θεωρεί τύχη κι αν δεις προσεκτικά τη διαδρομή του, ίσως καταλάβεις το γιατί. Ο ηθοποιός ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει Γεωπονική και χωρίς να έχει ιδιαίτερη σχέση με το θέατρο, έγινε ηθοποιός. Χρόνια αργότερα βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τον «Τελευταίο Ταξιτζή» και κάπου εκεί, όπως λέει ο ίδιος, ερωτεύτηκε το σινεμά και από την άλλη πλευρά της οθόνης.

Μόνο που η πολυπόθητη πόρτα που περίμενε να ανοίξει μετά το βραβείο δεν άνοιξε ακριβώς όπως φανταζόταν.

«Πίστευα πως άνοιγε μια καινούργια πόρτα σε έναν υπέροχο κόσμο, αλλά δεν…», παραδέχεται σήμερα χωρίς να προσπαθεί να ωραιοποιήσει την πραγματικότητα του επαγγέλματος.Τώρα, πάντως, το σινεμά τον ξαναβρίσκει, στη «Βαλίτσα», την κωμική περιπέτεια του Δημήτρη Παπαθανάση, όπου και ο Κώστας Κορωναίος υποδύεται τον διοικητή ενός αστυνομικού τμήματος και περιμένει με αγωνία να ανακαλύψει αν ένας αυτοσχεδιασμός που έκανε στην τελευταία του σκηνή επέζησε και στο μοντάζ. Αυτό θα το ανακαλύψουμε μαζί στις 16 Οκτωβρίου οπότε και κάνει «Η Βαλίτσα» το άνοιγμά της στους κινηματογράφους από την Tanweer.

Στη συζήτησή μας, όμως, ο Κώστας Κορωναίος μιλά και για όσα υπάρχουν πίσω από τους ρόλους: για την οικονομική ανασφάλεια που δεν εξαφανίζεται όσο περνούν τα χρόνια, για το ελληνικό σινεμά που τον «ανακάλυψε την ώρα που άρχισε να ανθίζει», για την ηλικία, την πατρότητα και όλα όσα άλλαξαν από τότε που απέκτησε την 7χρονη κόρη του.

Ίσως, τελικά, η καλύτερη σύνοψη της διαδρομής του να βρίσκεται στη μία φράση που θα έλεγε σήμερα στον νεότερο εαυτό του:«Εμπιστεύσου τις αναποδιές. Είναι μεγάλη τύχη».

Η «Βαλίτσα» είναι μια κωμική περιπέτεια με έγκλημα, χρήματα, απατεώνες και τέσσερις γυναίκες που μπλέκουν εκεί που δεν το περιμένουν. Τι ήταν αυτό που σας κέρδισε όταν διαβάσατε για πρώτη φορά το σενάριο;

Κυρίως το χιούμορ της αφήγησης και η πολύ έξυπνη πλοκή της. Η ερώτηση όμως απευθύνεται σε ηθοποιό, άρα η απάντηση είναι ότι με κέρδισε ο ρόλος του διοικητή αστυνομικού τμήματος, ειδικά μετα την συζήτηση που κάναμε με τον Σκηνοθέτη. Ο τρόπος που πρότεινε να τον προσεγγίσουμε μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρων.

Η «Βαλίτσα» έχει ένα μεγάλο και δυνατό cast αλλά και αρκετούς και πολύ διαφορετικούς χαρακτήρες. Υπάρχει κάποια σκηνή ή κάποια συνεργασία από τα γυρίσματα που περιμένετε κι εσείς να δείτε πώς έγραψε τελικά στη μεγάλη οθόνη;

Ω, ναι υπάρχει!!! Στο τέλος, της τελευταίας σκηνής που εμφανίζομαι, είχε προκύψει αυτοσχεδιαστικά «κάτι» πολύ ωραίο νομίζω, που το διασκέδασα κι εγώ και όλο το συνεργείο με γέλια και χειροκροτήματα. Αυτό θέλω πάρα πολύ να το δω. Όμως, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να κοπεί στο μοντάζ (πολύ το φοβάμαι). Ελπίζω να το δω τουλάχιστον σε κάποιο making off… είδωμεν.

