Ελένη Κοκκίδου: «Η σύγχρονη Ελληνίδα μάνα έχει πια σπασμένα νεύρα και λίγο χρόνο για τα παιδιά της»
Η Ελένη Κοκκίδου μιλά στο Queen.gr για τον ρόλο της στη βραβευμένη ταινία «Κόκκορας» του Τάσου Γερακίνη. Είναι η κλασσική ελληνίδα μάνα, η ισορροπίστρια, η φωνή της λογικής, ο μόνιμος φάρος αγάπης για τα παιδιά της και το καταφύγιό τους.
Εντελώς τυχαία μέσα σε λίγους μήνες υποδύθηκε 3 φορές τον ρόλο της μαμάς. Στη σειρά Να με λες μαμά, μάνα και στην ξένη ταινία Dig αλλά και στην ταινία «Κόκορας» του Τάσου Γερακίνη που προβάλλεται ήδη στις ελληνικές αίθουσες, μετά τις πολλαπλές διακρίσεις στο εξωτερικό.
Η Ελένη Κοκκίδου, είναι η κλασσική ελληνίδα μάνα του Αργύρη, η ισορροπίστρια, εκείνη που αναγνωρίζει τις υπερβολές των παιδιών της, αλλά παράλληλα στέκεται «βράχος» στις επιθυμίες τους, είναι αυτός ο μόνιμος φάρος αγάπης και το καταφύγιο στο οποίο τελικά θα βρει και το πραγματικό νόημα της ζωής ο γιος της.
Με την ηθοποιό μιλάμε στο Queen.gr για το σεναριακό ατού αυτής της ταινίας που γίνεται «καθρέφτης» της νεοελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας, για τις γενιές που αλλάζουν, για την ανάγκη του εύκολου πλουτισμού, αλλά και για τις σύγχρονες μητέρες που πια δεν έχουν τις αντοχές για να γίνουν ο πυρήνας που όλα θα τα αντέχει στην οικογένεια.
Σου θυμίζω πως ο «Κόκορας» του Τάσου Γερακίνη έχει ήδη προκαλέσει αίσθηση στα κινηματογραφικά φεστιβάλ του εξωτερικού (κερδίζοντας και βραβείο κοινού στο 23ο SFGFF, στο ελληνικό φεστιβάλ κινηματογράφου του Σαν Φραντίσκο) και θα προβάλλεται από τις 10 Σεπτεμβρίου στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες.
Κόρα Καρβούνη: «Όλοι μας κρύβουμε έναν κόκορα και ας πιστεύουμε ότι είμαστε αετοί»
Λίγα λόγια για την υπόθεση: Ο Αργύρης, είναι από τους τελευταίους θυρωρούς του Δήμου Αθηναίων και έχει ως όνειρο να στείλει παρά τις οικονομικές τους δυσκολίες, τον γιο του σε ιδιωτικό δημοτικό. Θέλει να κάνει μία άλλη ζωή, απ' εκείνη που όλοι οι άλλοι γύρω του θέλουν. Κουβαλά και εκείνος τα απωθημένα των δικών του γονιών, την ανεκπλήρωτη επιθυμία του πατέρα του (Δημήτρης Καταλειφός) να κληρονομήσει τα κτήματα και να γίνει ο γιος του αγρότης, αλλά και το μόνιμο κανάκεμα της μητέρας του (Ελένη Κοκκίδου).
Κυρία Κοκκίδου, υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που κάνουν αυτά τα μη ρεαλιστικά όνειρα, φτάνουν στα άκρα όπως ο πρωταγωνιστής της ταινίας, για να ξεφύγουν από την οικονομική δυσκολία και να αποκτήσουν κοινωνικό status;
Ο χαρακτήρας της ταινίας δεν είναι κοινός, είναι ένας μικρός Δον Κιχώτης, κυνηγά ανεμόμυλους», αλλά φυσικά και υπάρχουν ανάμεσά μας αυτοί οι άνθρωποι. Θα σας υπενθυμίσω τι συμβαίνει με τον τζόγο. Υπάρχουν πάρα πολλοί που παίζουν θεωρώντας πως η τύχη θα τους έρθει από τον ουρανό, χωρίς να κοπιάσουν και χωρίς να χάσουν χρόνο.
