5 «αθώα» ψέματα που λες στην κόρη σου για τα αγόρια (και πρέπει να σταματήσεις να το κάνεις)

Το να μεγαλώνεις κόρη σήμερα μοιάζει, χωρίς υπερβολή, με μια σιωπηλή μάχη ενάντια στον χρόνο και τις προκαταλήψεις. Σε μια εποχή που οι ειδήσεις μας παγώνουν καθημερινά με τον αυξανόμενο αριθμό των γυναικοκτονιών και των περιστατικών έμφυλης βίας , η ευθύνη που έχεις στους ώμους σου ως μαμά είναι τεράστια. Ξέρεις καλά ότι δεν αρκεί απλώς να προστατεύεις το κορίτσι σου: πρέπει να το θωρακίσεις.

Το πιο ισχυρό όπλο που μπορείς να δώσεις στην κόρη σου, ειδικά στις μέρες μας, είναι να τη μάθεις να πιστεύει βαθιά στον εαυτό της και να βάζει αδιαπραγμάτευτα όρια. Τα όρια αυτά, όμως, ξεκινούν από τις λέξεις και τις δικαιολογίες που ακούει μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

6 δεξιότητες που πρέπει να διδάξεις στην κόρη σου αν θέλεις να νιώθει (και να είναι) δυνατή

Μια ειδικός σε θέματα ασφάλειας από τον οργανισμό Damsel in Defense (που μάχεται ενάντια στο human trafficking) μοιράστηκε πέντε πράγματα που οι γονείς τείνουμε να λέμε «κατά λάθος» στις κόρες μας για τα αγόρια. Είναι φράσεις που ίσως έχεις πει κι εσύ, επειδή έτσι σε έμαθαν να απαντάς όταν ήσουν παιδί. Όμως, αν θέλεις η κόρη σου να αναγνωρίζει τα «κόκκινα σημαιάκια» πριν να είναι αργά, θα πρέπει να σκεφτείς δύο φορές πριν της πεις ακόμα και ως αστείο, μία από τις παρακάτω φράσεις:

«Σε πειράζει επειδή του αρέσεις»

Σίγουρα το έχεις ακούσει κι εσύ στην ηλικία της. Όταν όμως λες στην κόρη σου ότι το αγόρι που την προσβάλλει, τη μειώνει ή την ενοχλεί στο σχολείο το κάνει επειδή είναι ερωτευμένο μαζί της, της περνάς το πιο επικίνδυνο μήνυμα: ότι η σκληρότητα είναι μορφή αγάπης. Μάθε της το αντίθετο: «Τα αγόρια που σου αρέσουν, σου φέρονται με σεβασμό και ευγένεια».

«Έλα μωρέ, τα αγόρια έτσι κάνουν»

Με αυτή τη φράση, ουσιαστικά ξεπλένεις την κακή, βίαιη ή ανώριμη συμπεριφορά ενός αγοριού. Μαθαίνεις στην κόρη σου ότι η τοξικότητα είναι κάτι που εκείνη οφείλει να ανέχεται, αντί για κάτι για το οποίο εκείνος είναι αποκλειστικά υπεύθυνος. Κι αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι κακοποιητικές συμπεριφορές αρχίζουν να της φαίνονται φυσιολογικές.

Αρνούμαι να μεγαλώσω μια ευγενική κόρη κι έχω τους λόγους μου

«Ζηλεύει επειδή νοιάζεται για σένα και σε αγαπάει»

Η ειδικός είναι κατηγορηματική: Η ζήλεια δεν είναι αγάπη, είναι ο έλεγχος που φοράει προσωπείο. Αν αφήσεις την κόρη σου να πιστέψει ότι το να της ελέγχουν το κινητό, να της επιβάλλουν τι θα φορέσει ή με ποιον θα βγει είναι δείγμα αφοσίωσης, της ανοίγεις την πόρτα για μια άκρως χειριστική και κακοποιητική σχέση.

«Απλώς δεν ξέρει πώς να εκφράσει τα συναισθήματά του»

Μη φορτώνεις στην κόρη σου τον ρόλο του «ψυχολόγου» ή του «μεταφραστή». Δεν είναι δική της δουλειά να αποκωδικοποιεί έναν άνθρωπο που την πληγώνει, ψάχνοντας να βρει «τι κρύβεται από κάτω». Αν το αγόρι ( και μετέπειτα άνδρας) δεν μπορεί να εκφραστεί χωρίς να πληγώνει την κοπέλα του (τη σύντροφό του, τη γυναίκα του), το πρόβλημα είναι δικό του και πρέπει να το λύσει μόνος του. Η κόρη σου δεν του χρωστάει τίποτα.

Πώς θα ενισχύσετε την αυτοπεποίθηση της κόρης σας

«Αν τον αγαπούσες, δεν θα τα παρατούσες στη πρώτη δυσκολία»

Οι υγιείς σχέσεις θέλουν προσπάθεια και υπομονή. Αυτό όμως δεν περιλαμβάνει ποτέ, μα ποτέ, την κακοποίηση. Η λεκτική, η ψυχολογική και η σωματική βία δεν είναι μια «δύσκολη φάση που πρέπει να υπομείνει». 'Οπως τονίζει η Damsel in Defense μάθε στην κόρη σου ότι το να φεύγεις τρέχοντας όταν παραβιάζονται τα όριά σου, δεν είναι αδυναμία, αλλά η απόλυτη πράξη αυτοσεβασμού.

Η παγίδα της «κακιάς στιγμής» και η άρνηση της αλήθειας

Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία των επίσημων ελληνικών φορέων και των γραμμών υποστήριξης (όπως η γραμμή SOS 15900), οι περισσότερες γυναίκες που βρίσκονται σε κακοποιητικές σχέσεις δυσκολεύονται να συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητα. Οι ειδικοί εξηγούν ότι πολλές γυναίκες δεν φεύγουν επειδή αρνούνται να πιστέψουν ότι ο σύντροφός τους είναι βίαιος. Αντίθετα, δικαιολογούν τη συμπεριφορά του λέγοντας ότι «απλά παραφέρθηκε», ότι «φταίει η πίεση της καθημερινότητας» ή ότι ήταν «μια κακιά στιγμή».

Αυτή η άρνηση δεν είναι τυχαία. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο μεγαλώσαμε. Διεθνείς έρευνες γύρω από την έμφυλη βία δείχνουν ότι όταν ένα κορίτσι εκπαιδεύεται από την παιδική του ηλικία να δικαιολογεί τα αγόρια, αναπτύσσει μια βαθιά ανεκτικότητα στην τοξικότητα. Όταν, λοιπόν, ως ενήλικη έρθει αντιμέτωπη με τη βία – είτε λεκτική είτε ψυχολογική – ο εγκέφαλός της επιστρατεύει τις παιδικές της «καταγραφές» για να την προστατεύσει από τον τρόμο της αλήθειας. Έτσι, βαφτίζει την κακοποίηση «παραφορά» και τον έλεγχο «ενδιαφέρον».

Και κάπως έτσι, ο κύκλος συνεχίζεται...