Χρειαζόμαστε περισσότερους ανθρώπους σαν τον Τάσο Χατζηγιοβάνη γιατί το καλό πρέπει πάντα να νικά
«Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, να βεβαιωνόμαστε ότι η βοήθεια φτάνει εκεί που πρέπει. Μην κλείσουμε την καρδιά μας. Αύριο κάποιος θα χρειάζεται τη βοήθειά μας. Μια οικογένεια θα περνά δύσκολα. Όποιος έχει ανάγκη δεν πρέπει να είναι μόνος», είπε ο Τάσος Χατζηγιοβάνη και ζέστανε την καρδιά μας.
Ο Τάσος Χατζηγιοβάνης παρέλαβε το «Βραβείο Ανθρωπιάς» και μας θύμισε κάτι που κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε: Ότι ακόμη κι όταν κάποιοι εκμεταλλεύονται την καλοσύνη μας, δεν πρέπει να σταματήσουμε να προσφέρουμε.
Ο Τάσος Χατζηγιοβάνης αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε να σκοράρει κάποιο γκολ για να κερδίσει το πιο σημαντικό χειροκρότημα της ζωής του, χρειάστηκε μόνο να ανοίξει την καρδιά του για ένα παιδί που δεν γνώριζε.
Ο διεθνής ποδοσφαιριστής του ΟΦΗ τιμήθηκε από τον ΠΣΑΠΠ με το «Βραβείο Ανθρωπιάς» για την απόφασή του να προσφέρει χρήματα μέσω της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά», θέλοντας να βοηθήσει τον μικρό Δημήτρη-Όθωνα στη δύσκολη μάχη που έδινε για τη ζωή του, μια μάχη που, δυστυχώς, το παιδί δεν κατάφερε να κερδίσει.
Κι ενώ τις τελευταίες ημέρες οι αποκαλύψεις για την υπόθεση της ΜΚΟ έχουν προκαλέσει οργή και απογοήτευση, ο Τάσος Χατζηγιοβάνης στάθηκε μπροστά στο μικρόφωνο και είπε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα απλό ευχαριστώ.
«Μην κλείσουμε την καρδιά μας».
Πέντε λέξεις που ίσως χρειαζόμασταν περισσότερο από ποτέ.
Γιατί όταν μαθαίνεις ότι κάποιοι ενδέχεται να εκμεταλλεύτηκαν την αγωνία οικογενειών και την ανάγκη άρρωστων παιδιών για βοήθεια, το πρώτο συναίσθημα είναι η οργή το δεύτερο είναι η δυσπιστία και το τρίτο και ίσως το πιο επικίνδυνο, είναι να αποφασίσεις ότι δεν θα ξαναβοηθήσεις κανέναν, γιατί δεν ξέρεις πια ποιον να εμπιστευτείς. Κι όμως, αυτό θα ήταν μια ακόμη ήττα. Όχι δική μας, αλλά όλων εκείνων που πραγματικά έχουν ανάγκη.
Ο Χατζηγιοβάνης θα μπορούσε να μιλήσει για την απογοήτευσή του, να επικεντρωθεί στην υπόθεση που έχει έρθει στο φως ή απλώς να παραλάβει το βραβείο του και να αποχωρήσει. Αντί γι' αυτό, επέλεξε να υπερασπιστεί την ίδια την έννοια της προσφοράς.
«Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, να βεβαιωνόμαστε ότι η βοήθεια φτάνει εκεί που πρέπει. Μην κλείσουμε την καρδιά μας. Αύριο κάποιος θα χρειάζεται τη βοήθειά μας. Μια οικογένεια θα περνά δύσκολα. Όποιος έχει ανάγκη δεν πρέπει να είναι μόνος», είπε εμφανώς συγκινημένος.
Και κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό νόημα της βράβευσής του.
Γιατί η ανθρωπιά δεν είναι να βοηθάς μόνο όταν είσαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά. Είναι να προσπαθείς ακόμη κι όταν δεν μπορείς να αλλάξεις το τέλος μιας ιστορίας.