Είναι μόνο το εύκολο κέρδος ή και για να αποδείξουν κάποιοι πως πέτυχαν και πως εκπλήρωσαν τις προσδοκίες των οικογενειών τους, όπως ο ήρωας της ταινίας μας;
Ο Αργύρης θέλει να πετύχει το παιδί του όσα δεν πέτυχε εκείνος. Ο γιος του γίνεται η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για εκείνον. Όπως συχνά συμβαίνει, το παιδί θα πληρώσει τις αμαρτίες των γονιών του. Υπάρχει μία υπερβολή στον ψυχισμό του πατέρα, έχει έναν υπέρμετρο εγωισμό, δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, γιατί θέλει να δώσει ένα σωρό αγαθά στο παιδί του, ενώ δεν έχει καμία δυνατότητα να το κάνει. Δεν πατάει στη γη αυτός ο άνθρωπος.
Έχει το χαρακτηριστικό του Έλληνα γονιού που θέλει το παιδί του να προκόψει περισσότερο απ’ εκείνον. Αλλά χωρίς συνείδηση των ορίων του. Αυτή είναι η τραγικότητα του ρόλου, αλλά ταυτόχρονα και η κωμικότητά του, γιατί «τρώει» πόρτα απ’ όλους.
Και δεν ξέρουμε αν ο γιος του συμφωνούσε με όσα ο πατέρας του ονειρεύεται για εκείνον. Γιατί συνήθως οι γονείς καθρεφτίζουν τις δικές τους προσδοκίες στα παιδιά τους. Οι δικοί σας γονείς πώς λειτούργησαν στη δική σας ζωή, πριν καν σκεφτείτε να γίνετε ηθοποιός;
Πάνω κάτω, έτσι λειτούργησαν και οι δικοί μου γονείς. Μερικοί γονείς, επειδή είχαν ανέκαθεν περισσότερες παροχές προς τα παιδιά τους, είχαν και περισσότερες απαιτήσεις απ’ εκείνα, προσδοκούσαν το αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους. Γιατί κόπιαζαν και κοπιάζουν πολύ για να πάνε τα δικά τους παιδιά σε ακριβά σχολεία, να μάθουν ξένες γλώσσες. Και περιμένουν τα αποτελέσματα. Είναι σαν να κάνουν μία επένδυση, προσδοκώντας τους τόκους τους. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι και κακό να θέλεις το παιδί σου να μορφωθεί και να σπουδάσει.
Με τον γάμο της Έβελυν Ασουάντ με τον Νίκο Λεκάκη ξεκινά η Κανακαρά: Η υπόθεση της πρωτότυπης σειράς
Σε ποιον τομέα της ζωής μας είναι καταστροφικό να νομίζουμε ότι είμαστε αετοί όπως ο Αργύρης, ενώ στην ουσία να είμαστε κόκορες;
Στον έρωτα όλοι αισθανόμαστε πως είμαστε αετοί και τελικά κάποια στιγμή κόβονται απότομα τα φτερά μας. Δεν υπάρχουν μόνο αετοί στον έρωτα, αλλά και αρκετοί κομπλεξικοί, όπως τους αποκαλώ με τους φίλους μου, που πιστεύουν πως είναι κάτι πολύ παραπάνω απ’ αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Πολλές απ’ αυτές τις ιδιότητες των ανθρώπων προέρχονται και από τη διαπαιδαγώγησή τους.
Δεν επηρεαζόμαστε πια πολύ περισσότερο από το εξωτερικό μας περιβάλλον;
Οι νέοι της σημερινής εποχής διαμορφώνουν άποψη επηρεασμένοι πολύ από το εξωτερικό τους περιβάλλον, σε αντίθεση με τη δική μου γενιά, που κατά 90% επηρεαζόμασταν μόνο από το οικογενειακό μας περιβάλλον. Επηρεάζεται πολύ η νέα γενιά από τον «τζόγο» του ίντερνετ και από τον νεοπλουτισμό των influencers. Τα νέα παιδιά θέλουν να βγάλουν εύκολα χρήματα όπως εκείνοι, τα πάντα έχουν εμπορευματοποιηθεί. Και όλα αυτά ξεκινούν από την οικονομική μας ένδεια, που δεν είναι πια μόνο ελληνικό φαινόμενο.
