Ο Karl Deisseroth κέρδισε το Νόμπελ Ιατρικής αλλά το 1ο του «καθήκον» ήταν το κολατσιό των παιδιών

Ο 54χρονος καθηγητής του Stanford University Δρ Karl Deisseroth τιμήθηκε με το φετινό Νόμπελ Ιατρικής μαζί με τους Γερμανούς επιστήμονες Peter Hegemann και Georg Nagel, για τη συμβολή τους στην ανάπτυξη της οπτογενετικής, μιας τεχνικής που επιτρέπει στους επιστήμονες να χρησιμοποιούν το φως για να ελέγχουν τη δραστηριότητα συγκεκριμένων νευρικών κυττάρων στον εγκέφαλο. Η ανακάλυψη άνοιξε έναν νέο δρόμο για την κατανόηση του εγκεφάλου και τη μελέτη νευρολογικών και ψυχιατρικών διαταραχών.

Η είδηση τον βρήκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Ο Deisseroth, που αυτοχαρακτηρίζεται «νυχτοπούλι» και συνηθίζει να εργάζεται μέχρι αργά, είχε μόλις ξαπλώσει αφού είχε ολοκληρώσει τη δουλειά του, όταν χτύπησε το τηλέφωνο από τη Nobel Assembly στη Στοκχόλμη.

Αρχικά, μάλιστα, δεν το σήκωσε. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα χτύπησε το τηλέφωνο της συζύγου του, Michelle Monje-Deisseroth. Στην άλλη άκρη της γραμμής ρώτησαν απλά: «Μπορούμε να μιλήσουμε με τον Karl»;

«Για μια στιγμή ένιωσα σχεδόν σαν να είχα χάσει την ικανότητα να σχηματίσω λέξεις», δήλωσε ο ίδιος στο Associated Press, εξηγώντας ότι χρειάστηκε περίπου μισό λεπτό για να μπορέσει να μιλήσει κανονικά.

Ο ύπνος, πάντως, θα μπορούσε να περιμένει. Ο Deisseroth πέρασε τις επόμενες ώρες μιλώντας με δημοσιογράφους και απαντώντας σε συγχαρητήρια τηλεφωνήματα. «Δεν κοιμήθηκα ουσιαστικά καθόλου», είπε περίπου μία ώρα μετά την ανακοίνωση.

Στις 3:30 τα ξημερώματα, φωτογράφος του AP έφτασε στο σπίτι της οικογένειας στο Stanford. Έξω υπήρχαν ακόμη οι διακοσμήσεις για το Halloween, ενώ μέσα ήταν αναμμένο μόλις ένα φως. Η Michelle Monje-Deisseroth άνοιξε την πόρτα και τον υποδέχθηκε, ενώ ο νέος νομπελίστας βρισκόταν στον καναπέ και συνέχιζε να απαντά σε τηλεφωνήματα. Η Michelle Monje-Deisseroth, επίσης επιστήμονας στο Stanford και παιδονευρο-ογκολόγος, βρισκόταν διαρκώς στο πλευρό του συζύγου της. Όταν δεν συμμετείχε στις συζητήσεις, φρόντιζε να υπάρχει καφές για τους ανθρώπους του πανεπιστημίου που είχαν σπεύσει να συμμετάσχουν στους εορτασμούς. Η ίδια, πάντως, δεν εξεπλάγη ιδιαίτερα από την ανακοίνωση του Νόμπελ.

«Νοιάζομαι για την ελπίδα που φέρνει»

Ο Deisseroth μίλησε και για την επιστημονική σημασία της οπτογενετικής, αλλά και για τον λόγο που η συγκεκριμένη έρευνα έχει ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο ως γιατρό και ψυχίατρο. «Είμαι γιατρός-επιστήμονας. Είμαι ψυχίατρος. Νοιάζομαι για τους ασθενείς μου, για τους ανθρώπους με αυτισμό και κατάθλιψη», ανέφερε. «Νοιάζομαι για την ελπίδα που φέρνει αυτή η έρευνα».

Η οπτογενετική επιτρέπει στους ερευνητές να εντοπίζουν με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια ποια κύτταρα του εγκεφάλου συνδέονται με συγκεκριμένες λειτουργίες, συμπεριφορές ή συμπτώματα. Αυτό, όπως εξηγεί ο Deisseroth, μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για θεραπείες που στοχεύουν πολύ πιο συγκεκριμένα τα κύτταρα που ευθύνονται για ένα πρόβλημα. Η τεχνική έχει ήδη δοκιμαστεί και σε ανθρώπους με ορισμένες μορφές απώλειας όρασης.

Από τη μεγαλύτερη επιστημονική διάκριση… στο σχολικό κολατσιό

Καθώς ολοκλήρωνε τις συνεντεύξεις του, ο Deisseroth ενημέρωσε τους ανθρώπους του Stanford ότι χρειαζόταν ένα διάλειμμα περίπου μίας ώρας, από τις 6:30 το πρωί. Τα παιδιά του θα ξυπνούσαν και έπρεπε να ετοιμάσει τα γεύματά τους πριν φύγουν για το σχολείο.

Και δεν ήταν μόνο το σχολικό κολατσιό. Ο Deisseroth βρήκε χρόνο μέσα σε εκείνο το χαοτικό πρωινό να ξυπνήσει τα παιδιά του και να τους ανακοινώσει ο ίδιος τα νέα.

Η 10χρονη κόρη του, Sophie, ενθουσιάστηκε ενώ ο 16χρονος γιος του, Hudson, ήταν πιο συγκρατημένος. Όταν του ζητήθηκε να περιγράψει τον πατέρα του με μία λέξη, επέλεξε τη λέξη «relentless» - ακούραστος, ασταμάτητος. «Είναι ένας από τους πιο σκληρά εργαζόμενους ανθρώπους που ξέρω», είπε, εξηγώντας ότι ο πατέρας του αφιερώνει κάθε ώρα που είναι ξύπνιος σε αυτό που έχει να κάνει.Ο μεγαλύτερος γιος του, Alexander, είναι 18 ετών και πρωτοετής φοιτητής στο Stanford. Η οικογένεια έχει συνολικά πέντε παιδιά.

Όταν εκπρόσωπος του πανεπιστημίου ανησύχησε για τη μεταμεσονύκτια αναστατώση, η Monje-Deisseroth σχολίασε χαμογελώντας πως ζουν στον οικισμό διδακτικού προσωπικού του πανεπιστημίου:

«Υπάρχουν πολλά Νόμπελ στη γειτονιά, είναι συνηθισμένοι», είπε χαρακτηριστικά.