Ο μικρός Δημήτρης-Όθωνας δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Καμία δωρεά, κανένα βραβείο και κανένα χειροκρότημα δεν μπορούν να αλλάξουν αυτή την πραγματικότητα ή να απαλύνουν τον πόνο της οικογένειάς του. Όμως η προσπάθεια ενός ανθρώπου να σταθεί δίπλα του δεν χάνει την αξία της επειδή η ιστορία δεν είχε το τέλος που όλοι ευχόμασταν.
«Το μόνο που ήθελα ήταν να βοηθήσω ένα παιδί να ζήσει», είπε ο ποδοσφαιριστής, προσπαθώντας να συγκρατήσει τη συγκίνησή του και αυτή η φράση είναι ίσως πιο σημαντική από οποιοδήποτε βραβείο.
Ζούμε σε μια εποχή που τα παιδιά μας μεγαλώνουν θαυμάζοντας influencers και διάσημους ανθρώπους για τα χρήματα που κερδίζουν, τα αυτοκίνητα που οδηγούν και τους εκατομμύρια followers που συγκεντρώνουν. Γι' αυτό έχουμε ανάγκη από τέτοια παραδείγματα. Από έναν αθλητή που μας θυμίζει ότι η πραγματική επιτυχία δεν μετριέται μόνο σε τίτλους, συμβόλαια και γκολ, αλλά και στον τρόπο που χρησιμοποιείς όσα έχεις για να βοηθήσεις κάποιον που δεν έχει τις ίδιες δυνατότητες.
Και κυρίως, έχουμε ανάγκη να ακούσουν τα παιδιά μας ότι η καλοσύνη δεν είναι αφέλεια. Ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία. Ότι το να προσφέρεις δεν σε κάνει λιγότερο δυνατό, αλλά περισσότερο άνθρωπο.
Το να σε εξαπατήσει κάποιος δεν σημαίνει ότι έκανες λάθος που θέλησες να βοηθήσεις. Σημαίνει ότι εκείνος έκανε λάθος που εκμεταλλεύτηκε την εμπιστοσύνη σου.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσφέρουμε χωρίς έλεγχο. Το αντίθετο. Οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί, να ζητάμε διαφάνεια, να ελέγχουμε πού καταλήγουν τα χρήματά μας και να απαιτούμε λογοδοσία. Αλλά δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε όσους εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη ευαισθησία να μας στερήσουν την ίδια την ικανότητα να νοιαζόμαστε.
Ο Τάσος Χατζηγιοβάνης έκλεισε την ομιλία του με μια φράση που αξίζει να κρατήσουμε: «Το καλό πάντα νικά. Θα συνεχίσω να προσφέρω όπως μπορώ».
Ίσως το καλό να μη νικά πάντα με τον τρόπο που θα θέλαμε γιατί δυστυχώς δεν σώζονται όλα τα παιδιά, δεν έχουν όλες οι ιστορίες ευτυχισμένο τέλος, δεν αποδεικνύονται όλοι οι άνθρωποι αντάξιοι της εμπιστοσύνης μας.
Αλλά το καλό κερδίζει κάτι πολύ σημαντικό κάθε φορά που ένας άνθρωπος, παρά την απογοήτευση, τον θυμό και την αδικία, επιλέγει να μην κλείσει την καρδιά του και γι' αυτό χρειαζόμαστε περισσότερους ανθρώπους σαν τον Τάσο Χατζηγιοβάνη. Όχι μόνο μέσα στα γήπεδα, αλλά κυρίως έξω από αυτά γιατί το χειρότερο που θα μπορούσαν να μας κάνουν όσοι εκμεταλλεύονται την ανθρωπιά είναι να μας πείσουν να πάψουμε να είμαστε άνθρωποι και αυτό δεν πρέπει να τους το επιτρέψουμε.
Bloggers