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ξανά ελληνικές ταινίες να φέρνουν πολύ κόσμο στις αίθουσες. Αισθάνεστε κι εσείς ότι το ελληνικό σινεμά βρίσκεται σε μια καινούργια, πιο εξωστρεφή περίοδο;

Αυτό είναι αλήθεια. Από την άλλη μεριά, λίγα χρόνια πριν δεν ήμουν κι εγώ πολύ δραστήριος στο κινηματογραφικό πεδίο, οπότε δεν μπορούσα να αντιληφθώ ιδιαίτερα την όποια εσωστρέφεια. Οπότε είμαι πολύ τυχερός που με ανακάλυψε το σινεμά τη στιγμή που άρχισε να ανθίζει!

Υπάρχει πλέον η αίσθηση ότι ο Έλληνας θεατής ξαναδίνει ευκολότερα μια ευκαιρία σε μια ελληνική ταινία. Τι πιστεύετε ότι άλλαξε: οι ίδιες οι ταινίες, οι παραγωγές, οι ιστορίες που αφηγούμαστε ή το κοινό;

Θα δανειστώ την απάντηση από έναν φίλο σκηνοθέτη: «Νομίζω πως πάντα υπήρχαν καλά σενάρια, καλοί ηθοποιοί, καλοί τεχνικοί στην κάμερα, στον ήχο, πολύ καλό υλικό γενικά. Η παραγωγή έχει ανέβει επίπεδο τα τελευταία χρόνια».

Η «Βαλίτσα» βασίζεται πολύ στην κωμωδία που γεννιέται από πραγματικούς ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται ξαφνικά σε παράλογες καταστάσεις. Εσείς τι βρίσκετε δυσκολότερο ως ηθοποιός: να κάνετε τον θεατή να γελάσει χωρίς να παίξετε την κωμωδία ή να τον οδηγήσετε σε πιο σκοτεινές διαδρομές όπως κάνατε στον «Τελευταίο Ταξιτζή»;

Στην πραγματικότητα είναι η ίδια η δυσκολία, γιατί όταν κάτι αξίζει δεν είναι μονοσήμαντο. Δεν είναι μόνο δραματικό ή μόνο κωμικό. Από την άλλη μεριά, εγώ μάλλον κατατάσσομαι στους κωμικούς ηθοποιούς. Αυτό ίσως να σημαίνει ότι μου λείπουν περισσότερο ρόλοι με πιο έντονο το δραματικό στοιχείο. Δυσκολία όμως δεν βρίσκω. Αν εμπιστεύεσαι τον σκηνοθέτη σου, θα φτάσετε σε ένα πολύ ωραίο αποτέλεσμα, το οποίο θα αναγνωρίσει και ο θεατής... Ευτυχώς δεν είμαστε μόνοι μας στην αρένα!

Ο «Τελευταίος Ταξιτζής» σας έφερε το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τρία χρόνια μετά, άλλαξε εκείνο το βραβείο ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε τη δουλειά;

Σίγουρα μου αναπτέρωσε το ηθικό!!! Επίσης, ερωτεύτηκα το σινεμά και ως ηθοποιός (όχι μόνο ως θεατής). Ψέματα. Ερωτεύτηκα το σινεμά στα γυρίσματα και όχι μετά το βραβείο. Μετά το βραβείο πίστευα πως άνοιγε μια καινούργια πόρτα σε έναν υπέροχο κόσμο, αλλά δεν… Οι προσδοκίες όμως υπάρχουν!

Έχετε πει παλιότερα ότι δεν είχατε δει καν θέατρο πριν έρθετε από την Πρέβεζα στην Αθήνα και ότι αρχικά είχατε έρθει για να σπουδάσετε Γεωπονική. Αν συναντούσατε σήμερα εκείνον τον νεαρό, τι θα του λέγατε;

Εμπιστεύσου τις αναποδιές…είναι μεγάλη τύχη!

Είχατε μιλήσει πολύ ανοιχτά για την οικονομική ανασφάλεια του επαγγέλματος του ηθοποιού. Έχει αλλάξει καθόλου αυτή η πραγματικότητα σήμερα, ακόμη και για έναν ηθοποιό με τη δική σας διαδρομή;

Όχι. Οι ανάγκες μου άλλαξαν. Έχω οικογένεια, παιδί πια. Μαζί με την ηλικία έρχεται η υπομονή και φεύγει η αντοχή. Στα ίδια είμαστε. Για τους νεότερους όμως σίγουρα πιο δύσκολα.

Όταν κερδίσατε το βραβείο στη Θεσσαλονίκη, θυμάμαι να λέτε πως μάθατε τα νέα ενώ μαγειρεύατε με την κόρη σας. Τι θέση έχει απέναντι στη δουλειά σας; Είναι ο πιο αυστηρός κριτής σας;

Μαγείρευα για την κορη μου! Είναι μόλις 7 ετών. Δεν καταλαβαίνει τι είναι η δουλειά μου ακριβώς.

