17 χρόνια χωρίς Michael Jackson: Remember the Time που έκανε ταινίες τα βιντεοκλίπ του

Σήμερα, 25 Ιουνίου, συμπληρώνονται 17 χρόνια από τον θάνατο του Michael Jackson. Παρ' όλα αυτά, το 2026, ο βασιλιάς της pop «είχε» πιο γεμάτο πρόγραμμα από πολλούς ζωντανούς καλλιτέχνες. Έχει ήδη μια βιογραφική ταινία, το Michael (με τον πραγματικό του ανιψιό, τον Jaafar Jackson, στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Antoine Fuqua στη σκηνοθεσία), που σάρωσε τα ταμεία παγκοσμίως, αν και τις κριτικές τις σάρωσε λίγο διαφορετικά. Έχει κι ένα ολοκαίνουργιο ντοκιμαντέρ στο Netflix, το Michael Jackson: The Verdict, που ξανανοίγει τη δίκη του 2005. Και τώρα, στις 25 Ιουνίου, έχει και μια επέτειο θανάτου που τον φέρνει, για ακόμη μια φορά, στο προσκήνιο.

To ντοκιμαντέρ του Netflix που μπαίνει στη δίκη του Michael Jackson που το κοινό δεν είδε ποτέ

Πρόκειται για μία από τις πιο αμφιλεγόμενες φιγούρες της παγκόσμιας μουσικής σκηνής και ξέρουμε καλά τι περικλείει το όνομά του. Το αφιέρωμα αυτό δεν επικεντρώνεται εκεί. Δεν ξεκινάμε δηλαδή μια συζήτηση για το κατά πόσο ξεχωρίζεις τον καλλιτέχνη από τον άνθρωπο, ένα ερώτημα που η ίδια η ποπ κουλτούρα δεν έχει λύσει ακόμα. Συνεχίζει όμως να επιστρέφει σε αυτόν, ξανά και ξανά. Με αφορμή λοιπόν τα 17 χρόνια, θέλουμε και πιστεύουμε αξίζει να σταθούμε σε κάτι που είναι αδιαμφισβήτητο: στο πώς ο Μάικλ Τζάκσον επηρέασε τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα. Από τη μουσική και τα βιντεοκλίπ, μέχρι τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Κυρίως όμως και πώς ο ίδιος ο Τζάκσον, έκανε σινεμά πολύ πριν αποφασίσει το Χόλιγουντ να ξοδέψει 200 εκατομμύρια δολάρια για να κάνει μια ταινία γι' αυτόν.

Ας ξεκινήσουμε.

Η αρχή που σχεδόν κανείς δεν θυμάται

Λίγοι είναι πλέον αυτοί που θυμούνται ότι αυτή η ιστορική διαδρομή ξεκίνησε το 1978 με το "The Wiz", την αφροαμερικανική μιούζικαλ εκδοχή του Μάγου του Οζ σε σκηνοθεσία (drumroll please...) Sydney Lumet (12 Angry Men, Dog Day Afternoon, Network, The Verdict), που μετέφερε το ομώνυμο μιούζικαλ του Μπρόνγουεϊ. Η ταινία ήταν μια εμπορική αποτυχία τότε. 'Ηταν όμως και η στιγμή που θα άλλαζε για πάντα την ποπ κουλτούρα.

Ο νεαρός τότε Μάικλ (περίπου 20 χρονών) έπαιξε το Σκιάχτρο (Scarecrow) και γνώρισε τότε τον Quincy Jones, μουσικό παραγωγό που επέβλεπε τις προσαρμογές των τραγουδιών από το θεατρικό μιούζικαλ. Ο Jones είναι αυτός που αργότερα θα είναι ο βασικός παραγωγός για το Off the Wall, το Thriller, το Bad.

Το σινεμά δηλαδή ήρθε στον Μάικλ Τζάκσον πολύ πριν από το 2026.

Τα βιντεοκλίπ που ήταν κυριολεκτικά ταινίες και έγραψαν ιστορία

Το 1983 ο Μάικλ Τζάκσον ξεκίνησε τη συνεχόμενη ανοδική του πορεία όχι μόνο στον χώρο της μουσικής, αλλά και του κινηματογράφου, διότι τα βιντεοκλίπ του, δεν ήταν απλά. Είχαν σοβαρούς σκηνοθέτες και ονόματα από πίσω.

