Όταν ο σύντροφός σου είναι ο μόνος σου φίλος, η αγάπη γίνεται βάρος που κανείς δεν αντέχει
Απ’ έξω, αυτό μπορεί να μοιάζει με παραμύθι, σαν να πρόκειται για δύο ανθρώπους τόσο δεμένους και τόσο απορροφημένους ο ένας από τον άλλον, ώστε να μη χρειάζονται κανέναν άλλο.
Τα ζευγάρια που βασίζονται αποκλειστικά το ένα στο άλλο επειδή δεν έχουν στενούς φίλους έξω από τον γάμο δεν χτίζουν μεγαλύτερη οικειότητα αλλά φορτώνουν σιωπηλά σε έναν άνθρωπο ένα βάρος που κανείς δεν μπορεί να σηκώσει μόνος του
Όλοι γνωρίζουμε ένα ζευγάρι που κάνει τα πάντα μαζί, κάθεται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχει σχέδια που να μην περιλαμβάνουν και τους δύο, δεν μοιράζεται αστεία ή αναμνήσεις στις οποίες να συμμετείχε κάποιος τρίτος και δεν διατηρεί καμία φιλία ή σταθερή δραστηριότητα που να ανήκει αποκλειστικά στον έναν από τους δύο.
Αν τους ρωτήσεις, πιθανότατα θα σου πουν με κάποια περηφάνια ότι ο σύζυγός τους είναι ο καλύτερός τους φίλος ή, αν θέλουν να είναι απολύτως ειλικρινείς, ο μοναδικός πραγματικά στενός άνθρωπος που έχουν στη ζωή τους.
Απ’ έξω, αυτό μπορεί να μοιάζει με παραμύθι, σαν να πρόκειται για δύο ανθρώπους τόσο δεμένους και τόσο απορροφημένους ο ένας από τον άλλον, ώστε να μη χρειάζονται κανέναν άλλο.
Η απόλυτη εξάρτηση, όμως, δεν είναι το ίδιο με τη βαθιά οικειότητα, γιατί όταν δύο άνθρωποι έχουν μεταφέρει ολόκληρη τη συναισθηματική και κοινωνική τους ζωή μέσα στον γάμο και έχουν αφήσει όλες τις εξωτερικές σχέσεις να χαθούν, δεν έχουν δημιουργήσει έναν εξαιρετικά δυνατό δεσμό, αλλά έχουν αναθέσει σιωπηλά ο ένας στον άλλον έναν ρόλο που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να καλύψει μόνος του.
Ζητάς από έναν άνθρωπο να γίνει ολόκληρο το «χωριό» σου
Η ψυχοθεραπεύτρια ζευγαριών Esther Perel έχει διατυπώσει μια φράση που επαναλαμβάνεται συχνά ακριβώς επειδή περιγράφει μια μεγάλη αλήθεια της σύγχρονης σχέσης: σήμερα περιμένεις από έναν μόνο άνθρωπο να σου προσφέρει όλα όσα κάποτε πρόσφερε μια ολόκληρη κοινότητα.
Θέλεις ο σύντροφός σου να είναι ο εραστής σου, ο καλύτερός σου φίλος, ο άνθρωπος στον οποίο εμπιστεύεσαι τα πάντα, εκείνος που θα ακούσει κάθε σκέψη σου, ο συνοδοιπόρος σου στη γονεϊκότητα, ο σύμβουλός σου, ο σύντροφός σου στα ταξίδια και, τελικά, ολόκληρη η κοινωνική σου ζωή.
Για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, όμως, αυτές οι ανάγκες μοιράζονταν σε πολλούς ανθρώπους, ανάμεσα σε αδέλφια, γείτονες, στενούς φίλους και μέλη της ευρύτερης οικογένειας που ζούσαν λίγα σπίτια πιο πέρα.
