Πέθανε η Irma P. Hall:Από το A Family Thing στα 60 στο βραβείο Καννών με το The Ladykillers των Coen
Η Irma P. Hall δίδαξε σε δημόσια σχολεία του Ντάλας, βοήθησε να στηθεί μια θεατρική ομάδα στην πόλη και πήρε έναν από τους μεγάλους κινηματογραφικούς ρόλους της στα 60. Το πότε την πρόσεξε το Χόλιγουντ λέει αρκετά για το Χόλιγουντ.
«Με τα χρόνια έμαθα να εκτιμώ κάτι απλό που μου είχε πει η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή. Όταν γεννιέσαι, η ζωή σου μοιάζει με άδειο βάζο. Σε όλη σου τη ζωή, οι άνθρωποι βάζουν λουλούδια στο βάζο σου. Καλό είναι να τα επιστρέφεις, γιατί δεν θέλεις να φύγεις απ’ αυτόν τον κόσμο με το βάζο σου γεμάτο», Irma P. Hall.
Το καλύτερο στη συμβουλή της γιαγιάς της Irma P. Hall είναι το ρήμα «επιστρέφεις». Έχει λιγότερη μεγαλοπρέπεια από το «προσφέρεις» και πολύ καλύτερη μνήμη. Για να επιστρέψεις κάτι, πρέπει πρώτα να θυμηθείς ότι το πήρες από κάποιον. Κι αυτό είναι κάπως άβολο σε μια εποχή που, αν ακούσεις αρκετούς ανθρώπους να μιλούν για την επιτυχία τους, θα καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι μεγάλωσαν, μορφώθηκαν και βρήκαν δουλειά ολομόναχοι, πιθανότατα και χωρίς να τους συστήσει ποτέ κανείς σε κανέναν.
Η Irma P. Hall πέθανε την Τρίτη 10 Νοεμβρίου στο Ντάλας, σε ηλικία 91 ετών. Η οικογένειά της ανακοίνωσε τον θάνατό της χωρίς να δημοσιοποιήσει την αιτία. Στο σινεμά, πολλοί τη γνώρισαν ως τη Big Mama του Soul Food ή ως τη σπιτονοικοκυρά του Tom Hanks στο The Ladykillers. Στα δημόσια σχολεία του Ντάλας, όπου δίδαξε αγγλικά και ξένες γλώσσες, αρκετοί άνθρωποι την είχαν γνωρίσει πολύ νωρίτερα, με την ιδιότητα που συνήθως χωράει σε μισή γραμμή κάτω από τη φιλμογραφία.
Ποιος άργησε να γνωρίσει την Irma P. Hall;
Στο A Family Thing του 1996, η Hall έπαιξε τη θεία T., τη γυναίκα που αναλαμβάνει να φέρει κοντά δύο ετεροθαλείς αδελφούς, τους οποίους υποδύονται ο Robert Duvall και ο James Earl Jones. Ήταν 60 χρονών. Είχε κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1973 στο Book of Numbers του Raymond St. Jacques και είχε ήδη δουλέψει στο θέατρο. Ο ρόλος τής έδωσε μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και διακρίσεις από ενώσεις κριτικών. Την επόμενη χρονιά, το Soul Food τής έδωσε έναν χαρακτήρα που το κοινό θα θυμόταν με το όνομά του.
Τα «60» μπαίνουν εύκολα στον τίτλο. Η είδηση αποκτά αμέσως μια ωραία έκπληξη, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θεωρούμε κάπως απίθανο να συμβεί κάτι επαγγελματικά συναρπαστικό σε μια γυναίκα σ’ αυτή την ηλικία. Έχει περισσότερο ενδιαφέρον να κοιτάξει κανείς τι ακριβώς χρειαζόταν το A Family Thing από τη Hall. Η θεία T. πρέπει να ξέρει πόσα να πει σε δύο ανθρώπους που έχουν κάθε λόγο να δυσπιστούν ο ένας απέναντι στον άλλο. Χρειάζεται να μπορείς να παίξεις μια γυναίκα που τους καταλαβαίνει και τους δύο χωρίς να βιάζεσαι να τους κάνεις συμπαθείς. Πόσο περίεργο είναι, αλήθεια, να βρει ένας τέτοιος ρόλος την ηθοποιό του στα 60;
Η σπιτονοικοκυρά είχε καταλάβει με ποιον είχε να κάνει
Στο Soul Food του George Tillman Jr., η Big Mama κρατά την οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι. Η Hall κέρδισε για τον ρόλο βραβείο NAACP Image Award και επέστρεψε στον ίδιο χαρακτήρα στην τηλεοπτική μεταφορά. Το 2004, στο The Ladykillers των αδελφών Coen, έπαιξε τη Marva Munson, τη γυναίκα που νοικιάζει δωμάτιο στον επίδοξο ληστή του Tom Hanks, και πήρε το Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες.
Η Marva έχει μια από τις πιο απολαυστικές δουλειές που μπορεί να δώσει μια κωμωδία στην ηθοποιό της. Απέναντί της έχει έναν τύπο που χρειάζεται ένα σωρό λέξεις για να φανεί αξιόπιστος, ενώ εκείνη χρειάζεται απλώς να τον ακούσει αρκετά. Ο Hanks έχει όλο το περιθώριο να κάνει επίδειξη και η Hall ξέρει ακριβώς πόσο χώρο να του αφήσει, ώστε να τον δεις να εκτίθεται με την ησυχία του. Αυτό θέλει τρομερή ακρίβεια, ιδίως σε μια ταινία που σου δίνει κάθε ευκαιρία να μπεις κι εσύ στον διαγωνισμό του ποιος θα κάνει τη μεγαλύτερη φασαρία.
Τι κάνεις με όσα σου έδωσαν;
Η Hall βοήθησε να ιδρυθεί το Dallas Minority Repertory Theatre. Στην περιοχή του Ντάλας και του Φορτ Γουόρθ, τα Irma P. Hall Black Theatre Awards, γνωστά ως The Irmas, φέρουν το όνομά της και τιμούν δουλειές πάνω στη σκηνή και πίσω από αυτήν. Αυτές οι δύο γραμμές του βιογραφικού της αξίζουν όσο χώρο παίρνει και το βραβείο στις Κάννες. Η μία αφορά μια θέση που απέκτησε η ίδια στο σινεμά. Οι άλλες αφορούν το ποιος θα βρει χώρο να δουλέψει και ποιος θα προσέξει τη δουλειά του.
Το «επιστρέφεις» της γιαγιάς της γίνεται πολύ πρακτικό αν το σκεφτείς στη δουλειά. Ποιος είπε το όνομά σου σε ένα δωμάτιο όπου εσύ ακόμη δεν είχες πρόσβαση; Ποιος διάβασε την πρώτη εκδοχή σου και μπήκε στον κόπο να σου πει πού είχες δίκιο και πού το είχες κάνει μαντάρα;
Κάποτε αποκτάς κι εσύ την άνεση να συστήσεις έναν άνθρωπο, να του δώσεις μια δουλειά ή να του πεις κάτι χρησιμότερο από ένα συγκαταβατικό «συνέχισε έτσι». Και μπορείς να το κάνεις μια Τρίτη απόγευμα, χωρίς να χρειαστεί να βγάλεις λόγο για τη γενναιοδωρία σου. Αυτό το τελευταίο μάλλον θα άρεσε στη γιαγιά της.
Bloggers