Thriller (1983)

Σκηνοθεσία John Landis, που ήρθε ολόφρεσκος λίγο μετά το "An American Werewolf in London". Ένα μουσικό κλιπ καθαρός ποπ τρόμος, χαρακτηριστικές ζόμπι-δρακουλέ χορευτικές κινήσεις και τον Vincent Price να κάνει το διάσημο ραπάρισμά του. Το βιντεοκλίπ προβλήθηκε τότε και σε κινηματογραφικές αίθουσες, ενώ το MTV που μέχρι τότε δεν έπαιζε μαύρους καλλιτέχνες, δεν μπορούσε να τον αγνοήσει και τον έβαλε στη βασική του ροή. Το "Making of Thriller" έγινε μάλιστα ξεχωριστή κασέτα που από μόνη της πούλησε εκατομμύρια.

Bad (1987)

Σκηνοθέτης ο Martin Scorsese. Ναι, Scorsese, κάπου ανάμεσα στο "The Colour of Money" και το "The Last Temptation of Christ" (μία από τις κλασικές ασυνήθιστες παρενθέσεις καριέρας του Marty). Δεκαοκτώ λεπτά εμπνευσμένα από το "West Side Story", γυρισμένα σε πραγματικούς δρόμους και σταθμούς του μετρό της Νέας Υόρκης, με το νεούδι τότε Wesley Snipes σε έναν από τους πρώτους του ρόλους. Η ιστορία, για έναν έφηβο που γυρνάει στη γειτονιά του από το ιδιωτικό του σχολείο και πρέπει να αποδείξει στις συμμορίες ότι δεν έχει αλλάξει, βασίζεται σε αληθινό περιστατικό που είχε διαβάσει ο σεναριογράφος Richard Price.

Το βιντεοκλίπ θεωρείται από κοινό και κριτικούς ένα από τα πιο εμβληματικά μουσικά βίντεο όλων των εποχών, με το τζάκετ του Μάικλ Τζάκσον να επηρεάζει μέχρι και τη μόδα.

Captain EO (1986)

Σκηνοθεσία Francis Ford Coppola, παραγωγή George Lucas, φτιαγμένο αποκλειστικά για λογαριασμό της Disney (για τα θεματικά της πάρκα σε Καλιφόρνια, Φλόριντα, Τόκυο και Παρίσι), σε 3D, με καπνό και φωτισμό μέσα στην αίθουσα να συμπληρώνουν τις προβολές. Δεκαεπτά λεπτά, κόστος γύρω στα 30 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή πάνω από 1,5 εκατομμύριο το λεπτό. Δηλαδή από τα πιο ακριβά βίντεο που έχουν γυριστεί ποτέ. Η Anjelica Huston παίζει την κακή της ιστορίας. Αποσύρθηκε τη δεκαετία του '90, αλλά γύρισε πίσω στα πάρκα το 2010, λίγο μετά τον θάνατό του, σαν αφιέρωμα.

Ghosts (1996)

Τριάντα οκτώ λεπτά αυτήν τη φορά, με τον Τζάκσον να ερμηνεύει πάνω από έναν χαρακτήρα μέσα από προσθετικά του Stan Winston, του ανθρώπου πίσω από τους δεινόσαυρους του Jurassic Park. Το σενάριο συνυπογράφει ο Stephen King. Η ιστορία, για έναν στενόμυαλο δήμαρχο που προσπαθεί να διώξει τον περίεργο αλλά καλόκαρδο Μάεστρο από ένα στοιχειωμένο σπίτι, διαβάστηκε από πολλούς σαν αλληγορία για το πώς αισθανόταν ότι τον αντιμετωπίζει ο κόσμος. Πρωτοπροβλήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών το 1997, κάτι που λίγα βιντεοκλίπ έχουν καταφέρει.

Η ποπ κουλτούρα του Μάικλ Τζάκσον πέρα από τα βίντεο

Πέρα από τα άλμπουμ και τα μουσικά κλιπ, το όνομά του δεν έμεινε μόνο εκεί.