Το βάρος μοιραζόταν επειδή ήταν πάντα υπερβολικά μεγάλο για να το σηκώσει μόνο ένα ζευγάρι ώμων και, στην πραγματικότητα, το «χωριό» δεν ήταν ποτέ απλώς μια όμορφη μεταφορά, αλλά η θεία που θα απαντούσε στο τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα, η φίλη που θα σου έλεγε ότι φέρεσαι παράλογα ή ο γείτονας που θα κρατούσε το παιδί για μία ώρα.
Διαφορετικοί άνθρωποι κρατούσαν διαφορετικά κομμάτια της ζωής σου και καμία σχέση δεν καλούνταν να γίνει τα πάντα ταυτόχρονα.
Αυτό που έχει αλλάξει σήμερα δεν είναι το πόσο αγαπάς, αλλά το πόσες απαιτήσεις τοποθετείς πάνω σε αυτή την αγάπη, καθώς οι προσδοκίες που κάποτε μοιράζονταν σε δέκα ή δώδεκα διαφορετικές σχέσεις συγκεντρώνονται πλέον σε μία.
Κανείς δεν λέει ότι είναι λάθος να θέλεις εγγύτητα ή να νιώθεις ότι ο σύντροφός σου είναι ο καλύτερός σου φίλος, όμως η απαίτηση «γίνε τα πάντα για μένα» ήταν αδύνατο να εκπληρωθεί πριν ακόμη γνωριστείτε.
Ο ίδιος άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα το πρόβλημα και η παρηγοριά
Εδώ βρίσκεται η βασική παγίδα αυτής της απόλυτης συναισθηματικής εξάρτησης, γιατί όταν κάτι σε πληγώνει, φυσιολογικά αναζητάς τον άνθρωπο που θα σε ακούσει, θα σε παρηγορήσει και θα σε βοηθήσει να καταλάβεις τι αισθάνεσαι.
Όταν όμως ο σύζυγός σου είναι ο μοναδικός σου άνθρωπος, πολύ συχνά είναι ταυτόχρονα και η αιτία της στενοχώριας σου, εκείνος που σου μίλησε απότομα, που ξέχασε κάτι σημαντικό, που δεν στάθηκε όπως περίμενες ή που με κάποιον τρόπο σε απογοήτευσε.
Και τότε ο μόνος διαθέσιμος ώμος στον οποίο μπορείς να ακουμπήσεις ανήκει στον ίδιο άνθρωπο με τον οποίο είσαι θυμωμένη.
Ίσως καταπιείς όσα αισθάνεσαι επειδή δεν έχεις κάποιον άλλο στον οποίο να τα πεις και δεν θέλεις να επιβαρύνεις τη μοναδική ουσιαστική σχέση σου με παράπονα, ή ίσως μιλήσεις στον σύντροφό σου και ζητήσεις από τον άνθρωπο που σε πλήγωσε να γίνει ταυτόχρονα εκείνος που θα σε ηρεμήσει, κάτι που είναι υπερβολικά απαιτητικό για οποιονδήποτε.
Σε κάθε περίπτωση, χάνεις τη δυνατότητα να ακούσεις μια εξωτερική, πιο αντικειμενική άποψη, γιατί ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να σου πει αν υπερβάλλεις είναι και ο άνθρωπος για τον οποίο ίσως υπερβάλλεις.
Μια στενή φίλη μπορεί να λειτουργήσει ως ο ασφαλής χώρος μέσα στον οποίο επεξεργάζεσαι όσα συμβαίνουν στον γάμο σου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προδίδεις τη σχέση ή εκθέτεις τον σύντροφό σου.
Όταν όμως απομακρύνεις όλες τις φιλίες, ο ίδιος ο γάμος αναγκάζεται να γίνει ο χώρος μέσα στον οποίο επεξεργάζεσαι τον γάμο, παρόλο που ποτέ δεν σχεδιάστηκε για να καλύψει μόνος του αυτή την ανάγκη.
Η σύγκρουση και η παρηγοριά καταλήγουν στην ίδια διεύθυνση, και κάποια στιγμή αρχίζουν αναπόφευκτα να συγκρούονται μεταξύ τους.
Bloggers
