Η Victoria Hislop μάς μιλά για το «Σκοτεινό Πέλαγος», την Ελλάδα που αγάπησε & τη δύναμη της ελπίδας
Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της μυθιστορήματος «Σκοτεινό Πέλαγος», η Victoria Hislop μίλησε στο Queen.gr για τη βαθιά σχέση της με την Ελλάδα, την ιστορική έρευνα πίσω από το βιβλίο της, τη δύναμη της αισιοδοξίας και τη σημασία της ανάγνωσης σε μια εποχή που κυριαρχούν τα social media.
Ένα γεύμα στο εστιατόριο του Μουσείου Μπενάκη, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου από τις εκδόσεις Ψυχογιός, αποτέλεσε την ευκαιρία για μια ξεχωριστή συνάντηση με τη Βρετανίδα συγγραφέα, της οποίας η αγάπη για την Ελλάδα είναι γνωστή.
Η Victoria Hislop συγκαταλέγεται στις πλέον αναγνωρίσιμες Βρετανίδες συγγραφείς, με τα βιβλία της να έχουν γνωρίσει μεγάλη διεθνή επιτυχία. Γεννήθηκε στο Λονδίνο, σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στην Οξφόρδη και εργάστηκε στον εκδοτικό χώρο και τη δημοσιογραφία, προτού αφοσιωθεί στη συγγραφή.
H Βικτόρια Χίσλοπ στο Queen.gr: «Μακάρι όλες οι γυναίκες στα 60 να κάνουν κάτι νέο όπως εγώ»
Η επίσκεψή της στη Σπιναλόγκα, την πρώην αποικία των λεπρών στα ανοιχτά της Κρήτης, αποτέλεσε την έμπνευση για το πρώτο της μυθιστόρημα, «Το Νησί», που κυκλοφόρησε το 2005. Το βιβλίο σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία, μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες και μεταφέρθηκε στην ελληνική τηλεόραση το 2010, μέσα από την ομώνυμη σειρά. Για το συγγραφικό της ντεμπούτο, η Hislop τιμήθηκε με το βραβείο Newcomer of the Year στα British Book Awards το 2007, ενώ και τα επόμενα έργα της γνώρισαν σημαντική επιτυχία.
Όλες οι λεπτομέρειες από το δείπνο της Victoria Hislop με τρεις αναγνώστριες
Η συγγραφέας, που μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στην Αγγλία και την Ελλάδα, επιστρέφει αυτή τη φορά σε μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Το «Νησί» επιστρέφει: Η αποκάλυψη της Βικτόρια Χίσλοπ για τη σειρά που καθήλωσε το κοινό
«Σκοτεινό Πέλαγος»: Μια ιστορία με φόντο τον ελληνικό Εμφύλιο
Στο «Σκοτεινό Πέλαγος», η ιστορία ξεκινά στην Ελλάδα του 1946, την περίοδο που ο Εμφύλιος Πόλεμος κλιμακώνεται, οι συγκρούσεις εξαπλώνονται στα βουνά και ο άμαχος πληθυσμός βρίσκεται αντιμέτωπος με τις συνέπειές τους.
Όταν ο κυβερνητικός στρατός εισέρχεται στην Καλόπετρα, η Φωτεινή θηλάζει το νεογέννητο δεύτερο παιδί της. Προτρέπει την κόρη της, Ηλιάνα, να κρυφτεί μαζί με τα μεγαλύτερα παιδιά, ενώ η ίδια και άλλες γυναίκες μεταφέρονται με φορτηγά. Εβδομάδες αργότερα, οι στρατιώτες επιστρέφουν για τα παιδιά, όμως η μοίρα που τα περιμένει είναι διαφορετική.
Η Φωτεινή οδηγείται σε φυλακή στη Χίο, όπου γνωρίζει τη Μαρκέλλα και τον μικρό γιο της, Νίκο. Όταν οι δύο γυναίκες χωρίζονται, ύστερα από μήνες εγκλεισμού, η Φωτεινή ορκίζεται να αναζητήσει όχι μόνο το δικό της παιδί, αλλά και εκείνο της Μαρκέλλας.
Μέσα από την ιστορία μιας μητέρας που είναι αποφασισμένη να διασχίσει πελάγη και βουνά για να προστατεύσει την οικογένειά της, η Hislop αναδεικνύει τον πόλεμο, τον αποχωρισμό, την αγάπη και την ανθρώπινη αντοχή.
Με ένα ευγενικό χαμόγελο και διάθεση για συζήτηση, η συγγραφέας μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις της για τις πληγές της ελληνικής ιστορίας, τη δύναμη της ελπίδας και την ανάγκη να κοιτάζουμε μπροστά, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Η Ελλάδα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου, αυτό είναι ξεκάθαρο. Τι είναι εκείνο που σε εμπνέει;
Η Ελλάδα είναι ένα μέρος που επισκέφθηκα πριν από περίπου εικοσιπέντε χρόνια, ως τουρίστρια, και αγάπησα όλα εκείνα τα πράγματα για τα οποία έρχονται συνήθως οι τουρίστες: τον καιρό, τη θάλασσα και όλα τα υπόλοιπα.
Στη συνέχεια, όμως, ανακάλυψα την περίπλοκη ιστορία της Ελλάδας κατά τον 20ό αιώνα, για την οποία δεν γνώριζα απολύτως τίποτα.
Ήταν σαν να περνούσα μέσα από μια πόρτα και να έμπαινα σε ένα δωμάτιο γεμάτο, όχι ακριβώς θησαυρούς, γιατί επρόκειτο για πολύ δύσκολα γεγονότα, αλλά ανακαλύψεις που με έκαναν να συνειδητοποιήσω πόσες καταστροφές είχε περάσει η Ελλάδα.