Will You Be There & Free Willy (1993)

Το τραγούδι είχε ήδη κυκλοφορήσει στο άλμπουμ Dangerous (1991), αλλά η Warner Bros. το διάλεξε για τη συναισθηματική κορύφωση της ταινίας, τη στιγμή που η φάλαινα πηδάει πάνω από τα βράχια και κολυμπάει ελεύθερη. Για μια ολόκληρη γενιά παιδιών της δεκαετίας του '90, το τραγούδι ταυτίστηκε περισσότερο με τη φάλαινα παρά με τον ίδιο και ακόμα εμείς οι millenials βουρκώνουμε σαν το μουρμουρίζουμε.

Moonwalk & anti-gravity lean

Μία από τις χορευτικές κινήσεις που έχουν αναπαραχθεί περισσότερο από οτιδήποτε και οπουδήποτε (μέχρι και στους Simpsons το έχουμε δει). Το moonwalk δεν το εφηύρε ο ίδιος (έχει ρίζες στο mime και σε χορευτές του Soul Train και της ragtime μουσικής), αλλά το έκανε παγκόσμιο φαινόμενο μέσα σε μία βραδιά, στο τηλεοπτικό σπέσιαλ για τα 25 χρόνια της Motown το 1983, χορεύοντας στο Billie Jean. Στο διαβόητο anti-gravity lean στο Smooth Criminal χρησιμοποιούσε κρυφό σύστημα με άγκιστρα στα παπούτσια, τεχνική που έχουν δανειστεί από τότε δεκάδες χορευτές και ταινίες.

Το morphing στο Black or White

Η τεχνική όπου ένα πρόσωπο αλλάζει “λιώνοντας” μέσα σε άλλο ήταν δουλειά της Pacific Data Images, μίας από τις πρώτες εταιρείες ψηφιακών εφέ, και θεωρείται μία από τις πρώτες μεγάλες, mainstream χρήσεις της τεχνολογίας. Μια πρωτοπόρα για την εποχή τεχνική που φυσικά επηρέασε όλη τη δεκαετία που ακολούθησε, τόσε σε βιντεοκλίπ όσο και σε ταινίες.

Jonathan «Sugarfoot» Moffett

Ο drummer του Μάικλ Τζάκσον για 30 χρόνια, σε όλες τις μεγάλες περιοδείες. Ξεκίνησε από τις περιοδείες των Jacksons (Destiny, Triumph, Victory) και συνέχισε μέχρι το HIStory tour. Το παρατσούκλι «Sugarfoot» του το έδωσε ο ίδιος ο Μάικλ, λόγω της δουλειάς του στο πεντάλ της μπότας. Έχει δουλέψει επίσης με Madonna, Elton John, George Michael, Janet Jackson. 23 περιοδείες συνολικά, κάτι σαν θρύλος μέσα στους ντράμερ χωρίς να τον ξέρει το ευρύ κοινό.

Σχεδίαζε ο ίδιος τα drum kits του, φτιάχνοντας φουτουριστικά σχέδια για το σετ του σε κάθε περιοδεία, σαν κομμάτι του σκηνικού θεάματος. Σήμερα, 71 χρονών, συνεχίζει να ανεβαίνει στη σκηνή (μάλιστα ένα κλιπ του να παίζει live το Smooth Criminal έχει ξεπεράσει τα 70 εκατομμύρια views στο YouTube, με το κοινό συχνά να μην ξέρει καθόλου ποιος είναι).

Το Χόλιγουντ χρειάστηκε 200 εκατομμύρια δολάρια, τον πραγματικό του ανιψιό και τον Antoine Fuqua για να φτιάξει μια viral ταινία που δεν ξέρουμε πόσο του άξιζε, σαν καλλιτέχνη έστω. Ο ίδιος το είχε καταφέρει το 1983, με λιγότερο από ένα εκατομμύριο και έναν John Landis.

Όσο υπάρχει έστω ένας Sugarfoot να παίζει live το Smooth Criminal μπροστά σε κόσμο που δεν ξέρει καν το όνομά του, η επιρροή του Μάικλ Τζάκσον κάθε άλλο παρά έχει ξεθωριάσει.

01

04

Το «Billie Jean» στο No1 του παγκόσμιου Billboard χάρη στην αμφιλεγόμενη ταινία «Michael»