Η συγκλονιστική σκηνή Κίτσου - Κοκκίδου στο Να με λες μαμά και η ανατροπή που ξάφνιασε το κοινό
Υποδύεστε τη μαμά του Αργύρη. Είστε σε όλα η κλασική Ελληνίδα μάνα που εξισορροπεί τις οικογενειακές κόντρες, κανακεύει τον γιο της, αλλά λέει και τις αλήθειες της, αλλά με διπλωματικό τρόπο;
Σε αυτή την ταινία, ναι, είμαι η κλασική, η original Ελληνίδα μαμά, η οποία θα μπει ενδιάμεσα στις καταστάσεις, ό,τι και να έχει συμβεί, ως ειρηνοποιός μεταξύ του πατέρα και των παιδιών, στα οποία πάντα θα δίνει καταφύγιο. Και παράλληλα να φροντίζει το σπίτι, τον άντρα της και τα παιδιά της.
Στη σημερινή εποχή, η Ελληνίδα μάνα έχει σπασμένα νεύρα γιατί δουλεύει από το πρωί. Έχει περάσει κόκκινα φανάρια, την έχουν βρίσει στον δρόμο άντρες οδηγοί, έχει κάνει 1,5 ώρα από το Σύνταγμα στο Παγκράτι, επιστρέφει στο σπίτι της και δεν έχει όρεξη να εξισορροπήσει κανέναν, δεν έχει πια το κουράγιο, το σθένος. Και δεν έχει τον χρόνο που θα ήθελε για να αφιερώσει στα παιδιά της. Γι’ αυτό και αυτά έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους.
Ευτυχήσατε φέτος να κάνετε επιτυχία και με έναν ακόμη ρόλο ως μαμά στο «Να με λες μαμά» στον Alpha. Και πάλι ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία.
Ήταν πολύ δυνατή αυτή η τηλεοπτική ιστορία στο «Να με λες μαμά». Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το μεταίχμιο μεταξύ δράματος και κωμωδίας, το ίδιο συνέβη και με το «Black Stone».Το σενάριο της ταινίας είναι καταπληκτικό, αληθινό, ισορροπημένο μεταξύ δράματος και κωμωδίας, γιατί έτσι είμαι και εγώ ως άνθρωπος. Εκεί που γελάω, μπορεί να κλάψω και αυτοσαρκάζομαι διαρκώς. Αυτό το σενάριο με έκανε εμένα να πω το «ναι» στην πρόταση για την ταινία.
Εδώ και πολλά χρόνια γίνεται μία ανανέωση στον ελληνικό κινηματογράφο. Φάνηκε και από τη δική μας ταινία, που είχε μία πολύ καλή πορεία στα φεστιβάλ του εξωτερικού, με τις διεθνείς διακρίσεις. Το ότι εμείς εδώ καταφέρνουμε να κάνουμε τόσο καλές ταινίες με τόσα λίγα χρήματα είναι πραγματικά μεγάλος άθλος.
Ακούω κάποιες φορές να λένε λανθασμένα γιατί δεν κάνουμε τόσες πολλές ταινίες και τόσο καλές όπως οι ξένοι και η απάντηση είναι μία: «Δεν έχουμε λεφτά». Δεν είναι θέμα αξιοσύνης και ταλέντου, είναι θέμα χρημάτων. Το ίδιο συμβαίνει και στο θέατρο αλλά και στην τηλεόραση, εκτός από το σινεμά.
Πήρα μέρος σε μία αμερικάνικη ταινία τον Απρίλιο, με τίτλο «Dig», και ταξίδεψα στην Ιταλία για τα γυρίσματα, με πρωταγωνιστή τον Hugh Laurie, τον γνωστό μας ηθοποιό και από τη σειρά «Dr. House», και τα «έχασα» με τον πλούτο της παραγωγής. Εκεί βλέπεις τη διαφορά. Και πάλι τη μάνα κάνω εκεί! (γελάει).
Bloggers