Πόσο δύσκολη ήταν η έρευνά σου για τον Εμφύλιο Πόλεμο;
Όχι ιδιαίτερα. Όλα βρίσκονται στα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ). Υπάρχουν πάρα πολλές πληροφορίες για όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου. Για παράδειγμα, υπάρχουν δείγματα από τις δηλώσεις μετανοίας που υπέγραφαν οι άνθρωποι, οι περισσότερες από τις οποίες καταστράφηκαν. Κάποιες, ωστόσο, διατηρήθηκαν και βρίσκονται στα ΑΣΚΙ.
Επομένως, δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να βρει κανείς πληροφορίες. Υπάρχουν πάρα πολλά βιβλία, ενώ συνεχώς εκδίδονται καινούργια. Για παράδειγμα, ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου διαδραματίζεται στη Χίο. Όταν επισκέφθηκα το νησί, υπήρχαν τρία βιβλία που είχαν γραφτεί τα τελευταία τέσσερα ή πέντε χρόνια, αν θυμάμαι καλά. Όλα αφορούσαν την Κατοχή, τον Εμφύλιο και όσα συνέβησαν στη συνέχεια. Ήταν βιβλία αποκλειστικά για τη Χίο. Πολλοί ιστορικοί εξακολουθούν να ερευνούν και να γράφουν για εκείνη την περίοδο.
Υπάρχει κάποια ιστορία από εκείνη την περίοδο που σε συγκλόνισε περισσότερο;
Οι ιστορίες οικογενειών των οποίων τα μέλη βρέθηκαν σε αντίπαλες πλευρές.
Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να φτάσουν στο σημείο να ασκήσουν βία εναντίον κάποιου μέλους της ίδιας τους της οικογένειας.
Το μυθιστόρημά σου έχει στο επίκεντρό του τη μητρότητα. Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλεις να μεταδώσεις στους αναγνώστες σου;
Συνήθως δεν σκέφτομαι ότι υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα που θέλω να μεταδώσω, σαν να έχω κάτι να διδάξω ή κάτι που θέλω να κάνω τους ανθρώπους να καταλάβουν.
Δεν θεωρώ ότι γράφω ένα βιβλίο έχοντας στο μυαλό μου κάποιο μήνυμα. Αλλά, αν υπάρχει ένα, είναι αρκετά θετικό.
Είναι αυτό που δείχνω μέσα από τις ιστορίες των χαρακτήρων μου: ότι οι άνθρωποι μπορούν να επιβιώσουν ακόμη και από πραγματικά δύσκολες καταστάσεις και να καταφέρουν να τις ξεπεράσουν.
Νομίζω ότι, γενικά στη ζωή, οι άνθρωποι τείνουν να είναι είτε λίγο πιο αρνητικοί είτε λίγο πιο θετικοί. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στον τόπο όπου γεννηθήκαμε, στην ανατροφή μας ή ακόμη και στον καιρό που επικρατούσε όταν γεννηθήκαμε.
Στα αγγλικά λέμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο και άλλοι που το βλέπουν μισοάδειο. Εγώ, για παράδειγμα, μπορεί να πω: «Το ποτήρι μου είναι μισογεμάτο. Υπέροχα, χαίρομαι πολύ». Κάποιος άλλος μπορεί να πει: «Το ποτήρι σου είναι μισοάδειο. Δεν έχεις πολύ νερό». Ωστόσο, εγώ βλέπω ότι έχω άφθονο νερό.
Στην ιστορία μου, οι χαρακτήρες στους οποίους επικεντρώνομαι είναι άνθρωποι που πραγματικά πιστεύουν ότι μπορούν να αξιοποιήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όσα έχουν. Αν έχουν ελπίδα, μπορούν να επιβιώσουν ακόμη και από πολύ δύσκολες καταστάσεις.
Το μικρό κορίτσι της ιστορίας, για παράδειγμα, ξεκινά μια καινούργια ζωή και δεν κοιτάζει συνεχώς πίσω, λέγοντας: «Μακάρι να ήμουν ακόμη στο σπίτι με τη μητέρα μου». Αντίθετα, κοιτάζει προς το μέλλον και σκέφτεται: «Βρίσκομαι κάπου όπου θα μου διδάξουν καινούργιες δεξιότητες».
Κοιτάζει μπροστά, αντί να στρέφεται πίσω, στο σκοτάδι.
Επομένως, αν υπάρχει κάποιο μήνυμα, είναι ότι αυτό είναι πάντα δυνατό, να στραφείς στο φως, αρκεί να έχεις αποφασιστικότητα.
Αυτός ο τρόπος σκέψης αντανακλά και μια ευρύτερη στάση απέναντι στη ζωή, δεν είναι έτσι;
Ναι. Υπάρχουν, μάλιστα, επιστημονικές έρευνες που δείχνουν ότι, αν είσαι αισιόδοξος και περιμένεις το καλύτερο, κινείσαι προς αυτή την κατεύθυνση. Αντίθετα, αν περιμένεις συνεχώς το χειρότερο, σχεδόν το προκαλείς ο ίδιος στον εαυτό σου.
Χρειάζεται, όμως, να έχεις τη δύναμη για να ανταπεξέλθεις στις δυσκολίες της ζωής.
Ναι, απολύτως. Και υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν αυτή τη δύναμη. Επομένως, το ζητούμενο είναι να προσπαθήσεις να την καλλιεργήσεις.
Αν αυτό ήταν ένα βιβλίο αυτοβοήθειας, θα αφορούσε την προσπάθεια να χτίσεις την εσωτερική σου δύναμη και να βλέπεις τη θετική πλευρά στα πράγματα.
Bloggers
