3 παιδιά χωρίς μάνα, 1 παιδί χωρίς πατέρα: Από πότε η «αγάπη» γίνεται αιτία θανάτου;

Υπάρχουν ιστορίες που, όσο και αν προσπαθήσεις να τις δεις ψύχραιμα, δεν σε αφήνουν και αυτό, όσο περνούν τα χρόνια το καταλαβαίνεις όλο και πιο καθαρά: κάποιες ειδήσεις δεν μένουν στα αυτιά σου, σε ακολουθούν στο σπίτι.

Η υπόθεση της 43χρονης Ελευθερίας Γιακουμάκη είναι μία από αυτές

Ένα πρωινό Κυριακής, στο Ηράκλειο, μια γυναίκα, μητέρα τριών παιδιών φεύγει από το σπίτι της πιστεύοντας ότι θα λείψει λίγο. Δεν παίρνει καν τσάντα μαζί της, δεν αποχαιρετά τα παιδιά της σαν να είναι η τελευταία φορά, δεν υπάρχει λόγος, θα λείψει για δέκα λεπτά, αυτό λέει μόνο. Η ζωή της, όσο δύσκολη κι αν είναι, συνεχίζεται. Έχει ήδη κάνει ένα βήμα μπροστά, έχει φύγει από μια σχέση που τη πίεζε, που τη έπνιγε με ζήλια, αλλά δεν τη είχε πείσει ότι κινδυνεύει.

Η Ελευθερία δέχεται να συναντήσει τον πρώην σύντροφό της σε ένα μέρος γνώριμο, σε ένα εκκλησάκι, στον Άγιο Παντελεήμονα, εκεί όπου είχαν ξαναπάει μαζί. Δεν είναι μια συνάντηση που τη φοβίζει, είναι μια συνάντηση που, ίσως, πιστεύει ότι θα κλείσει έναν κύκλο. Μόνο που εκείνος έχει ήδη αποφασίσει.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ και όσα υποστηρίζουν οι Αρχές, ο 40χρονος φτάνει στο σημείο με όπλο, την πλησιάζει στο αυτοκίνητό της και μέσα σε δευτερόλεπτα, την εκτελεί. Μια σφαίρα στο κεφάλι χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δεύτερη ευκαιρία και μετά ξεκινά ένα άλλο κομμάτι της ιστορίας. Ψυχρό και πολογισμένο.

Ο 40χρονος μετακινεί το αυτοκίνητο, προσπαθεί να εξαφανίσει τα ίχνη, αφήνει την Ελευθερία νεκρή, άταφη, άκλαφτη, στο πίσω κάθισμα και οδηγεί σε μια απομονωμένη περιοχή, σε μια ρεματιά, σε έναν δρόμο που γνωρίζει καλά. Επιστρέφει, ξαναφεύγει, οργανώνει κινήσεις, σαν να προσπαθεί να σβήσει αυτό που έκανε. Κι εκείνη, στο μεταξύ, είναι ήδη απούσα. Πίσω, στο σπίτι, τα παιδιά της περιμένουν, την καλούν και το τηλέφωνο δεν απαντά.

Η Ελευθερία δηλώνεται αγνοούμενη, ξεκινούν έρευνες. Συγγενείς, φίλοι, αστυνομία, μαίνει missing alert, το όνομά της γίνεται είδηση, οι δικοί της άνθρωποι κρατιούνται από την ελπίδα ότι κάτι δεν είναι όπως φαίνεται,ο πρώην σύντροφός της έχει ήδη μπει στο κάδρο των ερευνών.

Μέχρι που έρχεται η Τρίτη και ο πρώην σύντροφος της Ελευθερίας εντοπίζεται νεκρός σε ένα ξωκκλήσι, έχει αυτοκτονήσει και ξαφνικά, ο φόβος γίνεται βεβαιότητα και την επόμενη μέρα, την Τετάρτη, έρχεται το τέλος.

Το αυτοκίνητο εντοπίζεται, η 43χρονη, η μητέρα τριών παιδιών είναι νεκρή.

Κάπου εκεί, το ρεπορτάζ ολοκληρώνεται. Δύο νεκροί. Τρία παιδιά ορφανά από μάνα. Ένα παιδί ορφανό από πατέρα.

Αλλά η αλήθεια δεν τελειώνει εκεί γιατί αν μείνεις μόνο στα γεγονότα, θα χάσεις το πιο σημαντικό.

Σκέψου ότι αυτά τα τρία παιδιά δεν έχασαν απλώς τη μητέρα τους. Η κόρη του δολοφόνου, ένα μικρό κορίτσι θα ζήσει χωρίς αυτόν, θα μάθει, αν όχι τώρα, κάποτε. Τέσσερις ζωές που, μέσα σε λίγες ώρες, άλλαξαν.

Πόσες φορές έχουμε ακούσει την ίδια ιστορία, με διαφορετικά ονόματα;

Μια γυναίκα φεύγει από μια σχέση ένας άνδρας δεν το αποδέχεται, η ζήλια βαφτίζεται αγάπη και η εμμονή περνιέται για ενδιαφέρον και μετά ακούμε τα ίδια:

«Δεν φαινόταν», «Ήταν καλός άνθρωπος», «Την αγαπούσε πολύ». Πριν μερικές δεκαετίες τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων θα έγραφαν πως την σκότωσε γιατί την αγαπούσε αλλά εσύ ξέρεις πια:

Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι ανάγκη για έλεγχο, είναι φόβος απώλειας που μετατρέπεται σε βία, είναι μια βαθιά, επικίνδυνη πεποίθηση ότι ο άλλος σου ανήκει.

Και αυτό δεν γεννιέται ξαφνικά, δεν συμβαίνει μόνο στην Κρήτη, καλλιεργείται δυστυχώς παντού.

Στις μικρές φράσεις που δεν δίνουμε σημασία. Στη ζήλια που δικαιολογούμε. Στην πίεση που βαφτίζουμε νοιάξιμο.

Κι αυτό που οφείλουμε να μας τρομάζει περισσότερο δεν είναι μόνο το τέλος αυτής της ιστορίας, είναι το πριν. Το γεγονός ότι μια γυναίκα μπορούσε να πάει σε αυτή τη συνάντηση χωρίς να φοβάται. Ότι δεν υπήρχε μέσα της εκείνο το καμπανάκι κινδύνου και ίσως να μην υπήρχε, γιατί έχουμε μάθει να υποτιμάμε αυτά τα σημάδια.

Και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν αρκεί να λες στα κορίτσια σου να προσέχουν. Πρέπει να μεγαλώσεις αγόρια που να μην τρομάζουν κανέναν.

Πρέπει να τους μάθεις ότι καμία γυναίκα δεν σου ανήκει, κανένας άνθρωπος δεν είναι προέκτασή σου, κανένας χωρισμός δεν είναι λόγος εκδίκησης.