Έχει αλλάξει η πατρότητα τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε τη δουλειά σας, τις φιλοδοξίες σας ή ακόμη και τους ρόλους που επιλέγετε;

Απολύτως. Καθολικά. Αναμφίβολα και λίγα λέω. Χρειάζονται πολλά Giga για την απάντηση.

Η «Βαλίτσα» βάζει στο κέντρο της τέσσερις γυναίκες και όχι την κλασική ανδροπαρέα που έχουμε δει πολλές φορές σε ελληνικές κωμωδίες. Νιώσατε κι εσείς στα γυρίσματα ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό στη δυναμική αυτής της ιστορίας;

Είναι πολύ ωραίο αυτό που περιγράφετε, θα ήθελα να το νιώσω. Αλλά κάνω τον διοικητή αστυνομικού τμήματος. Στα γυρίσματά μου ήμουν ανάμεσα σε αστυνομικούς μόνο! Νομίζω η κυρία Τσαλίκη και η Βάσω Καβαλιεράτου εκείνη τη μέρα θα μπούχτισαν από τους άντρες.

Στο «Ντέρτι» υποδύεστε τον Παντελή Μωραιτη, έναν άνθρωπο που θέλει κυρίως να μείνουν όλα όπως τα ξέρει, την ώρα που οι γυναίκες της οικογένειάς του αρχίζουν να διεκδικούν τη δική τους ζωή. Τον βλέπετε ως έναν συντηρητικό άνδρα ή ως έναν άνθρωπο που κατά βάθος φοβάται την αλλαγή; Η πατρότητα σάς έκανε να διαβάσετε διαφορετικά αυτή την πλευρά του Παντελή;

Είναι σωστό αυτό που λέτε. Φοβάται την αλλαγή, το καινούργιο, το άγνωστο. Όλα αυτά αφορούν και την κόρη του. Άρα φοβάται και την αδυναμία του να την προστατέψει τώρα που εκείνη ανοίγει τα φτερά της, ενώ αυτός απλά γερνάει. Φοβάται τον θάνατο.

Η πατρότητα και η ηλικία, μαζί ή και χώρια, έκαναν τη δουλειά τους.

Ο Παντελής έχει και αυτή την πολύ ελληνική εμμονή με την πολιτική και τις κόντρες ΠΑΣΟΚ–ΝΔ με τον πεθερό του. Πόσο αναγνωρίσατε μέσα του, άνδρες μιας ολόκληρης γενιάς που έχουμε συναντήσει στις οικογένειές μας και στα καφενεία μας;

Μου είναι τόσο γνώριμο! Όμως ως παρατηρητής, ως παιδί-παρατηρητής μάλιστα! Και όχι μέσα στην οικογένειά μου, περισσότερο στη γειτονιά, σε άλλα σόγια κ.λπ. Ο πατέρας μου ποτέ δεν είχε καμία διάθεση αρπάγματος ή σπόντας ή κόντρας για πολιτικά. Οπότε κάτι πιο ουσιαστικό πρέπει να ανακαλύψω στον Παντελή και όχι μόνο το σχήμα του εμμονικού με την πολιτική. Εδώ έρχεται ξανά ο φόβος για την ΑΛΛΑΓΗ που είπαμε προηγουμένως.

Από τον Οκτώβριο σας βλέπουμε στο θέατρο στον Έβρο απέναντι, ένα έργο που γράφτηκε το 1998 αλλά σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, μιλά για την προσφυγιά, τον ρατσισμό, τη φτώχεια και για το μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος προκειμένου να σωθεί. Σας τρόμαξε καθόλου το πόσο επίκαιρο παραμένει το έργο;

Δεν ήμουν ποτέ τόσο αισιόδοξος άνθρωπος ώστε να με τρομάξει. Με εξέπληξε όμως η ακρίβεια των αισθημάτων, των σχέσεων, των φόβων και της απελπισίας των ανθρώπων μέσα στο έργο. Μετά από λίγο ούτε αυτό σε εκπλήσσει, γιατί βλέπεις πού μπορείς να φτάσεις κι εσύ ο ίδιος, αν κάποια στιγμή πάρεις αυτή την απόφαση κι όχι την άλλη, αν αφεθείς στην παρόρμηση ή συγκρατηθείς, αν έρθει η κακιά η ώρα ή όχι… Ένα υπέροχο και σκληρό έργο!

Φωτογραφίες: Λευτέρης Παρτσάλης